Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 353/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded, upholding lower court's conviction and awarding defense costs to state.

Numero d'incarto II KK 353/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued for a retrial based on alleged violations of fair trial rights and evidence evaluation standards. The court rejected these claims, noting the lower courts properly assessed witness credibility and that the defendant's refusal of psychiatric examination did not constitute a procedural error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 4 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: Cassation is an extraordinary remedy limited to serious legal errors affecting the verdict; appeals based on mere disagreement with evidence assessment or failure to question expert opinions without objection in lower instances are obviously unfounded.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded standard evidence credibility assessment psychiatric expert opinion state payment of defense costs fair trial rights violation criminal procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt II KK 353/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 grudnia 2016 r., sprawy M.
Art. 4 k.p.k.
art. 4, 7, 202 § 1 i 410 k.p.k., art.
Art. 7 k.p.k.
W tym miejscu należy jedynie przypomnieć, że nie stanowi naruszenia art. 7 k.p.k. czy też art.
Art. 410 k.p.k.
czy też art. 410 k.p.k. dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych.Tożsama argumentacja przesądza o bezzasadności zarzutu z pkt 2 kasacji, w którym podniesiono zarzut naruszenia art.
Art. 440 k.p.k.
4, 7, 202 § 1 i 410 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
oraz art. 457 § 3 k.p.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy właściwemu Sądowi do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł.
§ 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 353/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 279 § 1 k.k
B., skazanego z art. 279 § 1 k.k.
art. 64 § 2 k.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 353/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 grudnia 2016 r., sprawy M. B., skazanego z art. 279 § 1 k.k. i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Ł., z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S., z dnia 23 września 2013 r., sygn. akt II K (…) postanowił:

1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. C. – Kancelaria Adwokacka w Ł. – kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) – w tym 23 % podatku VAT – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym;

3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia 23 września 2013 roku, sygn. akt II K (…), oskarżony M. B. został uznany za winnego popełnienia przestępstw z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. oraz z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za które wymierzono mu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 roku, sygn. akt V Ka (…), po rozpoznaniu apelacji wniesionych między innymi przez oskarżonego M.

B. i jego obrońcę, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w S.. Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego M. B. o, stawiając zarzuty rażącego naruszenia prawa, mające istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 4, 7, 202 § 1 i 410 k.p.k., art. 440 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, a także wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy właściwemu Sądowi do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego M.B. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego.

Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary.To skrótowe przypomnienie zasad i granic postępowania kasacyjnego stało się niezbędne wobec zarzutów podniesionych w wywiedzionej przez obrońcę skazanego M.

B. kasacji i treści jej uzasadnienia, w których w znacznej części skoncentrowano się na polemice z ustaleniami dokonanymi przez Sąd I instancji. W tym zakresie, odnosząc się do zarzutu z pkt 1 kasacji, wskazać należy, że Sąd Rejonowy drobiazgowo omówił i ocenił już wyjaśnienia skazanego M. B. , przeciwstawiając im uznane za wiarygodne i układające się w logiczną całość zeznania i wyjaśnienia E. G., wyjaśnienia M. W. wyjaśnienia K. B. z postępowania przygotowawczego (s. 16-20 uzasadnienia wyroku SR w S.). Kwestia wiarygodności ww. osób była także przedmiotem kontroli dokonanej przez Sąd Okręgowy w Ł. (s. 7-9 uzasadnienia wyroku SO w Ł do lektury tych kart uzasadnień należy skarżącego odesłać, aby uniknąć zbędnych powtórzeń.

W tym miejscu należy jedynie przypomnieć, że nie stanowi naruszenia art. 7 k.p.k. czy też art. 410 k.p.k. dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych.Tożsama argumentacja przesądza o bezzasadności zarzutu z pkt 2 kasacji, w którym podniesiono zarzut naruszenia art. 440 k.p.k., a jednocześnie podjęto próbę ponownego zdyskredytowania wiarygodności ww. świadków, z jednoczesną sugestią o wiarygodności wyjaśnień skazanego M. B. .

Nie podejmując polemiki z obrońcą w tym zakresie z omówionych powyżej przyczyn wskazać jedynie należy, że przepis art. 440 k.p.k. jest skierowany do sądu odwoławczego i dopuszcza orzekanie przez ten sąd poza granicami zaskarżenia oraz podniesionymi zarzutami, co należy rozumieć jako uprawnienie i obowiązek tego sądu, gdy dostrzega on naruszenia wykraczające poza zakres zaskarżenia i podniesione w apelacji zarzuty. Nie sposób jednak zaakceptować argumentacji, która prowadziłaby do wniosku, że obdarzenie przymiotem wiarygodności jednej grupy dowodów z jednoczesnym pozbawieniem tego waloru innej grupy automatycznie czyniłoby utrzymanie takiego orzeczenia rażąco niesprawiedliwym.Odnośnie opinii sądowo-psychiatrycznej na okoliczność stanu zdrowia psychicznego skazanego M.

B. to nie sposób mówić o naruszeniu przez Sąd odwoławczy art. 457 § 3 k.p.k., skoro zarówno skazany w osobistej apelacji, jak i jego obrońca, nie kwestionowali tej opinii w złożonych w sprawie środkach odwoławczych. Formułując natomiast wnioski o nieprawidłowości sporządzonej przez biegłych opinii sądowo-psychiatrycznej obrońca zdaje się nie dostrzegać, że to M. B. odmówił poddania się badaniu przez biegłych psychiatrów, w związku z czym biegli sporządzili opinię na podstawie danych zawartych w aktach sprawy, uznając iż skazany nie cierpi na chorobę psychiczną, a w chwili popełnienia zarzucanych mu czynów był poczytalny (k. 1786, t.

IX). W takiej zaś sytuacji zarzut naruszenia zasady obiektywizmu należy uznać za bezzasadny.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy uznał zarzuty skarżącego za bezzasadne w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb Państwa.O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 1 oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. poz. 1801).