Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 345/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation against fraud conviction for failing to gather new evidence on appeal.

Numero d'incarto II KK 345/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by the convicted defendants against the final judgment. The defense argued that the appellate court erred by not ordering new expert opinions and witness testimonies regarding EU grants and safety training. The court ruled that the defense failed to substantiate these requests during the appeal and did not raise them as new grounds in the cassation, making the cassation obviously groundless.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.; Cassation is dismissed if the appeal court correctly addressed evidence requests and the cassation does not introduce new grounds or justify a departure from the appeal court's reasoning.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal evidence gathering appeal fraud conviction fraud new evidence cassation appellate court reasoning informazione erronea truffa in materia di prestazioni false indicazioni su attività commerciali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 286 § 1 k.k.
skazanych za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i innych‎z powodu kasacji wniesionych przez obrońcę skazanych,‎od wyroku Sądu Okręgowego w P.
art. 13 § 1 k.k.
i art. 13 § 1 k.k. w zw.
art. 41 § 2 k.k.
Na podstawie art. 41 § 2 k.k. w związku ze skazaniem za ten czyn orzeczono wobec oskarżonych K.K.
art. 433 § 2 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Odnosząc się do pierwszego zarzutu podniesionego w obu kasacjach należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 433 § 2 k.p.k. sąd odwoławczy zobowiązany jest rozważyć wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w środku odwoławczym, chyba że ustawa stanowi inaczej.
art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
art. 170 § 1 k.p.k.
z art. 170 § 1 k.p.k., polegającej na nierozpoznaniu zarzutu podniesionego w apelacji, jak również przez oddalenie zgłoszonego w niej wniosku dowodowego o przesłuchanie dodatkowych świadków.
art. 636 § 1 k.p.k.
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k. as
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 345/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r.,‎sprawy K.K.
art. 286 § 1 k.k
skazanych za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.
art. 13 § 1 k.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 345/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r.,‎sprawy K.K. i M.K. skazanych za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. i innych‎z powodu kasacji wniesionych przez obrońcę skazanych,‎od wyroku Sądu Okręgowego w P. ‎z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt IV Ka (…),‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. ‎z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II K (…), postanowił:

1. oddalić kasacje jako oczywiście bezzasadne;

2. obciążyć skazanych K.K. i M.K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II K (…) oskarżeni M.K. i K.K. uznani zostali winnymi:zachowań opisanych i zarzuconych każdemu z nich w punktach od 1 do 124 aktu oskarżenia z tą zmianą, iż przyjęto, że stanowią one jedno przestępstwo popełnione w okresie od sierpnia 2012 r. do 27 września 2012 r. w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wywołania w pokrzywdzonych za pośrednictwem pracowników - telemarketerów działających na polecenie oskarżonych, błędnego wyobrażenia o rzeczywistości poprzez stworzenie przekonania, że pracownicy ci współpracują bądź reprezentują instytucje państwowe takie jak Urzędy Marszałkowskie, Urzędy Wojewódzkie, Agencję Rozwoju i Modernizacji Rolnictwa, Starostwo Powiatowe i inne nieustalone instytucje państwowe, lub też że dokonany zakup materiałów informacyjnych uprawnia jednocześnie do świadczonej w miejscu zamieszkania rozmówcy, nieodpłatnej pomocy kompetentnego konsultanta przy opracowywaniu dokumentacji niezbędnej do pozyskania środków finansowych w ramach dotacji unijnych, w tym takich, które w rzeczywistości nie były przewidziane programami pomocowymi UE bądź nie były osiągalne dla pokrzywdzonych, jak też poprzez zatajenie przed nimi faktu, że oferowane do sprzedaży materiały zawierają informacje powszechnie dostępne i udzielane nieodpłatnie przez właściwe instytucje publiczne, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. ll§2k.k.w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to wymierzono im kary:

M.K. 4 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł, a K.K. 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł. (pkt 1 wyroku). Na podstawie art. 41 § 2 k.k. w związku ze skazaniem za ten czyn orzeczono wobec oskarżonych K.K. i M.K. środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży towarów lub usług na odległość lub poza siedzibą przedsiębiorstwa, w tym w szczególności w formie akwizycji, telemarketingu, sprzedaży wysyłkowej lub internetowej, w przypadku każdego z oskarżonych, na okres 5 lat (pkt 2 wyroku).

zachowań opisanych i zarzuconych każdemu z nich w punktach od 125 do 147 aktu oskarżenia z tą zmianą, iż przyjęto, że stanowią one jedno przestępstwo popełnione w okresie od 1 kwietnia 2013 r. do 18 października 2013 r. w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wywołania w pokrzywdzonych, za pośrednictwem pracowników - telemarketerów działających na polecenie oskarżonych, błędnego wyobrażenia o rzeczywistości poprzez stworzenie przekonania, że pracownicy ci współpracują bądź działają na zlecenie Państwowej Inspekcji Pracy, a w przypadku pokrzywdzonego S.P. - że telemarketer jest Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, bądź też wywołania przekonania, że niezakupienie oferowanego produktu tj. szkolenia z zakresu BHP, w tym także zbędnego dla pokrzywdzonych, spowoduje powiadomienie Państwowej Inspekcji Pracy i będzie skutkowało wdrożeniem kontroli oraz nałożeniem kary przez ww., instytucję, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 286 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to wymierzono im kary:

M.K. 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł, a K. K. 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł (pkt 3 wyroku). Na podstawie art. 41 § 2 kk w związku ze skazaniem za ten czyn orzeczono wobec oskarżonych K.K. i M.K. środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkiej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży towarów lub usług na odległość lub poza siedzibą przedsiębiorstwa, w tym w szczególności w formie akwizycji, telemarketingu, sprzedaży wysyłkowej lub internetowej - w przypadku każdego z oskarżonych na okres 5 lat (pkt 4 wyroku).

na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz grzywny orzeczone za zbiegające się przestępstwa przypisane w punktach 1 i 2 wyroku połączono i wymierzono oskarżonym kary łączne: M.K. 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 300 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł, a K.K. 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w liczbie 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 zł (pkt 5 wyroku). na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonych w pkt 2 i 4 środki karne połączono i wymierzono M.

K. i K. K. łączny środek kamy na okres 5 lat (pkt 6 wyroku). na podstawie art. 46 § 1 k.k. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w pkt 1 wyroku orzeczono wobec oskarżonych M.K. i K.K. środek karny w postaci obowiązku naprawienia szkody poprzez solidarną zapłatę na rzecz wyszczególnionych w wyroku pokrzywdzonych (pkt 7 wyroku).Sąd Okręgowy w P. , wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt IV Ka (…), po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonych, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do K.K i M.K.. Orzeczeniem tym rozstrzygnięto także w przedmiocie kosztów postępowania odwoławczego.

Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca K.K. i M.K. i zaskarżając go w całości podniósł w obu kasacjach te same zarzuty, a to rażącej obrazy prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.:1)art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 396 k.p.k. w zw. z art. 147 § 2 pkt 2 k.p.k., polegającej na niekompletnym rozpoznaniu sprawy, wyrażającym się w zaniechaniu weryfikacji przebiegu przeprowadzenia i gromadzenia dowodów, na których oparto orzeczenie pierwszoinstancyjne, podczas gdy postępowanie główne obarczone zostało oczywistymi i notorycznymi błędami proceduralnymi, a apelacją zaskarżono wyrok w całości i kwestionowano w nim ustalenia faktyczne, tkwiące w błędnie przeprowadzonych dowodach;2)art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 k.p.k., polegającej na nierozpoznaniu zarzutu podniesionego w apelacji, jak również przez oddalenie zgłoszonego w niej wniosku dowodowego o przesłuchanie dodatkowych świadków.

Obrońca podnosząc te zarzuty wniósł, w odniesieniu do obojga skazanych, o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. Prokurator Prokuratury Okręgowej w P. w złożonych pisemnych odpowiedziach na kasacje, wniósł o ich oddalenie, jako oczywiście bezzasadnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacje obrońcy skazanych K.K. i M.K. są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Odnosząc się do pierwszego zarzutu podniesionego w obu kasacjach należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 433 § 2 k.p.k. sąd odwoławczy zobowiązany jest rozważyć wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w środku odwoławczym, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Z treści zarzutów apelacyjnych jak i uzasadnienia tego środka zaskarżenia nie wynika natomiast, aby obrońca stawiał orzeczeniu I instancji zarzut obrazy art. 147 § 2 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 396 k.p.k., co zresztą sam zauważa w uzasadnieniu kasacji. W kasacji nie wskazuje również skarżący z jakiego powodu sąd odwoławczy był zobligowany do wyjścia poza granice zaskarżenia. Nie można bowiem zgodzić się ze skarżącym, że obowiązek Sądu odwoławczego do zbadania czy materiał dowody został w postępowaniu głównym należycie zgromadzony wynikał z samego faktu podniesienia w apelacji zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych.

Należy przypomnieć obrońcy, że na etapie postępowania apelacyjnego, stawiając takie zarzuty, nie podnosił on, jak stara się wskazać w kasacji, że błędne ustalenia faktyczne miały tkwić w błędnie przeprowadzonych dowodach. W apelacji obrońca starał się bowiem jedynie wskazywać na dowolną ocenę zeznań pokrzywdzonych, co stanowi zasadniczą różnicę. Sąd odwoławczy odnosząc się do zarzutów apelacji z tym związanych w sposób bardzo obszerny i wnikliwy, na ponad 6 stronach, dokonał analizy dokonanej przez Sąd I instancji oceny wiarygodności zeznań tych pokrzywdzonych i wskazał z jakiego powodu uznał tą ocenę za trafną.

Z zeznań wszystkich 147 pokrzywdzonych wyłonił się jednoznacznie sposób działania oskarżonych. Pokrzywdzeni padli ofiarą celowej manipulacji telemarketerów, zatrudnionych przez oskarżonych, którzy kreowali przed nimi czystą fikcję, aby podjęli decyzję o przyjęciu niekorzystnej oferty. Drugi zarzut podniesiony w kasacjach jest również oczywiście niezasadny. Przypomnieć należy, że skarżący na etapie postępowania przed Sądem Rejonowym złożył wniosek z dnia 20 marca 2015 r. o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ds. dotacji unijnych i szkoleń BHP oraz wniosek z dnia 17 grudnia 2015 r. o dopuszczenie dowodu z zeznań wskazanych przez obrońcę świadków.

Z uwagi na oddalenie obu wniosków przez Sąd I instancji, obrońca w apelacji, z jednej strony podniósł dwa zarzuty naruszenia art. 170 § 1 k.p.k. poprzez niezasadne oddalenie tych wniosków dowodowych, a drugiej strony w apelacji zawarł cztery wnioski o przeprowadzenie dowodów przez Sąd odwoławczy, w tym dwóch tożsamych z wnioskami będącymi przedmiotem zarzutów z art. 170 § 1 k.p.k. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 17 stycznia 2017 r., Sąd Okręgowy w P., na podstawie art. 170 § 1 pkt 2, 3 i 4 k.p.k. postanowił nie uwzględnić wniosków dowodowych obrońcy zawartych w apelacji, uzasadniając w sposób bardzo obszerny przyczynę swojej decyzji.

W takiej sytuacji nie zasadny jest zarzut obrazy tego przepisu, skoro zgłoszony wniosek dowody został w sposób prawidłowy rozpoznany. Skarżący istoty zarzutu upatruje również w nierozpoznaniu przez Sąd odwoławczy zarzutu obrazy także przez Sąd I instancji przepisu art. 170 § 1 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie tych wniosków dowodowych. Zarzut skarżącego w tym zakresie jest również niezasadny, gdyż całkowicie pomija treść uzasadnienia Sąd odwoławczego i w takiej sytuacji wydaje się celowe odesłanie skarżącego do treści uzasadnienia, szczególnie do str. 119-122.

Sąd odwoławczy nie dopuścił się więc obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 170 § 1 k.p.k.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanych K.K. i M.K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k. as