Supreme Court quashes sentence for exceeding combined penalty limits and violating probation agreement terms.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's sentence regarding the penalty and probation conditions due to procedural errors. The prosecution argued that the trial court imposed a total prison term exceeding the sum of individual sentences and mandated probation reporting without party consent. The court ruled that these actions constituted a serious violation of the Code of Criminal Procedure, necessitating the case's remittal for reconsideration.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 343 § 3, 7 k.p.k.; Art. 335 § 2 k.p.k.; Art. 86 § 1 k.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 537 § 2 k.p.k.: A criminal court must not impose a total sentence exceeding the sum of individual penalties and must respect party agreements on probation execution methods; failure to do so warrants quashing the verdict.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 358/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Przemysław KalinowskiSSN Andrzej TomczykProtokolant Klaudia Binienda w sprawie D. K. skazanego z art. 278 § 1 k.k. i art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.) w dniu 2 września 2021 r. kasacji Prokuratora Generalnego, od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt IV K […], uchyla zaskarżony wyrok co do kary i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w Ł. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Ł.– wydanym na posiedzeniu na podstawie prokuratorskiego wniosku, złożonego w trybie art. 335 § 1 k.p.k., wyrokiem z 11 lutego 2021 r. – skazał D. K. na uzgodnione z nim 2 kary jednostkowe pozbawienia wolności w wysokości 6 miesięcy (z art. 278 § 1 k.k.) i 5 miesięcy (art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), orzekł za kradzież grzywnę w ilości 100 stawek dziennych (każda w wysokości 20 zł), wymierzył karę łączną roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby, oraz orzekł przepadek przez zniszczenie określonych środków psychotropowych, a nadto, na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k., zobowiązał oskarżonego do informowania sądu o przebiegu okresu próby przez określenie – ale już bez akceptacji stron – że co 6 miesięcy powinien składać pisemne sprawozdania.
Wyrok uprawomocnił się 24 marca 2021 r.Kasację od wskazanego wyroku w zakresie orzeczenia o karze, na niekorzyść oskarżonego, złożył Prokurator Generalny, zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 343 § 3 i 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k. polegające na wymierzeniu wbrew art. 86 § 1 k.k. kary łącznej pozbawienia wolności przewyższającej sumę kar jednostkowych oraz na określeniu sposobu i częstotliwości wykonania środka probacyjnego, mimo że strony tego nie uzgodniły. W konsekwencji autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja z racji oczywistej zasadności zasługiwała w całości na uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5 k.p.k.).Pomijając zagadnienie, czy skarżący właściwie zadeklarował kierunek kasacji, należało w całej rozciągłości zaaprobować jego zapatrywanie, że z jednej strony Sąd, nie kontrolując należycie wniosku w zakresie wysokości kary łącznej pozbawienia wolności, wymierzył ją powyżej sumy poszczególnych kar jednostkowych, a z drugiej, nie bacząc na brak uzgodnień stron, sprecyzował sposób i częstotliwość wykonywania obligatoryjnego środka probacyjnego.
W ten sposób doszło do rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa wskazanego w kasacji (art. 523 § 1 k.p.k.). Powtarzanie skądinąd interesujących i trafnych wywodów skarżącego w tej mierze było całkowicie zbyteczne.Dlatego Sądowi Najwyższemu nie pozostawało nic innego, jak tylko uchylić wyrok Sądu meriti w zaskarżonej części i przekazać sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania (art. 537 § 2 k.p.k.). Wzruszenie wyroku jedynie w części dotyczącej kary oznacza, że prawomocne pozostają orzeczenia o winie oraz przepadku.