Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 327/24 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses defamation case due to statute of limitations suspension during COVID-19 pandemic being unconstitutional.

Numero d'incarto II KK 327/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the first-instance and second-instance judgments, resulting in the dismissal of the criminal proceedings against the defendant. The defendant had been charged with defamation for spreading allegations of mobbing and foreign interference on social media platforms. The court ruled that the statute of limitations had expired because the suspension of the limitation period during the COVID-19 pandemic was declared unconstitutional by the Constitutional Tribunal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 15 § 1 of the Act on Special Solutions Related to Preventing, Countering and Combating COVID-19; Art. 2 of the Constitution of the Republic of Poland: The suspension of the statute of limitations during the epidemic period established by the Act on Special Solutions Related to Preventing, Countering and Combating COVID-19 is unconstitutional and does not apply to cases where the limitation period had already expired.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations COVID-19 pandemic defamation charges unconstitutional suspension criminal proceedings dismissal conseguenze del ritiro ritiro della domanda di esecuzione ritiro della querela penale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw.
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok, a także poprzedzający go wyrok Sądu I instancji, i postępowanie w sprawie umarza, 2.
Art. 632 a § 1 k.p.k.
kosztów postępowania w sprawie, uzasadnia treść art. 632 a § 1 k.p.k.
Art. 2 of the Constitution of the Republic of Poland
oskarżonego o czyn z art. 212 § 2 k.k.
Art. 15 § 1 of the Act on Special Solutions Related to Preventing, Countering and Combating COVID-19
akt P 12/12, orzekł, że art. 15 zzr1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.
art. 212 § 2 k.k
oskarżonego o czyn z art. 212 § 2 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k.Wyrokiem z 4 kwietnia 2023 r., sygn.
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
art. 535 § 5 k.p.k
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

II KK 327/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Bednarek (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Anna Dziergawka‎SSN Ryszard Witkowski w sprawie S. D. oskarżonego o czyn z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 27 listopada 2024 r., kasacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 29 kwietnia 2024 r., sygn. IX Ka 1152/23 zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Żoliborza w Warszawie ‎z 4 kwietnia 2023 r., sygn.

III K 225/18 1. na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok, a także poprzedzający go wyrok Sądu I instancji, i postępowanie w sprawie umarza, 2. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa. Anna Dziergawka Małgorzata Bednarek Ryszard Witkowski UZASADNIENIES. D. został oskarżony o to, że:w okresie od dnia 8 grudnia 2017 r. do dnia 4 kwietnia 2018 r. w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, na prowadzonym przez siebie blogu - oraz na profilu portalu społecznościowego Facebook -, za pomocą środków masowego komunikowania, pomawiał pokrzywdzoną A.

Sp. z o.o. o działania o charakterze bezprawnym, tj. m.in. mobbing, upokarzanie, wyśmiewanie, czy groźby w stosunku do jej pracowników oraz działania o charakterze nieetycznym czy sugerującym wpływy państw trzecich (Federacji Rosyjskiej oraz Finlandii) na działalność pokrzywdzonej, to jest o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć pokrzywdzoną w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla prowadzonej przez pokrzywdzoną działalności gospodarczej, tj. o czyn z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.Wyrokiem z 4 kwietnia 2023 r., sygn.

III K 225/18, Sąd Rejonowy dla Warszawy-Żoliborza w Warszawie w ramach zarzucanego oskarżonemu czynu ustalił, że oskarżony S. D. w okresie od dnia 8 grudnia 2017 r. do dnia 4 kwietnia 2018 r. w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, na prowadzonym przez siebie blogu - www.[...].com oraz na profilu portalu społecznościowego Facebook https://www.facebook.com/[...]com/, za pomocą środków masowego komunikowania, pomawiał A. Sp. z o.o. o działania o charakterze bezprawnym, tj. m.in. mobbing, upokarzanie, wyśmiewanie, czy groźby w stosunku do jej pracowników oraz działania o charakterze nieetycznym czy sugerującym wpływy państw trzecich (Federacji Rosyjskiej oraz Finlandii) na działalność A.

Sp. z o.o. , to jest o takie postępowanie i właściwości, które mogły poniżyć A. Sp. z o.o. w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla prowadzonej przez A. Sp. z o.o. działalności gospodarczej i tym samym przyjął, że czyn ten wyczerpuje znamiona występku z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. ‎i na podstawie art. 66 § 1 i § 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne o ten czyn warunkowo umorzył na okres 1 roku próby. Na podstawie art. 72 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 67 § 3 k.k. następnie zobowiązał oskarżonego S. D. do pisemnego przeproszenia A.

Sp. z o.o. za powyżej opisane zachowanie w formie pisemnej w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia wyroku oraz orzekł o kosztach sądowych.Na skutek następnie osobistej apelacji oskarżonego Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z 29 kwietnia 2024 r., sygn. IX Ka 1152/23, zmienił zaskarżony wyrok w części dot. zasądzenia od Skarbu Państwa wysokości wynagrodzenia za obronę oskarżonego, w pozostałym zakresie natomiast zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od powyższego wyroku kasację wywiódł obrońca S. D. , który zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa, tj. art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie w sytuacji, gdy na dzień wydania orzeczenia przez Sąd Okręgowy w Warszawie nastąpiło przedawnienie karalności, co stanowi bezwzględną przesłankę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.Stawiając powyższy zarzut obrońca S.D. wniósł ‎o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Żoliborza w Warszawie i umorzenie postępowania ze względu na przedawnienie karalności.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej uwzględnienie – zgodnie z wnioskiem obrońcy - na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Niewątpliwie dla przestępstw prywatnoskargowych, jeżeli postępowanie zostało wszczęte w ciągu roku, od kiedy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy, nie później niż w ciągu trzech lat od daty czynu, termin przedawnienia karalności wynosi sześć lat (art. 101 § 2 k.k. w zw. z art. 102 k.k.). W niniejszej sprawie za moment wszczęcia postępowania, wydłużający o 5 lat termin przedawnienia karalności (art. 102 k.k.) należy potraktować moment wniesienia prywatnego aktu oskarżenia, który datowany jest na 5 kwietnia 2018 r., a który wpłynął do Sądu Rejonowego dla Warszawy-Żoliborz w Warszawie – 11 kwietnia 2018 r. (k. 3 tom I akt sądu I instancji).

Kluczowym z punktu widzenia obliczenia terminu przedawnienia karalności czynu S. D. jest wskazanie punktu w czasie, będącego początkiem biegu tego terminu. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że w przypadku czynów o charakterze ciągłym, za czas popełnienia takich przestępstw traktować należy ostatni moment działania sprawcy, w tym czas dokonania ostatniego z czynów składających się na realizację przestępstwa ciągłego. Obliczając więc początek biegu terminu przedawnienia w niniejszej sprawie należy wskazać, że jego bieg rozpoczął się z dniem 4 kwietnia 2018 r. a upłynął on 4 kwietnia 2024 r.

Nie ulega więc wątpliwości, że Sąd Okręgowy w Warszawie wydając wyrok 29 kwietnia 2024 r. w którym w zasadniczej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Żoliborza w Warszawie dopuścił się bezwzględnej przesłanki odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. i tym samym uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go wyroku sądu I instancji a następnie umorzenie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na przedawnienie karalności – jest uzasadnione.Już tylko tak dla porządku zauważyć należy – na co również wskazuje skarżący w kasacji - że przez część trwającego postępowania sądowego obowiązywał art. 15 zzr1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tj.

Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), z którego to przepisu wynikało, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu CO\/ID-19, oraz w okresie 6 miesięcy po ich odwołaniu nie biegnie przedawnienie karalności czynu oraz przedawnienie wykonania kary w sprawach o przestępstwa i przestępstwa skarbowe, a nadto, że okresy te liczy się od dnia 14 marca 2020 r.Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 12 grudnia 2023 r., sygn. akt P 12/12, orzekł, że art. 15 zzr1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COV1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej (Dz.U. z 21 grudnia 2023 r. poz. 2740).Wyrok Trybunału Konstytucyjnego usunął więc z systemu prawnego skutek, jaki wywierał art. 15 zzr1 ust. 1 ustawy COVID-19, co oznacza, że norma prawna zawarta w tym przepisie - jako niezgodna z Konstytucją - nie oddziaływała, co w sprawach zakończonych, w których zastosowano badany przepis, otworzono zainteresowanym podmiotom drogę do wznowienia postępowania, a w sprawach będących w toku spowodowało konieczność jego pominięcie przy orzekaniu i stosowaniu przepisów ogólnych w zakresie biegu przedawnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2024 r., III KK 382/23).Rozstrzygnięcie z punktu 2 dot. kosztów postępowania w sprawie, uzasadnia treść art. 632 a § 1 k.p.k.

Gdyby kierować się ogólnymi regułami ponoszenia kosztów postępowania, zgodnie z art. 632 pkt 1 k.p.k., należałoby nimi obciążyć oskarżyciela prywatnego. W świetle jednakże stanowisk wynikających ‎z uchwały Sądu Najwyższego z 20 czerwca 2000 r., I KZP 14/00 (OSNKW 2000, z. 7-8, poz.

59) i wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 maja 2005 r., SK 44/04 (OTK-A 2005, nr 5, poz.

52) należało uznać, że zachodzi w tej sprawie „wyjątkowy wypadek” w rozumieniu art. 632 a § 1 k.p.k. Okoliczność leżąca u podstaw uchylenia obu wyroków wydanych w sprawie i umorzenia postępowania nie została ‎w żaden sposób spowodowana przez oskarżyciela prywatnego. Sąd Najwyższy nie znalazł też podstaw do obciążenia kosztami procesu, chociażby w części, oskarżonego a co za tym idzie w realiach tej sprawy kosztami procesu należało obciążyć Skarb Państwa na podstawie art. 632 a § 1 k.p.k.Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. [J.J.][a.ł] Anna Dziergawka Małgorzata Bednarek Ryszard Witkowski