Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 339/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation against theft conviction for using non-technical terms to describe stolen car parts.

Numero d'incarto II KK 339/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a second-instance court's conviction for theft. The defense argued that the lower courts erred in fact-finding by using non-technical terms like 'dekle' instead of 'kołpak' and failed to specify the exact subject of the act. The court rejected these claims, noting that the terminology was consistent with expert valuations and did not obscure the criminal act's nature. Consequently, the conviction was upheld, and the defendant was exempted from court costs due to financial hardship.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 278 § 1 k.k.; Art. 64 § 1 k.k.; Art. 167 k.p.k.; Art. 201 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 624 k.p.k.; Art. 637a k.p.k. The use of synonymous or non-technical terms to describe the subject of a theft does not constitute a violation of procedural or substantive law if the identity of the stolen object remains clear and consistent with expert evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
theft conviction cassation appeal factual findings technical terminology expert valuation court costs exemption substantive law violation inutilizzabilità delle prove illecite

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 278 § 1 k.k.
skazanego z art. 278 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego ‎od wyroku Sądu Okręgowego w [...] ‎z dnia 4 kwietnia 2017 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 16 listopada 2016 r.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k. i za to, na mocy art.
Art. 167 k.p.k.
oraz art. 167 k.p.k. w zw.
Art. 201 k.p.k.
z art. 201 k.p.k., polegające na niedopuszczeniu z urzędu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy ds.
Art. 439 § 1 k.p.k.
bezwzględne przyczyny odwoławcze, wymienione w art. 439 § 1 k.p.k., kasacja została oddalona na posiedzeniu w trybie art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt II KK 339/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 listopada 2017 r.,‎sprawy J.
Art. 624 k.p.k.
535 § 3 k.p.k., jako oczywiście bezzasadna.Z uwagi sytuację majątkową skazanego Sąd Najwyższy na podstawie art. 624 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k. zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb Państwa, albowiem istnieją podstawy faktyczne do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla zobowiązanego zbyt uciążliwe.
§ 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 339/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 listopada 2017 r.,‎sprawy J.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 339/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Ryński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 16 listopada 2017 r.,‎sprawy J. K. skazanego z art. 278 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego ‎od wyroku Sądu Okręgowego w [...] ‎z dnia 4 kwietnia 2017 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 16 listopada 2016 r. p o s t a n o w i ł I. oddalić kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną;

II. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego; III. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. S., Kancelaria Adwokacka w [...], kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote 80/100), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego . w [...] z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie o sygn. akt V K …/13:I.w ramach czynu zarzuconego oskarżonemu J.K. w pkt I aktu oskarżenia uznał go za winnego tego, iż w dniu 1 lipca 2013 r. usiłował dokonać kradzieży z włamaniem do stanowiącej własność A.

J. piwnicy oznaczonej nr 107 w budynku wielorodzinnym przy ul. P. 2 w [...] poprzez odgięcie drzwi aluminiowych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak przedmiotów pozostających w jego zainteresowaniu, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne. Czy ten zakwalifikował jako występek z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to, na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.II.w ramach zarzuconego oskarżonemu J.

K. w pkt II aktu oskarżenia czynu uznał go za winnego tego, iż w dniu 14 lipca 2013 r. w [...] przy ul. S.4C dokonał zaboru w celu przywłaszczenia roweru górskiego marki Kross Action o wartości nie niższej, niż 480 zł i nie większej, niż 520 zł, działając na szkodę M. G., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne, kwalifikując ten czyn jako występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to, na mocy art. 278 § 1 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.III.w ramach zarzuconego oskarżonemu J.

K. w pkt III aktu oskarżenia czynu przyjął, że w dniu 5 października 2013 r. w [...] na parkingu podziemnym w budynku przy ul. Stawki 6 dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kołpaków z samochodów osobowych marki Mercedes [...]- w ilości 12 sztuk i łącznej wartości nie większej, niż 452 zł, działając na szkodę R.N., co stanowi wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. i na mocy art. 5 § 1 pkt. 4 k.p.w. w zw. z art. 400 § 1 k.p.k. postępowanie w zakresie tego czynu umorzył.IV.w ramach zarzuconych oskarżonemu J. K. w pkt IV i V aktu oskarżenia czynów uznał go za winnego tego, iż w okresie od dnia 23 maja 2013 r. do dnia 25 maja 2013 r. w [...], na parkingach podziemnych w budynkach przy ul.

S. 6 i S. 4E, działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru osiągnięcia korzyści majątkowej dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kołpaków z samochodów osobowych marki Mercedes […] oraz z pojazdu marki Jaguar XJ […] - w łącznej ilości 16 sztuk i o łącznej wartości nie mniejszej, niż 518,48 zł i nie większej, niż 767 złotych, działając na szkodę R. N. i T.N., nadto dokonał zaboru kołpaków z samochodu osobowego marki Mercedes Benz E - w łącznej ilości 4 sztuk i o łącznej wartości nie mniejszej, niż 104,76 zł i nie większej, niż 231 zł, działając na szkodę M.

O. i P. O., tym samym dokonał zaboru rzeczy o łącznej wartości nie mniejszej, niż 623,24 zł i łącznej wartości nie większej, niż 998 zł, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne co stanowi występek z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to, na mocy art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go, zaś na mocy art. 278 § 1 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.V.Na mocy art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu w pkt.

I, II i IV kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r., zmienił zaskarżone orzeczenie w ten sposób, że uchylił pkt II wyroku i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. postępowanie w tym zakresie umorzył. W punkcie V połączył kary pozbawienia wolności orzeczone w pkt I i IV wyroku i wymierzył karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymał w mocy.

Kasację od tego wyroku wywiódł obrońca skazanego zarzucając mu:1.rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia:w odniesieniu do czynu I 1.1.rażące naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień oskarżonego J. K., podczas gdy biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego w przedmiocie popełnienia czynu z pkt I, należy zauważyć, iż oskarżony był konsekwentny i jednoznacznie nie przyznawał się do jego popełnienia, stanowczo twierdził, iż uszkodził drzwi celem znalezienia ścierki, którą chciał wytrzeć ubranie i rower, jego wyjaśnienia były spójne i niezmienne w tej materii, ponadto mają odzwierciedlenie w dowodach z zeznań świadków pośrednio uczestniczących w zdarzeniu, m.in. w zobrazowaniu miejsca czynu i powstałej szkody, a także ewentualnych uszkodzeniach innych drzwi komórek lokatorskich i opinii biegłych psychiatrów, którzy rozpoznali u niego jednostkę chorobową osobowości nieprawidłowej, co wprawdzie nie wpływa na poczytalność, jednakże wiąże się z innymi zaburzeniami osobowościowymi, w tym z możliwością wyładowań emocjonalnych, co mogło mieć wpływ na impulsywne zachowanie skazanego i w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż J.

K. usiłował dokonać kradzieży z włamaniem do stanowiącej własność A. J. piwnicy poprzez odgięcie drzwi aluminiowych, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na brak przedmiotów pozostających w jego zainteresowaniu.w odniesieniu do czynu IV:1.2.naruszenie art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności mających znaczenie dla sprawy, które to wynikają z ustnej opinii uzupełniającej biegłego M. Z. (k.79l v) i odnoszą się do wyceny przedmiotu kradzieży, w szczególności do oszacowania wartości rzeczy używanych i jej niwelacji nawet o 50% w dół, należy zauważyć, iż przedmiotowe dekle ochronne felg aluminiowych kół jezdnych, po ich odłączeniu, mają samodzielny byt i są rzeczą ruchomą w rozumieniu cywilistyczno-prawnym oraz mogły ulec naturalnemu zużyciu czy uszkodzeniu podczas ich eksploatacji w związku z pełnioną przez nich funkcją, mając na uwadze rok produkcji wskazanych pojazdów, który to dowód został uznany za wiarygodny w całości, a zatem powinien stanowić podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych jak w opisie czynu IV;1.3.naruszenie art. 167 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k., polegające na niedopuszczeniu z urzędu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy ds. wyceny ruchomości, w szczególności pojazdów mechanicznych, w sytuacji gdy zaszły wątpliwości co do oszacowanej wartości przedmiotu zaboru na dzień zaboru - dekli ochronnych felg aluminiowych kół jezdnych i ocenie zostały poddane nowe tego rodzaju przedmioty, bez uwzględnienia ich zużycia czy uszkodzenia przez okres począwszy od dnia ich produkcji, przy niezbędności uwzględnienia również szczegółowych informacji zawartych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia wartości przedmiotu zaboru, określając ją w sposób zawyżony i nieadekwatny do stanu fizycznego z daty zaboru;1.4.naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 278 § 1 k.k., poprzez przyjęcie, iż oskarżony J.

K. swoim zachowaniem wyczerpał wszystkie znamiona przestępstwa stypizowanego w tym przepisie, podczas gdy biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego, w tym w szczególności opis przedmiotu wykonawczego zaboru z aktu oskarżenia, należy uznać, że nie zostało wyczerpane znamię przedmiotu wykonawczego czynności sprawczej - rzeczy ruchomej, będącej przedmiotem zainteresowania skazanego, tj. dekli ochronnych felg aluminiowych kół jezdnych, w sytuacji gdy J. K. został skazany za zabór w celu przywłaszczenia kołpaków samochodowych, tj. rzeczy ruchomej zgoła odmiennej aniżeli dekle ochronne felg aluminiowych kół jezdnych.W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części i uniewinnienie skazanego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie uznanie, iż czyn opisany w zarzucie I stanowi wykroczenie z art. 124 § 1 k.w., natomiast czyn opisany w zarzucie IV, przy uwzględnieniu wartości obniżonej o zużycie przedmiotu zaboru, stanowi wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. i umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 400 § 1 k.p.k.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja wniesiona przez obrońcę na korzyść skazanego J. K. okazała się niezasadna w stopniu oczywistym, a podniesione w niej zarzuty odnoszące się do naruszeń prawa procesowego i materialnego, żadną miarą nie mogły zasługiwać na uwzględnienie.Na wstępie należy zwrócić uwagę, że stosownie do dyspozycji art. 519 k.p.k. w zw. z art. 520 § 1 k.p.k. strony mogą wnosić kasację wyłącznie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego. W niniejszej sprawie takim wyrokiem było rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w [...], którym orzeczenie Sądu I instancji w odniesieniu do czynów z pkt I i IV zostało utrzymane w mocy.

Skoro, zatem skarżący zarzuca błędne ustalenie wartości przedmiotu zaboru, to w istocie kwestionuje on wyrok Sądu I instancji, a nie wyrok Sądu odwoławczego. Jeśli się natomiast zważy, że stosownie do treści art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest oczywistą sprawą niedopuszczalność posługiwania się w postępowaniu kasacyjnym zarzutem dowolności ustaleń.

Ustawodawca, po to bowiem wprowadził szczególne wymagania pod adresem podmiotów sporządzających kasacje, aby zarzuty i treść nadzwyczajnego środka zaskarżenia uwzględniały wymagania ustawowe obowiązujące w tej mierze. Tymczasem w niniejszej sprawie autor kasacji miał zasadnicze trudności z wykazaniem naruszenia podanych przez siebie przepisów prawa procesowego, o czym świadczy praktyczny brak argumentów dotyczących zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. Nie sposób skutecznie stawiać w rozpoznawanej sprawie zarzutu obrazy art. 7 k.p.k., w zakresie oceny wyjaśnień J.

K. co do czynu z pkt I w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy nie dokonywał samodzielnych ustaleń faktycznych, nie oceniał na nowo zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie mógł obrazić wskazanego przepisu. Sąd odwoławczy wyraźnie natomiast podkreślił, że nie znalazł żadnych podstaw do zakwestionowania dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów i poczynionych w oparciu o nią ustaleń faktycznych. Sąd Okręgowy uznał za własne stanowisko Sądu meriti w zakresie oceny wyjaśnień oskarżonego odnośnie przyczyn odgięcia przez niego części drzwi do pomieszczenia piwnicznego i braku woli zaboru w celu przywłaszczenia jakiejkolwiek rzeczy z tego pomieszczenia.

Zdaniem Sądu, oskarżony nielogicznie i niezgodnie z doświadczeniem życiowym wskazywał, że chciał jedynie wyciągnąć szmatę do wytarcia roweru i odgiął drzwi od piwnicy w takim stopniu, że do środka mogła wejść dorosła osoba jedynie w celu uwolnienia zaklinowanej w drzwiach podczas wyciągania tej szmaty ręki (s. 7-8 uzasadnienia SO). Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd odwoławczy, przyjęcie takiej wersji wydarzeń byłoby ponadto nielogiczne chociażby w kontekście faktu, iż znajdujące się w piwnicy rzeczy były porozrzucane, co bezspornie świadczy o tym, że oskarżony dokonywał przeszukania tego pomieszczenia w celu zaboru interesujących go przedmiotów.

Sąd Odwoławczy trafnie ocenił także, że niezasadny był zarzut obrazy art. 410 k.p.k., którego to naruszenia nie sposób doszukiwać się w realiach niniejszej sprawy. Obraza normy z tego przepisu zachodzi wówczas, gdy sąd wprowadzi do materiału dowodowego określony dowód, a następnie zostanie on pominięty podczas wyrokowania. Wbrew zarzutom skarżącego, analiza akt sprawy prowadzi do stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji, a za nim Sąd odwoławczy, oparły swoje rozstrzygnięcia o całość zgromadzonego materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie i zapadłe rozstrzygnięcie jest wynikiem analizy całokształtu wynikających z tych dowodów okoliczności, w tym także tych podniesionych w punkcie 1.2. kasacji, a odnoszących się do ustnej opinii uzupełniającej biegłego M.

Z. w przedmiocie wyceny przedmiotu kradzieży. W tym kontekście należy zauważyć, że w uzupełniających opiniach biegłych jako podstawę wyliczeń wartości skradzionych dekli przyjęto ceny obowiązujące u oficjalnych dealerów samochodowych, nie zaś ceny z aukcji internetowych. Biegły H. B. wskazał bowiem, że konkretne dekle stanowiące przedmiot kradzieży są tego rodzaju elementami, których zużycie nie wynika z przebiegu, czy czasu ich użytkowania. Są to elementy stałe, zakładane raz i w przypadku braku uszkodzeń mechanicznych są zawsze jakościowo dobre (k. 843v-844, t.

V). Ponadto biegły M. Z. wskazał, że przy wartości szkody poniesionej przez właściciela powinno się przyjmować szkodę w wymiarze wartości nowych części oryginalnych (k. 791v, t. IV). Należy także podkreślić, że biegli ci niezależnie od siebie dokonali wyceny skradzionych przedmiotów i doszli do podobnych wniosków. Drobne różnice w podawanych przez nich kwotach nie były natomiast znaczące i oceniając je nie przekroczono w żaden sposób granicy swobodnej oceny dowodów. Z tego też względu trudno doszukiwać się, jak oczekuje skarżący, aby doszło do naruszenia art. 167 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k., gdyż procedujące w sprawie sądy nie miały żadnych wątpliwości co do poprawności oszacowanej przez biegłych wartości przedmiotu zaboru na datę przypisanego oskarżonemu czynu z pkt IV wyroku Sądu I instancji.

Odnosząc się natomiast do ostatniego zarzutu opisanego w pkt 1.4., tj. naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 278 § 1 k.k. wskazać należy, że skarżący popada w sprzeczność. O ile bowiem w zarzutach odnoszących się do naruszeń w sferze prawa procesowego kwestionuje ustalenia w zakresie wartości przedmiotu zaboru, o tyle zarzucając obrazę art. 278 § 1 k.k. twierdzi, że w opisie czynu nie wskazano na przedmiot wykonawczy czynności sprawczej. Potwierdza to zresztą także i treść apelacji, w której tożsama argumentacja w zakresie przyjętej nomenklatury przedmiotu czynności wykonawczej służyła uzasadnieniu zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych.

Do kwestii tych poprawnie i wyczerpująco odniósł się Sąd odwoławczy. Z pewnością zamienne nazewnictwo i określanie tych rzeczy jako: dekle, dekielki, kołpaki, kołpaczki nie dekompletowało w opisie czynu przypisanego (pkt IV) znamion przestępstwa z art. 278 § 1 k.k. Określenia te używane były na oznaczenie tych samych przedmiotów, a biegli wskazując na wartość dekli utożsamiali je z kołpakami, o czym świadczy chociażby fakt, że w postanowieniu o zasięgnięciu opinii biegłego w ten właśnie sposób nazywano skradzione przedmioty.

Mając na uwadze powyższe, oraz uwzględniając, że w sprawie nie zachodzą tzw. bezwzględne przyczyny odwoławcze, wymienione w art. 439 § 1 k.p.k., kasacja została oddalona na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., jako oczywiście bezzasadna.Z uwagi sytuację majątkową skazanego Sąd Najwyższy na podstawie art. 624 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb Państwa, albowiem istnieją podstawy faktyczne do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla zobowiązanego zbyt uciążliwe.

O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714). kc