Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 329/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal and terminates proceedings due to amnesty law applicability.

Numero d'incarto II KK 329/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for war crimes. The defendant argued for procedural violations and arbitrary evidence assessment, but the court found the appeal baseless. The proceedings were terminated because the 1989 amnesty law applied to the specific crimes committed before September 1989, exempting the defendant from the 1998 statute.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii; Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej: The 1989 amnesty law applies to war crimes committed before its effective date if they do not constitute crimes against humanity, thereby exempting the defendant from the 1998 statute.

Parole chiave

Generato dall'IA
amnesty law application war crimes conviction cassation appeal dismissal procedural termination crimes against humanity

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu
Ustawa z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii
art. 537 § 2 k.p.k.
i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i art.
art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.
i art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. postępowanie w
art. 189 § 1 k.k
Sąd Najwyższy w sprawie Pawła T., oskarżonego z art. 189 § 1 k.k.
art. 537 § 2 k.p.k
i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k
z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k
i art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k.
art. 18 § 2 k.k
Ponadto czynu z art. 18 § 2 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROK Z DNIA 23 LUTEGO 2005 R.

II KK 329/04

Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej –

Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155,

poz. 1016 ze zm.) stanowi w art. 4 ust. 3, że w stosunku do sprawców

zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości lub zbrodni komunistycznych nie stosuje się wydanych przed dniem 7 grudnia 1989 r. przepisów

ustaw i dekretów, które przewidują amnestię lub abolicję. Przepis przywołanego artykułu nie obejmuje zatem ustawy o amnestii z dnia 7 grudnia

1989 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 390), bowiem odnosi się tylko do przepisów

amnestyjnych i abolicyjnych, które zostały wydane przed dniem 7 grudnia

1989 r.

Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański.

Sędziowie SN: E. Gaberle, J. Sobczak (sprawozdawca).

Prokurator Instytutu Pamięci Narodowej: R. Janicki.

Sąd Najwyższy w sprawie Pawła T., oskarżonego z art. 189 § 1 k.k. w

zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r., po rozpoznaniu w Izbie

Karnej na rozprawie w dniu 23 lutego 2005 r., kasacji wniesionej przez

obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 stycznia 2004 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 11

lutego 2003 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w B. oraz utrzymany nim

w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w

zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. postępowanie w

sprawie u m o r z y ł (...).

Z uzasadnienia:

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2003 r., Sąd Rejonowy w B. uznał oskarżonego Pawła T. za winnego popełnienia czynu opisanego w art. 189 § 1

k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej, i za to na mocy art. 189 § 1 k.k. skazał go na karę roku i

6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z

art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej, i za to na mocy art. 18 § 2 w zw. z art. 271 § 1

k.k. skazał go, na karę roku pozbawienia wolności. Oprócz tego za czyn z

art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 251 k.k. z 1932 r. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z

dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej w zw. z art. 4 § 1

k.k., i za to na mocy 286 § 1 k.k. w zb. z art. 251 k.k. z 1932 r. w zw. z art.

4 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 6 miesięcy więzienia. Tym samym wyrokiem, na mocy art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego karę

łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (...).

Od wspomnianego wyroku Sądu Rejonowego apelację wniósł obrońca oskarżonego i oskarżony.

Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2004 r., Sąd Okręgowy w B. utrzymał w

mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne (...).

Od wyroku Sądu Okręgowego w B. kasację wywiódł obrońca Pawła

T., zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez niewzięcie pod

uwagę całokształtu materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy,

rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść

wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k., poprzez dowolną ocenę zebranego w

sprawie materiału dowodowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy Pawła T. okazała się oczywiście bezzasadna, jednakże z uwagi treść przepisów zawartych w art. 537§ 2 k.p.k. w zw. z art.

439 § 1 pkt. 9 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. Sąd Najwyższy postępowanie

w sprawie umorzył.

Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej –

Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155,

poz. 1016 ze zm.) wprowadziła w art. 4 ust. 3 unormowanie, że w stosunku

do sprawców zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości lub zbrodni

komunistycznych nie stosuje się wydanych przed dniem 7 grudnia 1989 r.

przepisów ustaw i dekretów, które przewidują amnestię lub abolicję. Przepis przywołanego artykułu nie obejmuje zatem ustawy o amnestii z dnia 7

grudnia 1989 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 390), bowiem odnosi się tylko do przepisów amnestyjnych i abolicyjnych, które zostały wydane przed dniem 7

grudnia 1989 r. Zgodnie z treścią ust. 1 art. 7 ustawy o amnestii z dnia 7

grudnia 1989 r. ustawy tej nie stosuje się do sprawców skazanych, w warunkach określonych w art. 60 § 2 k.k. z 1969 r., do przestępstw określonych w art. 148 § 1, art. 145 § 3 k.k., w związku z § 2 tego artykułu, jeżeli

następstwem czynu jest śmierć człowieka, oraz w art. 168 § 2, art. 184, art.

208 i art. 210 Kodeksu karnego z 1969 r., do zbrodni określonych w art. 1

pkt 1 dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowskohitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością

cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. z 1946 r. Nr

69, poz. 377 ze zm.) oraz do innych zbrodni wojennych i przeciwko ludzkości. Odnosząc powyższe do kwestii prawnej zaistniałej w przedmiotowej

sprawie, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, by zachodziły

przesłanki wyłączające stosowanie ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o

amnestii. W przedmiotowej sprawie Paweł T. został skazany za popełnienie

przed dniem 12 września 1989 r. trzech przestępstw, które zarówno w opisie, jak i przyjętej kwalifikacji prawnej nie wskazywały, że stanowiły zbrodnię przeciwko ludzkości, zaś zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 7 grudnia o

amnestii ustawę tę stosuje się do czynów popełnionych przed dniem 12

września 1989 r.. Ponadto żadne z tych przestępstw nie należało do kategorii podlegających wyłączeniu stosowania ustawy o amnestii, a wymierzone za popełnienie każdego z nich kary nie przekroczyły 2 lat pozbawienia

wolności (art. 1 ust 1 ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii).

Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy ze względu na treść art. 439 §

1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. oraz art. 1 ust 1 ustawy z dnia

7 grudnia 1989r. o amnestii postępowanie w sprawie umorzył.