Supreme Court dismisses appeal and terminates proceedings due to amnesty law applicability.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for war crimes. The defendant argued for procedural violations and arbitrary evidence assessment, but the court found the appeal baseless. The proceedings were terminated because the 1989 amnesty law applied to the specific crimes committed before September 1989, exempting the defendant from the 1998 statute.
Regesto Legislator
Generato dall'IAUstawa z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii; Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej: The 1989 amnesty law applies to war crimes committed before its effective date if they do not constitute crimes against humanity, thereby exempting the defendant from the 1998 statute.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
WYROK Z DNIA 23 LUTEGO 2005 R.
II KK 329/04
Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej –
Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155,
poz. 1016 ze zm.) stanowi w art. 4 ust. 3, że w stosunku do sprawców
zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości lub zbrodni komunistycznych nie stosuje się wydanych przed dniem 7 grudnia 1989 r. przepisów
ustaw i dekretów, które przewidują amnestię lub abolicję. Przepis przywołanego artykułu nie obejmuje zatem ustawy o amnestii z dnia 7 grudnia
1989 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 390), bowiem odnosi się tylko do przepisów
amnestyjnych i abolicyjnych, które zostały wydane przed dniem 7 grudnia
1989 r.
Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański.
Sędziowie SN: E. Gaberle, J. Sobczak (sprawozdawca).
Prokurator Instytutu Pamięci Narodowej: R. Janicki.
Sąd Najwyższy w sprawie Pawła T., oskarżonego z art. 189 § 1 k.k. w
zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r., po rozpoznaniu w Izbie
Karnej na rozprawie w dniu 23 lutego 2005 r., kasacji wniesionej przez
obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 20 stycznia 2004 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 11
lutego 2003 r.,
u c h y l i ł zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w B. oraz utrzymany nim
w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. i na podstawie art. 537 § 2 k.p.k. w
zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. postępowanie w
sprawie u m o r z y ł (...).
Z uzasadnienia:
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2003 r., Sąd Rejonowy w B. uznał oskarżonego Pawła T. za winnego popełnienia czynu opisanego w art. 189 § 1
k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej, i za to na mocy art. 189 § 1 k.k. skazał go na karę roku i
6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z
art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej, i za to na mocy art. 18 § 2 w zw. z art. 271 § 1
k.k. skazał go, na karę roku pozbawienia wolności. Oprócz tego za czyn z
art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 251 k.k. z 1932 r. w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy z
dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej w zw. z art. 4 § 1
k.k., i za to na mocy 286 § 1 k.k. w zb. z art. 251 k.k. z 1932 r. w zw. z art.
4 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 6 miesięcy więzienia. Tym samym wyrokiem, na mocy art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego karę
łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (...).
Od wspomnianego wyroku Sądu Rejonowego apelację wniósł obrońca oskarżonego i oskarżony.
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2004 r., Sąd Okręgowy w B. utrzymał w
mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne (...).
Od wyroku Sądu Okręgowego w B. kasację wywiódł obrońca Pawła
T., zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez niewzięcie pod
uwagę całokształtu materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy,
rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść
wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k., poprzez dowolną ocenę zebranego w
sprawie materiału dowodowego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja obrońcy Pawła T. okazała się oczywiście bezzasadna, jednakże z uwagi treść przepisów zawartych w art. 537§ 2 k.p.k. w zw. z art.
439 § 1 pkt. 9 k.p.k. i art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. Sąd Najwyższy postępowanie
w sprawie umorzył.
Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej –
Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. Nr 155,
poz. 1016 ze zm.) wprowadziła w art. 4 ust. 3 unormowanie, że w stosunku
do sprawców zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości lub zbrodni
komunistycznych nie stosuje się wydanych przed dniem 7 grudnia 1989 r.
przepisów ustaw i dekretów, które przewidują amnestię lub abolicję. Przepis przywołanego artykułu nie obejmuje zatem ustawy o amnestii z dnia 7
grudnia 1989 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 390), bowiem odnosi się tylko do przepisów amnestyjnych i abolicyjnych, które zostały wydane przed dniem 7
grudnia 1989 r. Zgodnie z treścią ust. 1 art. 7 ustawy o amnestii z dnia 7
grudnia 1989 r. ustawy tej nie stosuje się do sprawców skazanych, w warunkach określonych w art. 60 § 2 k.k. z 1969 r., do przestępstw określonych w art. 148 § 1, art. 145 § 3 k.k., w związku z § 2 tego artykułu, jeżeli
następstwem czynu jest śmierć człowieka, oraz w art. 168 § 2, art. 184, art.
208 i art. 210 Kodeksu karnego z 1969 r., do zbrodni określonych w art. 1
pkt 1 dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r. o wymiarze kary dla faszystowskohitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością
cywilną i jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego (Dz. U. z 1946 r. Nr
69, poz. 377 ze zm.) oraz do innych zbrodni wojennych i przeciwko ludzkości. Odnosząc powyższe do kwestii prawnej zaistniałej w przedmiotowej
sprawie, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, by zachodziły
przesłanki wyłączające stosowanie ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o
amnestii. W przedmiotowej sprawie Paweł T. został skazany za popełnienie
przed dniem 12 września 1989 r. trzech przestępstw, które zarówno w opisie, jak i przyjętej kwalifikacji prawnej nie wskazywały, że stanowiły zbrodnię przeciwko ludzkości, zaś zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 7 grudnia o
amnestii ustawę tę stosuje się do czynów popełnionych przed dniem 12
września 1989 r.. Ponadto żadne z tych przestępstw nie należało do kategorii podlegających wyłączeniu stosowania ustawy o amnestii, a wymierzone za popełnienie każdego z nich kary nie przekroczyły 2 lat pozbawienia
wolności (art. 1 ust 1 ustawy z dnia 7 grudnia 1989 r. o amnestii).
Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy ze względu na treść art. 439 §
1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. oraz art. 1 ust 1 ustawy z dnia
7 grudnia 1989r. o amnestii postępowanie w sprawie umorzył.