Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 320/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for re-evaluating facts already reviewed on appeal.

Numero d'incarto II KK 320/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, rejecting the defense's attempt to re-examine factual findings previously reviewed on appeal. The defense argued that the appellate court failed to properly evaluate expert opinions regarding the driver's identity and did not order toxicology tests for alcohol levels. The court ruled that the appellate court had thoroughly considered these arguments and that the defense was merely repeating appeal complaints under the guise of procedural violations.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.: A cassation appeal is obviously groundless when the appellant attempts to re-evaluate factual findings already conclusively reviewed by the appellate court, effectively circumventing the prohibition against questioning established facts.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal re-evaluation of facts procedural violation claim alcohol level evidence expert opinion assessment appellate court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k., niepełnego czy nierzetelnego rozpoznania środka odwoławczego.Zarzut naruszenia art.
Art. 440 k.p.k.
457 § 3 k.p.k., niepełnego czy nierzetelnego rozpoznania środka odwoławczego.Zarzut naruszenia art. 440 k.p.k. w zw.
Art. 7 k.p.k.
z art. 7 k.p.k., art.167 k.p.k., art.
Art. 167 k.p.k.
7 k.p.k., art. 167 k.p.k., art.
Art. 193 k.p.k.
167 k.p.k., art. 193 k.p.k. jest chybiony.
art. 177 § 2 k.k
K.‎skazanego z art. 177 § 2 i in.
art. 178 § 1 k.k
art. 42 § 3 k.k
- na karę 4 lat pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 3 k.k.
art. 42 § 2 k.k
- na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 2 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 320/13 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 grudnia 2013 r.,‎sprawy D. K.‎skazanego z art. 177 § 2 i in. k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 21 stycznia 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Ł.‎z dnia 23 kwietnia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 23 kwietnia 2012 r. D. K. skazany został za przestępstwa:

1) z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. - na karę 4 lat pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na zawsze;2) z art. 178a § 1 k.k. - na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 roku, na podstawie art. 49 § 2 k.k. zasądzono świadczenie pieniężne, łącznie orzeczono karę 4 lat pozbawienia wolności oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na zawsze.Od tego wyroku apelację wnieśli obrońca oskarżonego oraz prokurator na niekorzyść oskarżonego.Obrońca w apelacji zarzucił obrazę przepisów postępowania - art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k., art. 4 k.p.k. w z. w .z art. 5 § 2 k.p.k., a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych.Prokurator podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej kary pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy w Ł., wyrokiem z dnia 21 stycznia 2013 r., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) uchylił orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności;

b) karę pozbawienia wolności za czyn przypisany w 1 wyroku (zarzut I aktu oskarżenia) podwyższył do lat 6;

c) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. za zbiegające się przestępstwa wymierzył oskarżonemu karę łączną 6 lat pozbawienia wolności; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.W kasacji od powyższego wyroku obrońca oskarżonego zarzucił rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:1. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.pw. w zw. z art 7 k.p.k. oraz w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. jak również w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez:- zaniechanie rozważenia zarzutu apelacyjnego sygnalizowanego szczegółowo w uzasadnieniu apelacji, odnoszącego się do oceny dowodu w postaci opinii biegłego R.

B. co do większego prawdopodobieństwa osoby kierującej pojazdem marki polonez truck, który to wniosek oparty był jedynie na zeznaniach świadków złożonych w zakresie powypadkowego położenia osób, tyle że żaden ze świadków nie był w stanie wskazać ani w jaki sposób osoby te wydostały się z pojazdu, ani jakie było położenie tych osób bezpośrednio po opuszczeniu pojazdu ( momentu upadania ),- powyższe, w ocenie obrońcy, było skutkiem braku wystarczającej analizy zarzutu dotyczącego naruszenia zasady obiektywizmu procesowego oraz wydania wyroku skazującego pomimo licznych wątpliwości, co do dowodu z zeznań świadków zdarzenia, z których wynika, iż żaden z nich nie był w stanie wskazać osoby kierującej pojazdem mechanicznym marki polonez truck w chwili zdarzenia, jak również wskazać w jaki sposób uczestnicy zdarzenia wydostali się z samochodu oraz jakie było położenie tych osób w momencie zetknięcia z ziemią (położenie powypadkowe),- pobieżne odniesienie się do zarzutu apelacji dotyczącego oceny oraz przyznania waloru wiarygodności zeznaniom świadka S. K. w sytuacji gdy sam Sąd Okręgowy przy analizie tegoż dowodu, z jednej strony w ślad za Sądem Rejonowym podnosi, iż za szczerością świadka przemawia jego zachowanie bezpośrednio po zdarzeniu, a jednocześnie wskazuje na podnoszone przez obrońcę zachowania świadka: wskazywanie na osobę trzecią jako kierującą polonezem trak czy też próbę oddalenia się z miejsca zdarzenia, które także miały miejsce w tym samym czasie;2) art. 440 k.p.k. w z w. z art. 7 k.p.k., art.167 k.p.k., art. 193 k.p.k. poprzez nie dostrzeżenie konieczności przeprowadzenia w sprawie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej - toksykologii, w sytuacji gdy kwestia stężenia alkoholu we krwi, jego eliminacji w ogóle nie była badana przez Sądy rozpoznające sprawę zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, w szczególności biorąc pod uwagę różnice w pomiarach u D.

K. oraz S. K.- co skutkuje utrzymaniem w mocy wyroku rażąco niesprawiedliwego bo za taki należy uznać orzeczenie, które nie wyjaśnia wszystkich okoliczności sprawy oraz pozostawia w sprawie wiele wątpliwości, które przy dostępnych środkach dowodowych można i należało rozstrzygnąć.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Ł. do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie obu wyroków i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Porównanie treści zarzutów apelacyjnych i kasacyjnych prowadzi do wniosku, że autor kasacji pod pozorem rażącego naruszenia prawa procesowego przenosi na grunt postępowania kasacyjnego zarzuty zawarte wcześniej w apelacji, konstruując je w taki sposób, by ominąć zakaz kwestionowania ustaleń faktycznych.

Skarga kasacyjna w istocie rzeczy zmierza do kolejnego zakwestionowania dokonanej przez Sąd pierwszej instancji – i w pełni zaakceptowanej w wyniku kontroli apelacyjnej przez Sąd odwoławczy – oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych. Tymczasem treść uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji zarzuty zostały przez ten Sąd należycie rozpoznane, a następnie wszechstronnie rozważone. Uzasadnienie to merytorycznie jest trafne, odnosi się do zarzutów apelacji w takim zakresie, w jakim zostały one postawione.

Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że doszło do rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., niepełnego czy nierzetelnego rozpoznania środka odwoławczego.Zarzut naruszenia art. 440 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., art. 167 k.p.k., art. 193 k.p.k. jest chybiony. Apelacja obrońcy nie kwestionowała stanu nietrzeźwości oskarżonego, zaś Sąd odwoławczy wskazał na prawidłowość ustaleń Sądu pierwszej instancji w tym zakresie (por. str. 9 uzasadnienia Sądu odwoławczego).W tym stanie rzeczy, akceptując stanowisko zawarte w prokuratorskiej odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy kasację oddalił jako oczywiście bezzasadną.