Supreme Court quashes summary order due to procedural flaws and dismisses prosecution for statute of limitations. The RPO successfully argued that the defendant's guilt was not obvious without proper summons.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the summary order issued by the Regional Court, which had convicted the defendant of obstructing utility workers and misappropriating a water meter. The RPO argued that the summary procedure was invalid because the defendant was not properly summoned or notified, making it impossible to determine his guilt without doubt. The Court agreed, finding that the lack of proper summons meant the circumstances of the crime and the defendant's guilt did not meet the legal threshold for summary proceedings, leading to the dismissal of the case due to the statute of limitations.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 93 § 2 k.p.w.; Art. 45 § 1 k.w.: Summary proceedings may only be conducted if the circumstances of the act and the offender's guilt are obvious; if procedural defects prevent establishing this obviousness, the case must be dismissed if the statute of limitations has expired.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 389/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Wiesław Błuś (przewodniczący)SSN Andrzej StępkaSSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)Protokolant Marta Brylińska w sprawie W. B.skazanego wyrokiem nakazowympo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpkw dniu 5 grudnia 2017 r.,kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskichod prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego […] z dnia 28 kwietnia 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i na podstawie art. 5 § 1 k.p.w w zw. z art. 45 § 1 k.w umarza postępowanie, obciążając jego kosztami Skarb Państwa.
UZASADNIENIEWyrokiem nakazowym z dnia 28 kwietnia 2014 r., Sąd Rejonowy w Ł. uznał W. B. za winnego popełnienia czynów polegających na tym, że „1. w czasie od 19 sierpnia 2013 r., będąc właścicielem nieruchomości przy ul. K. 11 pomimo wysłania stosownej informacji nie wpuścił pracowników Z. spółka z o.o. na teren posesji w celu odcięcia przyłącza wodociągowego i demontażu wodomierza;
2. W tym samym miejscu i czasie jak w pkt 1 dokonał przywłaszczenia wodomierza o wartości 118,94 zł na szkodę Z.sp. z o.o.”, tj. wykroczeń z art. 28 pkt 2 ust. 2 Ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.2017.328) oraz z art. 119 § 1 k.w. Za wyżej opisane czyny wymierzono obwinionemu karę 300 (trzystu) złotych grzywny, zwalniając go od ponoszenia kosztów sądowych.Wyrok nakazowy uprawomocnił się w dniu 27 maja 2017 r., wobec niezaskarżenia przez żadną ze stron. Kasację na korzyść obwinionego wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu „rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia naruszenie prawa procesowego, tj. art. 93 § 2 k.p.w., polegające na przyjęciu, iż okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, podczas gdy w chwili wyrokowania rzetelna ocena tych okoliczności nie była w ogóle możliwa, albowiem W.
B. w toku czynności wyjaśniających nie był skutecznie wezwany na przesłuchanie w charakterze osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, ani nie został powiadomiony, jaki czyn mu się zarzuca; co skutkowało niezapewnieniem mu prawa do ustosunkowania się w formie wyjaśnień do zarzutu w związku z którym prowadzone były te czynności”.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego w całości i umorzenie postępowania z powodu przedawnienia karalności czynu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się zasadna w stopniu oczywistym, co umożliwiło jej uwzględnienie na posiedzeniu w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k.Stosownie do treści art. 93 § 2 k.p.w. orzekanie w postępowaniu nakazowym może nastąpić, jeżeli okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości.
Według utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego brak wskazanych wątpliwości oznacza, że nie ma ich zarówno odnośnie sprawstwa danego czynu, jak i winy. Stosowanie tej instytucji prawa procesowego ustawowo zastrzeżono do najbardziej oczywistych przypadków, gdzie materiał dowodowy istniejący w aktach sprawy jest tak jednoznaczny, że nie nasuwa żadnych istotnych wątpliwości, co do winy i okoliczności popełniania zarzuconego czynu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14.12.2016 r., III KK 452/16).W rozpoznawanej sprawie – co wykazał skarżący – wątpliwości, o których mowa powyżej niewątpliwie istnieją.
Jak słusznie wskazał Rzecznik Praw Obywatelskich, na podstawie materiału dowodowego, w oparciu o który wyrokował Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości ustalenia, czy W. B. był skutecznie wezwany na przesłuchanie w charakterze obwinionego, jak również czy został powiadomiony o treści zarzutu, w związku z którym prowadzone było przedmiotowe postępowanie. Z notatki urzędowej sporządzonej w dniu 17.02.2014 r. przez st.sierż. A. W. wynika, że nie doręczono obwinionemu wezwania, bowiem nie przebywa on na posesji przy ul.
K. 11, a sama posesja wygląda na nie zamieszkaną (k - 40).Następnie wezwanie na przesłuchanie w dniu 25.03.2014r. obwiniony odebrał dopiero w dniu 1.04.2014r.(zwrotne potwierdzenie odbioru, k - 41a).Pomimo, że wydanie wyroku nakazowego nie jest warunkowane przesłuchaniem w roli obwinionego osoby, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie, bowiem przepis art. 54 § 7 k.p.w. przewiduje możliwość odstąpienia od przesłuchania „ jeżeli byłoby ono połączone ze znacznymi trudnościami”, to jednak nawet w takiej sytuacji należy przesłać obwinionemu stosowane pouczenie o możliwości nadesłania wyjaśnień do właściwego organu w terminie 7 dni od odstąpienia od przesłuchania.
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie nie wypełniono z należytą starannością wskazanego w powyższym przepisie obowiązku.W konsekwencji przyjęcie przed Sąd, że wina obwinionego nie budzi wątpliwości (w tym również co do zarzutu przywłaszczenia wodomierza), a następnie procedowanie w trybie nakazowym stanowiło rażące naruszenie prawa opisane w zarzucie kasacji, które mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku.Przypisane obwinionemu wykroczenie zaistniało w dniu 19 sierpnia 2013 r. Zgodnie z treścią art. 45 § 1 k.w. karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu.Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umorzył postępowanie z powodu przedawnienia orzekania.Kosztami postępowania w sprawie na podstawie art. 118 § 2 k.p.w. obciążono Skarb Państwa. kc