Supreme Court dismisses request to add VAT to state-funded defense costs due to constitutional equality with private counsel.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected a lawyer's request to reissue a decision adding VAT to state-funded defense costs. The court noted that while VAT was legally applicable, adding it would place the state-appointed lawyer in a more favorable financial position than a private lawyer receiving the same base fee. Consequently, the court upheld the original ruling that excluded VAT to maintain constitutional equality between public and private defense costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IA§ 17 ust. 2 pkt 6, § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości; The Supreme Court must exclude VAT from state-funded defense costs if doing so would grant the state-appointed lawyer a financial advantage over a private lawyer receiving the same base fee, thereby violating the constitutional principle of equality.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 37/23 POSTANOWIENIE Dnia 8 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Tomczyk po rozpoznaniu 8 kwietnia 2025 r., w sprawie B. D. skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in., wniosku obrońcy z urzędu w przedmiocie zasądzenia dodatkowych kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, Postanowił nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy wyrokiem z 15 lutego 2024 r., sygn. akt II KK 37/23, na podstawie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Tym samym wyrokiem zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. H. z Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 2400 zł, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji oraz obronę oskarżonego świadczoną z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.W dniu 16 września 2024 r. wpłynął do Sądu Najwyższego wniosek adw.
P. H. o uzupełnienie wyroku o zapis w zakresie podatku VAT.Postanowieniem z 3 października 2024 r. Sąd Najwyższy nie uwzględnił tego wniosku, podnosząc, że podwyższenie zasądzonego wynagrodzenia o stawkę 23% VAT stawiałoby obrońcę z urzędu w korzystniejszej sytuacji niż ta, w której znalazł się obrońca z wyboru.W dniu 24 marca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek adw. P. H. „o reasumpcję postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2024 r. nieuwzględniającego mojego wniosku z dnia 16.09.2024 r. o uzupełnienie wyroku SN z dnia 15 lutego 2024 r. w przedmiocie kosztów obrony oskarżonego w postępowaniu kasacyjnym świadczonej z urzędu w zakresie VAT.” W uzasadnieniu podniósł, że obecne błędne rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego uniemożliwia mu wystawienie zgodnej z przepisami prawa faktury VAT i rozliczenie się z Sądem Apelacyjnym w Warszawie za obronę z urzędu B.
D. . Wobec tego obrońca wniósł o reasumpcję postanowienia Sądu Najwyższego i uzupełnienie wyroku tego Sądu z 15 lutego 2024 r. zgodnie z jego wnioskiem z 16 września 2024 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 r., poz. 2631) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania wyroku w sprawie o sygn. II KK 37/23, opłata za sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie, w której w pierwszej instancji orzeczenie wydał sąd okręgowy wynosiła 600 zł.
Z kolei w myśl § 17 ust. 2 pkt 6 cyt. rozporządzenia opłata za obronę przed Sądem Najwyższym wynosiła 600 zł. Ponadto, stosownie do treści § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia wskazane opłaty należałoby podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Wobec tego należałoby zasądzić adw. P. H. 1200 zł + 23% VAT, a więc w sumie 1476 zł.Jednakże Sąd Najwyższy w wyroku z 15 lutego 2024 r., mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 lutego 2024 r., SK 90/22, stwierdzający niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej regulacji prawnych w zakresie, w jakim określały wówczas opłaty dla obrońcy z urzędu w wysokości niższej niż stawki minimalne opłat dla obrońcy z wyboru, oparł swe rozstrzygnięcie o stawki określone dla obrońcy z wyboru (obrona przed Sądem Najwyższym § 11 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz.
U. z 2023 r., poz. 1964 – 1200 zł oraz sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie, w której w pierwszej instancji orzeczenie wydał sąd okręgowy § 11 ust. 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia – 1200 zł), w sumie 2400 zł. Jednocześnie nie zasądził powiększenia tej kwoty o podatek VAT, gdyż zasądzenie kosztów w takiej wysokości stawiałoby obrońcę z urzędu w znacznie korzystniejszej sytuacji niż ta, w której znalazłby się obrońca z wyboru. Gdyby bowiem doszło do spełnienia żądania obrońcy, Sąd Najwyższy zasądziłby 2400 zł + 23%, czyli 2952 zł.
Wobec tego Sąd Najwyższy nie mógł uwzględnić wniosku obrońcy, uznając, iż zasądzona wysokość kwoty dotyczącej kosztów obrony w postępowaniu kasacyjnym świadczonej z urzędu w sprawie II KK 37/23 była prawidłowa i została wyrażona brutto.Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie. [J.J.][a.ł]