Supreme Court dismisses appeal for obvious lack of merit regarding procedural violations in sentencing and judge recusal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued for a new trial due to uncredited prior imprisonment and a judge's failure to recuse himself despite expressing doubt about the defendant's guilt. The court rejected these claims, noting that sentencing errors belong to ordinary appeal review and that the judge's prior statements did not constitute a valid ground for recusal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Cassation is inadmissible for obvious lack of merit when the alleged procedural error is correctable in ordinary proceedings or when the factual basis for recusal is demonstrably false.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 382/21 POSTANOWIENIE Dnia 6 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 6 października 2021 r., sprawy M. K. B. skazanego z art. 158 § 3 k.k. i in. z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł :
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Okręgowy w S., wyrokiem z 13 sierpnia 2020 r., orzekł wobec M. K. B. karę łączną 9 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny, powstałe z połączenia kar jednostkowych wymierzonych za popełnienie kilku przestępstw – w tym za wzięcie udziału w pobiciu ze skutkiem śmiertelnym. Sąd Apelacyjny w (…)– po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2021 r. apelacji obrońcy (co do kary) i pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej (co do wysokości nawiązki) – zmienił pierwszoinstancyjny wyrok przez m.in. złagodzenie kary łącznej pozbawienia wolności do 7 lat.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca M.
K. B.. Podniósł dwa zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia prawa procesowego, tj. art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 63 k.k. przez brak zaliczenia na poczet kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oraz art. 41 § 1 k.p.k. przez brak wyłączenia od rozpoznania przed Sądem a quo sędziego J. W., mimo że, wydając dwukrotnie postanowienia o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, wyraził pogląd, iż skazany ,,dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów”. W konsekwencji wniósł o wydanie rozstrzygnięcia kasatoryjnego.Prokurator Rejonowy w S. zażądał w pisemnej odpowiedzi na kasację jej oddalenia jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się w bezzasadna w stopniu oczywistym.Za cały komentarz do pierwszego zarzutu niech wystarczy uwaga, że jeżeli wyrok nie zawiera postulowanego przez art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k. rozstrzygnięcia lub zawiera błędne rozstrzygnięcie, sąd orzeka o tym na posiedzeniu w trybie przewidzianym w art. 420 § 1 lub 2 k.p.k.
Ugruntowany jest w judykaturze pogląd, że skoro naruszenie art. 63 § 1 k.k. możliwe jest do naprawienia w zwykłym trybie, to brak podstaw do korygowania w tym zakresie wyroków za pomocą kasacji (zob. postanow. SN z 8 listopada 2016 r., V KK 148/16).Drugi zarzut kasacyjny oparty został na ewidentnie nieprawdziwym założeniu. Przytoczona in extenso przez samego skarżącego treść uzasadnień postanowień z 9 kwietnia i 8 października 2019 r. o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, autorstwa sędziego J. W. (mowa w nich o ,,dużym prawdopodobieństwie”, że M.
K. B. dopuścił się zarzucanych mu przestępstw), jaskrawo przeczy sformułowanej w zarzucie kasacyjnym tezie, jakoby w orzeczeniach tych stwierdzono, że skazany ,,dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów”. Użyte we wskazanych postanowieniach sformułowania wykluczają możliwość przyjęcia, że przesądzono w nich kwestię winy skazanego, albowiem tylko wówczas niezbędne stałoby się rozważenie wyłączenia sędziego z powodu, o którym mowa w art. 41 § 1 k.p.k. (zob. postanow. SN z 10 maja 2006 r., III KK 338/05).W tym stanie rzeczy, podkreślając, że kasacja – co do zasady – rozpoznawana jest tylko w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 536 k.p.k.), Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k.
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.