Supreme Court quashes lower court verdict for failing to assign specific acts to defendant in traffic offense case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's verdict which dismissed charges against J.P. for traffic offenses. Although the defendant was acquitted, the court failed to explicitly assign the specific acts of blocking the lane and disobeying police to the defendant in the verdict's operative part. The Court ruled that a criminal judgment must clearly define the assigned acts and legal qualification to establish guilt, as a penalty cannot be decided without a clear finding of fault.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 413 § 1 pkt 5 k.p.k.; Art. 82 § 1 k.p.s.; Art. 82 § 2 pkt 1 k.p.s.: A criminal judgment must explicitly assign specific acts to the accused and qualify them legally; failure to do so precludes a valid decision on guilt or penalty.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
II KK 341/25 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 listopada 2025 r., w sprawie J. P. ukaranej za wykroczenie z art. 90 § 1 k.w. i in., kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść ukaranej, od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie, z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt V W 3715/24 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie wyrokiem z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt V W 3715/24, po rozpoznaniu sprawy J. P. obwinionej o to, że:„1.w dniu 22 kwietnia 2024 r. ok. godz. 08:35 na skrzyżowaniu ulic M. z Ś. w W. blokowała pas ruchu,tj. o wykroczenie z art. 90 § 1 k.w.;2.w tym samym miejscu i czasie nie stosowała się do polecenia funkcjonariusza Policji, tj. wezwania do opuszczenia jezdni,tj. o wykroczenie z art. 65a k.w.”,na podstawie art. 39 § 1 k.w. odstąpił od wymierzenia kary wobec J. P. .Wyrok nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w dniu 18 czerwca 2025 r. (k. 77 akt).Kasację od powyższego wyroku wniósł Prokurator Generalny, zaskarżając go w całości na niekorzyść ukaranej, zarzucając:„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.s.w. i art. 82 § 2 pkt 1 k.p.s.w., polegające na braku zawarcia w wydanym wobec J.
P. - obwinionej o popełnienie wykroczeń z art. 90 § 1 k.w. i z art. 65a k.w. - wyroku niezbędnych elementów w postaci rozstrzygnięcia co do zawinienia obwinionej w odniesieniu do zarzucanych jej wykroczeń i dokładnego określenia przypisanych jej przez sąd czynów oraz kwalifikacji prawnej”.Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna w rozumieniu art. 535 § 5 k.p.k., w związku z czym należało ją uwzględnić w całości na posiedzeniu.Nie powinno budzić wątpliwości, że ustalenie czynu przypisanego powinno obejmować wszystkie elementy czynu mające znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji prawnej, a zatem zawierać wskazanie czasu i miejsca jego popełnienia oraz wszystkie elementy zachowania sprawcy wypełniające ustawowe znamiona czynu zabronionego, nadto takie istotne elementy, które bliżej charakteryzują (konkretyzują) czyn popełniony przez oskarżonego (zob. np. postanowienie SN z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt V KK 245/07).
Wskazuje się przy tym, że brak w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku (art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.) któregokolwiek znamienia ustawowego typu czynu zabronionego skutkuje niemożnością przypisania odpowiedzialności karnej za ten czyn.Rzecz jednak w tym, że w zaskarżonym wyroku Sąd Rejonowy dla Warszawy- Śródmieścia w Warszawie nie tylko pominął istotne elementy opisu czynu przypisanego, ale w ogóle nie wskazał tego, jak czyn (jakie czyny) przypisał ukaranej J. P. . W wyroku w części wstępnej zostały podane opisy czynów, za które J.P. została obwiniona we wniosku o ukaranie (k. 26 akt), ale już w sentencji wyroku nie przypisano obwinionej jakiegokolwiek czynu ograniczając się do rozstrzygnięcia o odstąpieniu od wymierzenia kary.Tymczasem oczywiste jest, że nie można rozstrzygać o karze, jeśli nie przypisze się winy (odpowiedzialności) sprawcy (nulla poena sine culpa).
Rozstrzygnięcie o winie (przedmiocie odpowiedzialności karnej lub wykroczeniowej) musi być wyraźne, a zatem nie można odczytywać jej w sposób dorozumiany. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji rażąco naruszył art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. (stosowany odpowiednio w postępowaniu w sprawach o wykroczenia – zob. art. 82 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia) oraz art. 82 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, gdyż w zaskarżonym wyroku nie zawarł rozstrzygnięcia odnośnie do sprawstwa czynów opisanych we wniosku o ukaranie (zob. wyrok SN z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt WA 55/07).Z uwagi na powyższe niezbędne okazało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie do ponownego rozpoznania.Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku. [J.J.][a.ł]