Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 400/23 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as groundless, upholding lower court's finding of guilt based on witness testimony analysis.

Numero d'incarto II KK 400/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the defense's challenge to the lower court's factual findings. The defense argued that the victim's initial inconsistent statements should have led to acquittal, but the appellate court thoroughly analyzed all evidence including medical reports and expert opinions. The Supreme Court ruled that the appellate court correctly evaluated the witness testimony and logical deductions, confirming the defendant's guilt without procedural errors.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: The appellate court must fully examine cassation arguments; failure to address them constitutes a violation of law, but a comprehensive review of evidence and logical reasoning by the appellate court precludes such a violation.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal appellate court review factual findings validation witness testimony analysis procedural law violation guilt confirmation logical reasoning standard azione civile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
(…) art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
„art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 157 § 2 k.k.
skazanego z art. 157 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 7 marca 2023 r., sygn.
Art. 438 pkt 3 k.p.k.
skazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.Zaskarżając apelacją rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego obrońca oskarżonego, na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k.
Art. 439 k.p.k.
Art. 427 § 1 k.p.k.
i art. 427 § 1 k.p.k. zarzucił „rażące naruszenie przepisu prawa przygotowawczego i procesowego, a mianowicie art.
Art. 17 pkt 1 i 11 k.p.k.
zarzucił „rażące naruszenie przepisu prawa przygotowawczego i procesowego, a mianowicie art. 17 pkt 1 i 11 k.p.k.” i wniósł o uniewinnienie.Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2023 r., sygn.
Art. 535 § 3 k.p.k.
II KK 400/23 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 października 2023 r., sprawy M.
art. 535 § 3 k.p.k
II KK 400/23 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 157 § 2 k.k
skazanego z art. 157 § 2 k.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 400/23 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 października 2023 r., sprawy M. P. skazanego z art. 157 § 2 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 7 marca 2023 r., sygn. akt VI Ka 222/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn. akt II K 1072/19, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEM. P. został oskarżony o to, że „w dniu 29 kwietnia 2019 r. przy ul. […] województwa […]., pow. W. uderzając pokrzywdzoną deską po całym ciele spowodował u A. W. obrażenia w postaci stłuczenia głowy okolicy ciemieniowej i potylicznej, zasinienie małżowiny usznej lewej, stłuczenie klatki piersiowej - okolicy łopatki prawej z powstaniem zsinienia o średnicy ok 10 cm oraz linijne zasinienie okolicy podłopatkowej prawej o długości od 5 do 8 cm, wybroczyny krwawe w skórze w okolicy łokci prawego i lewego, zasinienie o średnicy ok 10 cm poniżej pośladka prawego oraz zasinienia na tylnej powierzchni uda lewego o średnicy ok 8 cm, podbiegnięcia krwawe w tyle obu podudzi, skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni”, tj. o czyn z art. 157 § 2 k.k.Sąd Rejonowy w Wołominie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2021 r., sygn.

II K 1072, uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art. 157 § 2 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.Zaskarżając apelacją rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego obrońca oskarżonego, na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. zarzucił „błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż relacje pokrzywdzonej przed pracownikami OSP, następnie zmienione w sposób zasadniczy w trakcie zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem, mogą stanowić wystarczającą podstawę uznania winy oskarżonego, w sytuacji gdy prawidłowa analiza całego materiału dowodowego winna skutkować uniewinnieniem oskarżonego.” Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.W osobistej apelacji oskarżony, zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 439 k.p.k. i art. 427 § 1 k.p.k. zarzucił „rażące naruszenie przepisu prawa przygotowawczego i procesowego, a mianowicie art. 17 pkt 1 i 11 k.p.k.” i wniósł o uniewinnienie.Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2023 r., sygn.

VI Ka 222/22, zmienił zaskarżone orzeczenie i obniżył orzeczoną karę pozbawienia wolności do 3 miesięcy, uchylił rozstrzygnięcie o kosztach sądowych, a w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Kasację od całości wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, w której zarzucił rażące naruszenie:1. „art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k., polegające na nierozpoznaniu zarzutów odwoławczych dotyczących oceny istotnych z punktu widzenia ustaleń związanych z przypisaniem oskarżonemu winy, braku odniesienia do podniesionego w apelacji argumentu, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której brak jest bezpośredniego dowodu wskazującego na sprawstwo oskarżonego, gdyż dowód ten mógłby pochodzić jedynie od pokrzywdzonej A.

W., jednak ta konsekwentnie w toku postępowania zarówno przed Sądem pierwszej jak i drugiej instancji wskazywała, iż nie została pobita przez swojego konkubenta M.P., a przez swoją matkę, które to nierozpoznanie powyżej wskazanych zarzutów zawartych w treści apelacji w sposób rzetelny i spełniający wymogi kontroli instancyjnej doprowadziło w efekcie do rażąco błędnych ustaleń stanu faktycznego albowiem całościowa analiza wniesionych w sprawie apelacji prowadzi do konieczności uniewinnienia M. P. od popełnienia zarzucanego mu czynu, co dyskwalifikuje zaskarżony wyrok i obliguje do jego uchylenia;2. (…) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegające na tym, że Sąd II instancji, w sposób nieprawidłowy zaaprobował zaniechanie dokonania przez Sąd Rejonowy starannej analizy zeznań świadków będących pracownikami Ośrodka Pomocy Społecznej z uwzględnieniem tendencyjności zeznań tych świadków, ich wzajemnej sprzeczności i niejednoznaczności, w sposób nieprawidłowy aprobując brak jakichkolwiek rozważań Sądu Rejonowego w przedmiocie tego czy wszystkie dowody pośrednie obciążające skazanego prowadzą do tożsamych wniosków.”W następstwie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja jest oczywiście bezzasadna, co pozwoliło na jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie należy przypomnieć, że postępowanie kasacyjne nie może stanowić powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest trzecią instancją odwoławczą, służącą weryfikacji poprawności zapadłych orzeczeń.

Poczyniona uwaga natury ogólnej jest zasadna mając na uwadze treść wniesionej kasacji. Jej lektura nieodparcie prowadzi bowiem do wniosku, że w istocie zmierza ona do zakwestionowania prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych. Jednocześnie zauważyć należy, że została ona skonstruowana w taki sposób, iż zarzuty dotyczą w istocie wprost wyroku Sądu pierwszej instancji, a poprzez powiązanie ich z zarzutami pod adresem orzeczenia Sądu odwoławczego skarżący stara się doprowadzić do poddania ocenie przez Sąd Najwyższy ustaleń faktycznych.

Wbrew twierdzeniom autora kasacji Sąd Okręgowy nie dopuścił się naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. czy art. 7 k.p.k. Dokonał bowiem pełnej i wszechstronnej kontroli odwoławczej, aprobując dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne, oparte na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, nie naruszając reguł odnoszących się do uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego określonych w art. 457 § 3 k.p.k. Zgodnie z wymogami art. 433 § 2 k.p.k. Sąd rozpoznał podniesione w apelacji zarzuty, realizując tym samym normę wynikającą z treści art. 457 § 3 k.p.k.

W sposób wyczerpujący i logiczny wykazał, że Sąd pierwszej instancji przeprowadził wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, prawidłowo je oceniając i wywodząc logiczny wniosek, że skazany popełnił zarzucane mu przestępstwa. W uzasadnieniu odniósł się do oceny dowodu z zeznań pokrzywdzonej A. W. oraz jej matki, a także zeznań pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej. Tego zaś, iż Sąd odwoławczy nie podzielił zasadności podniesionego w apelacji zarzutu oceny zeznań wymienionych świadków, nie można utożsamiać z brakiem ustosunkowania się do niego, a powtórzenie w kasacji argumentacji uprzednio przedstawionej w apelacji może być skuteczne tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy nie rozpozna należycie wszystkich zarzutów i nie odniesie się do nich w uzasadnieniu swojego orzeczenia w sposób zgodny z wymogami określonymi w art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.Analiza kasacji wprost wskazuje, że skarżący prezentuje własną ocenę dowodów opartą na ich jednostronnej analizie, polemizując z ustaleniami faktycznymi i oceną prawną dokonaną przez sąd.

Podkreślić również trzeba, że treść uzasadnienia orzeczenia sądu odwoławczego limitowana jest w pierwszej kolejności motywacyjną częścią wyroku sądu pierwszej instancji, a po wtóre – zawartością wniesionych środków odwoławczych. Apelacje oskarżonego i jego obrońcy są niezwykle lakoniczne i nie zawierają argumentów, które pozwalałyby na sformułowanie zarzutów kasacyjnych. W uzasadnieniu apelacji obrońcy zauważono m.in., że „Najprawdopodobniej pokrzywdzona rzeczywiście opisywała przebieg zdarzenia wskazywany przez świadków”, a skoro tak to nie ma podstaw, by kwestionować sposób rozpoznania tego środka odwoławczego w kontekście oceny zeznań pracowników OPS.

Zasadniczym problemem pozostaje zatem ocena ekspulsujących skazanego zeznań pokrzywdzonej. Sąd odwoławczy wywiązał się z tego obowiązku w sposób należyty trafnie dochodząc do wniosku, że sekwencja wydarzeń, tj. m.in. zgłoszenie się pokrzywdzonej do OPS i opisanie przebiegu zdarzenia, uzyskanie zaświadczenia lekarskiego związanego z pobiciem, a w końcu opinia biegłego wskazująca, iż wersja o pobiciu pogrzebaczem przez matkę pokrzywdzonej jest mniej prawdopodobna, niż pobicie jej przez skazanego w ustalony przez Sąd sposób, w logiczny sposób prowadzą do wniosku o sprawstwie skazanego.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, że wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja jest oczywiście bezzasadna, stąd też oddalił ją na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. (K.G.) [ał]