Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 37/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to lack of explicit legal argument in second instance judgment.

Numero d'incarto II KK 37/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the convicted defendant to bear the costs. The defense argued the lower court failed to treat specific criminal acts as a single combined offense under Article 11 of the Criminal Code, but this was not explicitly raised in the second-instance appeal. The court determined that the appeal merely questioned factual findings rather than the legal qualification of the acts, rendering the legal argument completely unfounded.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously groundless if the second-instance judgment does not address a legal argument that was not expressly raised in the appeal, as the court cannot control for issues not formally contested.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously groundless appeal lack of express argument legal qualification of acts combined criminal offense cassation procedure dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
Kasacja zawierała zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., poprzez wadliwą kontrolę odwoławczą, polegającą na braku odniesienia się Sądu odwoławczego do wniosku apelacji o potraktowanie zachowania skazanego opisanego w pkt III i IV aktu oskarżenia, jako jednego czynu zabronionego kwalifikowanego kumulatywnie na podstawie art.
Art. 11 § 2 k.k.
art. 433 § 2 k.p.k
Kasacja zawierała zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., art.
art. 457 § 3 k.p.k
433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., poprzez wadliwą kontrolę odwoławczą, polegającą na braku odniesienia się Sądu odwoławczego do wniosku apelacji o potraktowanie zachowania skazanego opisanego w pkt III i IV aktu oskarżenia, jako jednego czynu zabronionego kwalifikowanego kumulatywnie na podstawie art.
art. 11 § 2 k.k
art. 11 § 1 k.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 37/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013 r.,‎sprawy R. P.‎skazanego z art. 279 § 1 i in. kk‎z powodu kasacji obrońcy skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 13 września 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 21 lutego 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego R. P.

UZASADNIENIE

Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. Kasacja zawierała zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., poprzez wadliwą kontrolę odwoławczą, polegającą na braku odniesienia się Sądu odwoławczego do wniosku apelacji o potraktowanie zachowania skazanego opisanego w pkt III i IV aktu oskarżenia, jako jednego czynu zabronionego kwalifikowanego kumulatywnie na podstawie art. 11 § 2 k.k.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Zacząć należy od stwierdzenia, że apelacja nie zawierała expressis verbis zarzutu naruszenia art. 11 § 1 i 2 k.k. Co więcej, wolę poddania kontroli Sądu odwoławczego także tej kwestii, tj. zasadności niepotraktowania czynów zarzuconych w pkt III i IV aktu oskarżenia, a przypisanych skazanemu w pkt 2 i 3 wyroku I instancji, jako jednego czynu zabronionego w rozumieniu art. 11 § 1 i 2 k.k., trudno wywnioskować z treści apelacji.

Problem ten pojawia się w apelacji jedynie w kontekście zarzutu co do ustaleń faktycznych (pkt 2 tiret czwarty apelacji), a redakcja tego zarzutu, nota bene niejasna, skłania do wniosku, że autor zarzutu w istocie kwestionował ocenę dowodów i ustalenia faktów co do popełnienia tam wskazanych czynów, a nie ich ocenę w świetle norm prawa materialnego, w szczególności art. 11 § 1 k.k. Również treść uzasadnienia apelacji nie pozwala wysnuć zarzutu co do naruszenia art. 11 § 1 k.k. Nie może więc dziwić, że Sąd odwoławczy nie rozważał w uzasadnieniu wyroku wspomnianej okoliczności, co czyni zarzut kasacji całkowicie chybionym.Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.