Supreme Court quashes district court verdict for handling a misdemeanor case in a lower court without trial.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the district court's first-instance verdict regarding a misdemeanor case involving the spread of SARS-CoV-2. The district court incorrectly tried the case without a hearing, while the prosecutor argued for a higher court's jurisdiction and a retrial. The court ruled that the Regional Court lacked subject-matter jurisdiction over misdemeanors defined in Article 165 of the Criminal Code, making the lower court's decision procedurally void.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 25 § 1 pkt 2 k.k.; Art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.: A court of lower jurisdiction rendering a judgment in a case belonging to a higher court constitutes an absolute ground for cassation, requiring the judgment to be set aside regardless of its substantive impact.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 353/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)SSN Andrzej Siuchniński (sprawozdawca)SSN Paweł WilińskiProtokolant Klaudia Binienda przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Kozłowskiej,w sprawie W. W.skazanej z art. 165 § 1 pkt 1 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 22 czerwca 2022 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnegood wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 maja 2021 r., sygn. akt II K (…), uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P..
UZASADNIENIE
Prokurator Rejonowy w S. skierował w dniu 25 lutego 2021 r. do Sądu Rejonowego w S. akt oskarżenia o sygn. PR Ds (…) przeciwko W. W., którą oskarżył o to, że: w dniu 19 stycznia 2021 r. w S., woj. (…) wiedząc, że jest zarażona wirusem SARS-CoV-2 i będąc objęta na podstawie polecenia telefonicznego od pracownika Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S. obowiązkiem izolacji domowej sprowadziła niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób w ten sposób, że opuściła miejsce pobytu w S. przy ul. N. i udała się do sklepu D. w miejscowości R., a także spotkała się z V.
S., powodując tym samym zagrożenie zarażenia wielu osób wirusem SARS-CoV-2, tj. o przestępstwo z art. 165 § 1 pkt 1 k.k. Do aktu oskarżenia prokurator dołączył, w trybie art. 335 § 2 k.p.k., wniosek o wydanie wobec W. W. wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i orzeczenie wobec oskarżonej:1.na podstawie art. 165 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 37a k.k. kary roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie;2.na podstawie art. 43a § 1 k.k. świadczenia pieniężnego w wysokości 500 złotych na rzecz Funduszu P..Sąd Rejonowy w S. uwzględniając, na podstawie art. 343 § 6 k.p.k., wniosek oskarżyciela publicznego, wyrokiem z dnia 4 maja 2021 r., sygn. akt II K (...);1.oskarżoną W.
W. uznał za winną popełnienia zarzucanego jej przestępstwa i za to na podstawie art. 165 § 1 pkt 1 k.k. skazał ją, zaś na podstawie art. 165 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k. wymierzył jej karę roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin miesięcznie;2.na podstawie art. 37a § 1 k.k. i art. 43a § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej świadczenie pieniężne, zobowiązując ją do zapłaty 500 (pięciuset) złotych na rzecz Funduszu P..Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się z dniem 8 czerwca 2021 r.
Kasację od tego wyroku, na niekorzyść oskarżonej, wywiódł Prokurator Generalny zarzucając: „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 343 § 7 k.p.k. w zw. z art. 335 § 2 k.p.k. oraz art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., polegające na niezasadnym uwzględnieniu przez Sąd Rejonowy w S. złożonego wraz z aktem oskarżenia wniosku prokuratora o wydanie wobec W. W. wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy i wymierzenie jej określonej kary oraz środka kompensacyjnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, podczas gdy oskarżonej zarzucono występek zakwalifikowany z art. 165 § 1 pkt 1 k.k., polegający na sprowadzeniu, w dniu 19 stycznia 2021 r.. powszechnego niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób, poprzez spowodowanie szerzenia się choroby zakaźnej SARS-CoV2, zatem właściwym rzeczowo do rozpoznania sprawy jako Sąd I instancji był Sąd Okręgowy w P., co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.”.
Występujący na rozprawie kasacyjnej prokurator poparła wniesioną w sprawie kasację, zmieniając jednak kierunek zaskarżenia wskazując, że została ona wniesiona w kierunku „na korzyść”, co - jak się wydaje ma tę konsekwencję, że w sprawie nie jest już możliwe wydanie wobec oskarżonej wyroku surowszego (którą to możliwość zdawał się dostrzegać prokurator w kasacji pisemnej). W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w P..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja jest zasadna.Uchybienie proceduralne polegające na rozpoznaniu sprawy przez sąd niższego rzędu w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu, stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą wymienioną w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k., co skutkuje koniecznością uchylenia wyroku niezależnie od wpływu tego uchybienia na jego treść.
W kasacji zasadnie wskazano na ugruntowane orzecznictwo Sądu Najwyższego w tej kwestii (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 5 maja 2003 r., sygn. akt IV KK 331/02, LEX nr 83975; z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt IV KK 283/05, LEX nr 200307; z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II KK 165/11, LEX nr 960521). Nie ulega więc wątpliwości, że obowiązkiem każdego sądu, także w postępowaniu prowadzonym w trybie konsensualnym, po wniesieniu aktu oskarżenia, jest skontrolowanie swojej właściwości, w tym także rzeczowej i w wypadku stwierdzenia swej niewłaściwości przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi właściwemu.
Temu obowiązkowi Sąd Rejonowy w S. zadość niestety nie uczynił. Nie dostrzegł bowiem, że zarzucany W. W. czyn zakwalifikowany został w akcie oskarżenia jako występek z art. 165 § 1 pkt 1 k.k. (to, czy taka kwalifikacja jej zachowania, skądinąd budząca poważne wątpliwości jest trafna, nie ma na tym etapie postępowania znaczenia). Tymczasem, stosownie do treści art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k., to nie sąd rejonowy lecz sąd okręgowy jako sąd wyższego rzędu, orzeka w pierwszej instancji w sprawach o występki m.in. z art. 165 § 1, § 3 i § 4 k.k. Skoro zaś mimo tego Sąd Rejonowy w S. przedmiotową sprawę rozpoznał w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, skutkowało to rozpoznaniem jej przez sąd niższego rzędu, z pogwałceniem reguł kształtujących zasady właściwości rzeczowej.
Uchybienie takie zaś – jak już powiedziano wcześniej - stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą, wymienioną w art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k. W konsekwencji zaskarżony przedmiotową kasacją wyrok Sądu Rejonowego w S. został wydany z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego, regulujących zasady określania właściwości rzeczowej sądu orzekającego.Stąd wyrok ten należało uchylić a sprawę przekazać do rozpoznania, jako właściwemu rzeczowo i miejscowo, Sądowi Okręgowemu w P..