Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 346/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to lack of specific factual errors in lower court judgment.

Numero d'incarto II KK 346/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The appellant argued for factual errors and procedural violations but failed to provide specific details distinguishing the lower court's reasoning from the appeal. The court determined that the appellate court had thoroughly addressed all arguments in its written decision, rendering the cassation based on a wishful evaluation of evidence rather than a legal error.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 526 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k. Cassation is dismissed as obviously groundless when the cassation appeal fails to concretely identify specific factual or legal errors in the appellate court's decision, which has already comprehensively addressed the appellant's arguments.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless cassation lack of specific errors appellate court reasoning procedural law violation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 526 § 1 k.p.k.
Tak skonstruowana kasacji tylko pozornie spełnia wymóg wykazania rzeczywistego uchybienia sądu odwoławczego (art. 526 1 k.p.k.).
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt II KK 346/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 grudnia 2015 r., sprawy P.
Art. 46 § 2 k.k.
W oparciu o przepis art. 46 § 2 k.k. orzekł środek karny w postaci nawiązki w kwocie 4000 zł na rzecz pokrzywdzonego P.
Art. 224 § 2 k.k.
skazanego z art. 224 § 2 k.k. i in.
Art. 13 § 1 k.k.
z art. 13 § 1 k.k. w zw.
Art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zb.
Art. 157 § 2 k.k.
z art. 157 § 2 k.k. w z w.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie wymienionych wyżej przepisów skazał go, zaś na podstawie art.
Art. 11 § 3 k.k.
z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 346/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 346/15 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 grudnia 2015 r., sprawy P. W. skazanego z art. 224 § 2 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 marca 2015 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 10 kwietnia 2014 r. p o s t a n o w i ł: I. Oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. Zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 10 kwietnia 2014 r., Sąd Rejonowy oskarżonego P. W., w ramach zarzuconych mu czynów, uznał za winnego tego, że w dniu 7 listopada 2012 roku. przy ulicy G., stosował przemoc, usiłując umyślnie w zamiarze ewentualnym spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiu funkcjonariuszy Policji D. S. i P. W. w postaci innego ciężkiego kalectwa skutkującego całkowitą niezdolnością do pracy w zawodzie funkcjonariusza Policji, w celu zmuszenia wyżej wymienionych funkcjonariuszy publicznych do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na jego legitymowaniu oraz spowodował u P. W. naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia na okres trwający nie dłużej niż 7 (siedem) dni w ten sposób, że w trakcie próby legitymowania go przez funkcjonariuszy Policji D.

S., P. W. i D. B. widząc, iż młodszy aspirant P. W. znajduje się częścią ciała w kierowanym przez niego pojeździe marki Ford Mondeo o numerze rejestracyjnym […], zaś sierżant sztabowy D. S. stoi przed w/w pojazdem, gwałtownie ruszył samochodem, usiłując umyślnie w zamiarze ewentualnym potrącić D. S., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego, który uskoczył przed pojazdem oraz ciągnął P. W. częścią jego ciała po jezdni przez odległość kilku metrów w następstwie czego doznał on obrażeń ciała w postaci mnogich obrażeń powierzchownych, stłuczenia nadgarstka lewego, licznych punktowych ran ręki lewej, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 224 § 2 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w z w. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie wymienionych wyżej przepisów skazał go, zaś na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności.

W oparciu o przepis art. 46 § 2 k.k. orzekł środek karny w postaci nawiązki w kwocie 4000 zł na rzecz pokrzywdzonego P. W., a nadto zaliczył na poczet kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności, orzekł o dowodach rzeczowych oraz zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych.Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu błąd w ustaleniach faktycznych (zarzut w pkt I. ppkt 1-12 – szczegółowo opisane uchybienia w treści poszczególnych punktów), obrazę przepisów postępowania karnego mającą wpływ na treść wyroku (zarzut w pkt II ppkt 1-11) oraz naruszenie prawa materialnego (zarzut w pkt III ppkt 1-3), by w konkluzji domagać się zmiany wyroku i uniewinnienia oskarżonego, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 18 marca 2015 r., zmienił wyrok w ten sposób, że: „1.w ramach czynu przypisanego w pkt I uznaje P. W. za winnego tego, że w dniu 7 listopada 2012 roku w W. przy ulicy G. stosował przemoc wobec funkcjonariuszy publicznych - policjantów: D. S. i P. W. w celu zmuszenia ich do zaniechania prawnej czynności służbowej polegającej na jego legitymowaniu w ten sposób, że w trakcie próby legitymowania go przez funkcjonariuszy Policji D. S., P. W. i D. B., widząc, iż młodszy aspirant P. W. znajduje się częścią ciała w kierowanym przez niego pojeździe marki Ford Mondeo, zaś sierżant sztabowy D.

S. stoi przed tym pojazdem, gwałtownie ruszył samochodem w jego kierunku zmuszając go do uskoczenia przed pojazdem oraz ciągnął P. W. częścią jego ciała po jezdni przez odległość kilku metrów, czym naraził funkcjonariuszy Policji P. W. i D. S. na bezpośrednie niebezpieczeństwo doznania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 224 § 2 kk w zb. z art. 160 § 1 kk w zw. art. 11 § 2 kk i za to na podstawie powyższych przepisów skazuje go, zaś na podstawie art. 224 § 1 i § 2 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,2. uchyla orzeczenia z pkt V o nawiązce oraz z pkt VI o zaliczeniu tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności;

II. w pozostałym zaskarżonym zakresie wyrok utrzymuje w mocy”.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu: „rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, przez naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 2,3,4 k.p.k., 201 k.p.k., 211 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu i ogólnikowym ustosunkowaniu się do podniesionych w apelacji zarzutów w pkt I ppkt 1-12 oraz w pkt II ppkt 1-11, co w konsekwencji uniemożliwia merytoryczną ocenę przeprowadzonej przez Sąd odwoławczy kontroli instancyjnej, akceptujące bezkrytycznie wyrok sadu pierwszej instancji”.

Podnosząc tak ujęty zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. Zarzut opisany w kasacji, który stanowił przedmiot rozpoznania przez Sąd Najwyższy – wobec braku podstaw do rozpoznania kasacji poza zakresem tego zarzutu (art. 536 k.p.k.) – tylko formalnie spełnia bowiem warunek zarzutu kasacyjnego.

Jest oczywiste, że przepisy art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. określają obowiązki sądu odwoławczego, a zatem mogą stać się podstawą kasacji, która w przypadku kasacji stron, musi być skierowana pod adresem tego właśnie sądu (art. 519 k.p.k.). Rzecz jednak w tym, że formalnie poprawny zarzut kasacji jest niezasadny i to w stopniu oczywistym. Po zaprezentowaniu uwag o charakterze ogólnym co do właściwego sposobu realizowania obowiązków określonych w przepisach art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. Autor kasacji dopiero na stronach od 5 do 8 wskazał na to, co w jego ocenie było rażącym naruszeniem tych przepisów postępowania karnego.

Analizując tę argumentację nie sposób nie dostrzec, że poza stwierdzeniem o nierzetelności odniesienia się sądu II instancji do zarzutów apelacji, jest ona w całości powtórzeniem tez i faktów już wskazywanych w apelacji, bez rzeczowego i konkretnego wskazania tych elementów i argumentów, które w swojej ocenie sąd II instancji bądź w całości pominął lub niewłaściwie się do nich odniósł. Taka jest istota zarzutu obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. zawartego w kasacji. W tym kontekście przypomnieć trzeba, że nie dochodzi do naruszenia tych przepisów wtedy, gdy sąd odwoławczy odnosząc się do zarzutów apelacji i najistotniejszych jej argumentów nie podzieli ich, o ile do wszystkich tych zarzutów merytorycznie się odniesie i swoje stanowisko w tym zakresie przedstawi w uzasadnieniu wyroku.

Tym obowiązkom w tej sprawie sąd ten w pełni sprostał, co wyklucza możliwość uznania trafności postawionego zarzutu. W uzasadnieniu wyroku na stronach od 11 do 23 sąd odwoławczy wskazał w sposób konkretny i szczegółowy dlaczego zarzuty apelacji nie znalazły jego uznania, a argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu wskazuje na powody takiej decyzji. Sąd odwoławczy w większości przypadków wskazywał wprost do których zarzutów apelacji zajmował stanowisko, a nawet jeśli nie wskazywał punktów apelacji, to treść argumentacji w sposób jednoznaczny pozwalała ustalić do którego zarzutu udzielona jest właśnie odpowiedź.

Argumentacja tam zawarta jest pełna, odwołuje się do treści i wymowy poszczególnych dowodów, a skarżący w kasacji poza przytoczeniem swojego stanowiska nawet nie próbował jej podważyć. Tak skonstruowana kasacji tylko pozornie spełnia wymóg wykazania rzeczywistego uchybienia sądu odwoławczego (art. 526 1 k.p.k.). Wskazać zatem należy skarżącemu, że co do zarzutów zawartych w pkt I apelacji stosowną – i rzetelną odpowiedź – może znaleźć na stronach: co do ppkt.1- 4, 9 -12 – strona 11 oraz drobiazgowo na str. 13 (ppkt 3), 13-15 (ppkt 11), 15-16 (ppkt 4-7), 14 (ppkt 8 w zakresie zmiany wyroku), 16 (ppkt 9-12).

Z kolei co do pokrywających się z zarzutami wadliwych ustaleń faktycznych (pkt I apelacji) zarzutów obrazy prawa procesowego (pkt II apelacji) odpowiedzi można znaleźć na stronach: 17 – co do ppkt 1; 20-21 – co do ppkt 2; 18 – co do ppkt 3; 14 – co do ppkt 4; 19 - co do ppkt 5; 18-19 – co do ppkt 6; 17-18 – co do ppkt 7; 12-13 oraz 15 – co do ppkt 8 i 9; 13- co do ppkt 10 oraz 21- co do ppkt 11. Zapoznanie się z tymi argumentami wskazuje, że zarzuty apelacji wnikliwie i rzetelnie rozpoznano, o czym przekonuje szczegółowość i konkretność wywodu oraz odwołanie się do realiów sprawy i przeprowadzonych w niej dowodów.

Wystarczy zatem uzasadnienie to przenalizować aby stwierdzić, że kasacja jest oparta na „życzeniowej” ocenie okoliczności sprawy, w zupełnym oderwaniu od treści dowodów i ich trafnej ocenie. To zaś nie może uzasadniać naruszenia prawa. Z tych powodów należało orzec jak w postanowieniu. kc