Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 36/13 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as obviously unfounded; sentencing issues fall under judicial discretion not reviewable by cassation.

Numero d'incarto II KK 36/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defense's cassation appeal as obviously unfounded regarding two main arguments. The appellant claimed violations of the principle of full absorption and disproportionate sentencing due to unconsidered mitigating circumstances. The court ruled that both issues concern the sentencing magnitude, which falls within judicial discretion and is not subject to cassation review under the relevant procedural code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 53 § 1, 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k.: Cassation challenging the sentencing magnitude or alleging violation of law solely on grounds of disproportionality is inadmissible as it pertains to judicial discretion.

Parole chiave

Generato dall'IA
judicial discretion sentencing cassation inadmissibility principle full absorption disproportionate penalty art 523 k.p.k.

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 1 k.p.k.
933), zgodnie z którym "sformułowanie zawarte w art. 523 § 1 in fine k.p.k.
Art. 53 § 1 k.k.
akt II KK 36/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013r.
Art. 53 § 2 k.k.
akt II KK 36/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013r.
Art. 86 § 1 k.k.
z art. 86 § 1 k.k., poprzez niezastosowanie przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji.Drugi zarzut dotyczył rażącej niewspółmierności kary, polegającej na nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść skazanego, w tym jego zachowania w zakładzie karnym.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 36/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013r.
art. 86 § 1 k.k
z art. 86 § 1 k.k., poprzez niezastosowanie przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji.Drugi zarzut dotyczył rażącej niewspółmierności kary, polegającej na nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść skazanego, w tym jego zachowania w zakładzie karnym.
art. 523 § 1 k.p.k
933), zgodnie z którym "sformułowanie zawarte w art. 523 § 1 in fine k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KK 125/06
Warto w tym miejscu przytoczyć postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 maja 2006 r., II KK 125/06 (ROSNKW 2006, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 36/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013r. sprawy P. P., skazanego z art. 280 § 1 i in. k.k.‎z powodu kasacji obrońcy skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 29 czerwca 2012 roku, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 20 stycznia 2011 r., postanowił 1. w zakresie zarzutu 1 oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. w zakresie zarzutu 2 pozostawić kasację bez rozpoznania, 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. K., Kancelaria Adwokacka, kwotę 442,80 zł (słownie czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego P. P., 4.zwolnić skazanego P. P. od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. W kasacji podniesiono dwa zarzuty. Pierwszy dotyczy naruszenia prawa materialnego, tj. art. 53 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k., poprzez niezastosowanie przy wymiarze kary łącznej zasady pełnej absorpcji.Drugi zarzut dotyczył rażącej niewspółmierności kary, polegającej na nieuwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść skazanego, w tym jego zachowania w zakładzie karnym. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.

Zacząć trzeba od spostrzeżenia, że obydwie kwestie stanowiące treść zarzutów kasacyjnych – choć wyrażone expressis verbis – były podniesione w apelacji i zostały przez sąd odwoławczy wyczerpująco i przekonująco rozpoznane (zob. s. 6-7 uzasadnienia wyroku II instancji). Kasacja zmierza więc jedynie do powtórzenia kontroli instancyjnej. Pierwszy z zarzutów pozornie dotyczy naruszenia prawa materialnego, w istocie zmierza do kwestionowania wymiaru kary, co – jako sfera sędziowskiego uznania – nie podlega kontroli kasacyjnej.

Warto w tym miejscu przytoczyć postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 maja 2006 r., II KK 125/06 (ROSNKW 2006, poz. 933), zgodnie z którym "sformułowanie zawarte w art. 523 § 1 in fine k.p.k. musi być rozumiane w ten sposób, iż niedopuszczalna jest nie tylko kasacja odwołująca się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary, ale także kasacja wskazująca na zarzut uchybienia prawu, jeżeli wniesiono ją z powodu niewspółmierności kary." Drugi zarzut jako wprost zmierzający do zakwestionowania wysokości kary, jest stosownie do art. 523 § 1 k.p.k. niedopuszczalny, co skutkowało pozostawieniem kasacji w tym zakresie bez rozpoznania.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.