Supreme Court quashes penalty for minor offense where statutory minimum is detention or fine, not restriction of liberty.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially quashed a district court's order imposing a restriction of liberty penalty for a minor offense. The Prosecutor General argued that the penalty was invalid because the offense under Article 87 § 1a of the Penal Code carries a minimum penalty of detention or a fine of at least 50 PLN, making a restriction of liberty legally inappropriate. The Court agreed, noting the clear discrepancy between the statutory minimum and the imposed penalty, while leaving the unrelated criminal sanction intact.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 87 § 1a k.w.; Art. 110 § 1 k.p.s.w.; A penalty of restriction of liberty may not be imposed for an offense where the statutory minimum penalty is detention or a fine, as such a penalty would be legally inappropriate and violate the principle of proportionality.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 334/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący)SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)SSN Eugeniusz WildowiczProtokolant Ewa Oziębła w sprawie D. C.skazanego z art. 87 § 1a k.w., art. 270 § 1 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpkw dniu 22 stycznia 2015 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnegood wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 18 lipca 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok nakazowy w części dotyczącej orzeczenia o karze ograniczenia wolności za wykroczenie (pkt I) oraz zaliczenia na jej poczet okresu zatrzymania (pkt IV) i przekazuje sprawę w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIESąd Rejonowy, wyrokiem nakazowym z 18 lipca 2014 r., orzekł wobec D. C.: za wykroczenie z art. 87 § 1a k.w. popełnione 8 października 2013 r. karę ograniczenia wolności, na poczet której zaliczył okres zatrzymania sprawcy w dniu 8 października 2013 r., oraz zakaz prowadzenia rowerów na rok, natomiast za występek z art. 270 § 1 k.k. karę 3 miesięcy ograniczenia, na poczet której zaliczył okres zatrzymania oskarżonego w dnach 9 i 10 października 2013 r., i przepadek dowodów rzeczowych. Wyrok ten nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 2 sierpnia 2014 r.Kasację od wskazanego wyroku nakazowego na korzyść ukaranego w części dotyczącej orzeczeń o karze ograniczenia wolności wymierzonej za wykroczenie i o zaliczeniu na jej poczet okresu zatrzymania oskarżonego złożył, w trybie art. 110 § 1 k.p.s.w., Prokurator Generalny.
Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 87 § 1a k.w., polegające na wymierzaniu na podstawie tego przepisu kary ograniczenia wolności, mimo że wykroczenie to zagrożone jest karą aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 zł, wniósł o uchylenie wyroku nakazowego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi właściwemu do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja zasługiwała w całości na uwzględnienie na posiedzeniu bez udziału stron jako oczywiście zasadna (art. 112 k.p.s.w., w zw. z art. 535 § 5 k.p.k.).Już samo zestawienie sankcji przewidzianej w art. 87 § 1a k.w. (areszt albo grzywna nie niższa niż 50 zł) z karą wymierzoną sprawcy, a więc karą ograniczenia wolności, ukazuje w sposób ewidentny zasadność podniesionego w kasacji zarzutu.
Sąd Najwyższy uchylił jedynie część wyroku nakazowego zaskarżoną przez Prokuratora Generalnego. Skarżący nie zakwestionował bowiem orzeczenia o środku karnym, a zatem instancji kasacyjnej nie wolno było, ze względu na granice zakreślone w art. 536 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w., ingerować w ten fragment zaskarżonego orzeczenia (zob. wyrok SN z 30 stycznia 2014 r., II KK 347/13, LEX 1427464).Dlatego orzeczono jak w dyspozytywnej części wyroku (art. 537 § 2 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.s.w). Warto na koniec wskazać, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, z uwagi na upływ określonego w art. 110 § 2 k.p.s.w. terminu, dopuszczalne będzie wymierzenie sprawcy jedynie kary łagodniejszej od kary ograniczenia wolności.