Criminal appeal dismissed; continuous offenses of theft and fraud cannot be combined with misappropriation due to different legal types.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously unfounded regarding the combination of continuous offenses. The defense argued that theft and fraud should be treated as a single continuous act alongside misappropriation, but the court found this legally impossible. The court ruled that continuous offenses must consist of acts of the same legal type, making the proposed combination of distinct crimes invalid.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 91 § 1 k.k.; Art. 85 § 1 k.k.: Continuous offenses must comprise acts of the same legal type; combining acts of different legal types (e.g., fraud and misappropriation) violates the statutory requirements for a continuous offense.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 395/21 POSTANOWIENIE Dnia 6 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 r., sprawy M. R. skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 26 lutego 2021 r., sygn. akt VI Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia 20 maja 2019 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. P. Adwokacka Spółka Partnerska w W.– kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) – w tym 23% VAT- tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego M. R..
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w O., wyrokiem z 20 maja 2019 r., wymierzył M. R. sześć jednostkowych kar za przestępstwa z art. 275 § 1 k.k. (pkt I), z art. 284 § 2 k.k. (pkt II), z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. (pkt III), z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. (pkt IV), z art. 270 § 1 k.k. (pkt V), oraz z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. (pkt VI) i orzekł wobec niego karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny. Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z 26 lutego 2021 r., zmienił zaskarżony apelacjami oskarżonego (żądał uznania jego zachowań za jeden czyn ciągły z art. 12 k.k. albo przyjęcia instytucji ciągu przestępstw z art. 91 k.k.) i obrońcy (kwestionował winę i wysokość kary) wyrok pierwszoinstancyjny między innymi przez uznanie, że przestępstwa z punktów IV i VI stanowiły ciąg dwóch przestępstw i - przyjmując za podstawę skazania art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. - wymierzył za to oskarżonemu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę; ukształtował na nowo karę łączną w wysokości 5 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny.Kasację od wyroku Sądu Okręgowego wniósł obrońca. Podniósł w niej zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 91 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k., przez ich niezastosowanie i niepołączenie w ramach zastosowanego ciągu przestępstw także czynu zabronionego z punktu II wyroku i w konsekwencji zażądał uchylenia obu wyroków i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w W. wniósł o oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.W orzecznictwie Sądu Najwyższego nie ma wątpliwości ani rozbieżności co do interpretacji brzmienia art. 91 § 1 k.k. Z przepisu tego wynika, iż każde z przestępstw należących do zbiegu musi wyczerpywać znamiona ustawowe tego samego typu czynu zabronionego.
Przyjmuje się, że tożsamość kwalifikacji prawnej oznacza, iż nie składają się na ciąg przestępstwa kwalifikowane z różnych przepisów (zob. post. SN z 6 listopada 2018 r., III K 475/17). Połączenie więc przez Sąd odwoławczy w ramach ciągu przestępstw czynów opisanych w punktach IV i VI wyroku Sądu pierwszoinstancyjnego (w obydwu wypadkach chodziło o czyn zabroniony z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k.) było nie tylko możliwe, ale wręcz konieczne (czyny te zbliżone były do siebie w sensie i czasowym, i rodzajowym).
Natomiast całkowicie nie do przyjęcia był schemat zaproponowany w kasacji przez obrońcę, mianowicie połączenia ciągiem oszustwa i fałszerstwa materialnego z przywłaszczeniem rzeczy powierzonej. Są to całkowicie odmienne typy przestępstw, kwalifikowane z różnych przepisów i nie podlegające połączeniu w zaproponowany sposób. Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył skazanego (art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.).