Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 315/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for theft conviction, rejecting procedural violations and new facts that do not worsen the sentence.

Numero d'incarto II KK 315/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the second-instance court's conviction for theft. The defense argued that the trial was conducted without their presence, violating procedural rights, and that the appellate court made new factual findings contrary to the principle of non-aggravation. The court rejected these claims, noting that the new findings did not increase the penalty and that the lower court adequately explained its reasoning while upholding the original verdict.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt. 10 k.p.k.; Art. 434 § 1 k.p.k.; Art. 454 § 2 k.p.k. - The Supreme Court holds that appellate courts may make new factual findings that do not aggravate the penalty or worsen the defendant's position, and such findings do not constitute a violation of the principle of non-aggravation or the right to defense if the final sentence remains unchanged.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal theft conviction upheld new factual findings non-aggravation principle right to defense violation procedural fairness appellate court powers

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt. 10 k.p.k.
do brania udziału w rozprawie i korzystania z przysługującemu oskarżonemu prawa do obrony co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną przepisem art. 439 § 1 pkt. 10 k.p.k., wobec prowadzenia rozprawy i postępowania dowodowego pod nieobecność obrońcy oskarżonego”;- naruszenia przepisu art.
Art. 434 § 1 k.p.k.
jest możliwe wzruszenie prawomocnego orzeczenia w drodze nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest kasacja.Wbrew stanowisku obrońcy, iż w sprawie doszło do obrazy art. 434 § 1 k.p.k., zarzut ten jawi się jako oczywiście bezzasadny.
Art. 454 § 2 k.p.k.
oraz reguły ne peius z art. 454 § 2 k.p.k.
Art. 353 § 1 k.p.k.
Obrońca oskarżonego we wniesionej na jego korzyść apelacji, zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w całości, podniósł zarzuty:- naruszenia przepisu art. 353 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 374 § 1 k.p.k.
z art. 374 § 1 k.p.k. z zw.
Art. 376 § 3 k.p.k.
z art. 376 § 3 k.p.k., „poprzez błędne zawiadomienie oskarżonego o terminie rozprawy, pomimo tego prowadzenie rozprawy pod jego nieobecność, czym Sąd naruszył prawo R.K.
Art. 6 k.p.k.
10 k.p.k., wobec prowadzenia rozprawy i postępowania dowodowego pod nieobecność obrońcy oskarżonego”;- naruszenia przepisu art. 6 k.p.k. w zw.
Art. 410 k.p.k.
7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw.
Art. 433 § 2 k.p.k.
z art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 k.p.k., rozpoznał, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., podał dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacji za niezasadne, swoje stanowisko przedstawiając w sposób jasny, pełny i logiczny.
Art. 458 k.p.k.
i art. 458 k.p.k. przez rażąco nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli instancyjnej oraz nienależyte, nierzetelne oraz pozbawione wnikliwej analizy rozważenie przez Sąd Okręgowy w W.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 315/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 października 2016 r., sprawy R. K. skazanego z art. 289 § 2 k.k. w zb. z art. 279 § 1 k.k. i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt VI Ka …/16, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego [...] w W. z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt IV K …/12, p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Rejonowy [...] w W. wyrokiem z dnia 3 września 2015 r. w sprawie IV K …/12, w której R. K. był jednym z dwóch oskarżonych, uznał go za winnego tego, że w nocy z dnia 10 na 11 lipca 2007 r. w miejscowości P. na parkingu działając wspólnie i w porozumieniu ze współoskarżonym w sprawie oraz innymi nieustalonymi osobami, po uprzednim otwarciu drzwi samochodu marki Toyota Avensis, należącego do J. P., za pomocą dorobionego klucza - dokonali zaboru w celu krótkotrwałego użycia wyżej wymienionego pojazdu o wartości 60 000 zł a następnie porzucili go w okolicznościach zajścia niebezpieczeństwa utraty lub uszkodzenia pojazdu i jego zawartości, powodując uprzednio jego uszkodzenie na kwotę 3 000 zł oraz dokonali zaboru w celu przywłaszczenia znajdujących się w samochodzie pieniędzy: w kwocie 29 000 euro na szkodę J.

P., w kwocie 12 200 euro na szkodę A. S., w kwocie 2 000 zł, 100 dolarów i 25 euro na szkodę W. J., w kwocie 600 zł na szkodę J. O. oraz przedmiotów: telefonu komórkowego Nokia 89101 o wartości 500 zł, nawigacji PALMPTOP marki HP z oprogramowaniem o wartości 2 000 zł, odbiornika GPS o wartości 500 zł na szkodę J. P., przy czym R.K. czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia 6.02.2004 r. sygn.

II K …/03 za czyn z art. 280 § 2 k.k., tj. czynu wypełniającego znamiona z art 289 § 2 k.k. w zw. z art 279 § 1 k.k. w zw. z art 11 § 2 kk i art 64 § 1 k.k. i za na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego we wniesionej na jego korzyść apelacji, zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w całości, podniósł zarzuty:- naruszenia przepisu art. 353 § 1 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. z zw. z art. 376 § 3 k.p.k., „poprzez błędne zawiadomienie oskarżonego o terminie rozprawy, pomimo tego prowadzenie rozprawy pod jego nieobecność, czym Sąd naruszył prawo R.K. do brania udziału w rozprawie i korzystania z przysługującemu oskarżonemu prawa do obrony co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną przepisem art. 439 § 1 pkt. 10 k.p.k., wobec prowadzenia rozprawy i postępowania dowodowego pod nieobecność obrońcy oskarżonego”;- naruszenia przepisu art. 6 k.p.k. w zw. z art. 498 § 1 pkt 11 k.p.k. (w ocenie Sądu powołanie „art. 498 § 1 pkt 11 k.p.k.” jawi się jako „pisarka” pomyłka obrońcy, a właściwym przepisem jest „art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.”) „poprzez nieodroczenie terminu rozprawy z dnia 10 czerwca 2014 r., co należy uznać za pozbawienie strony jej uprawnień procesowych, a w szczególności zagwarantowanego konstytucyjnie prawda do obrony co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną przepisem art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., wobec prowadzenia rozprawy i postępowania dowodowego pod nieobecność oskarżonego” (z treści zarzutu wynika, iż doszło do obrazy „art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.”, nie zaś „art. 439 § 1 pkt 10” jak podnosi obrońca - uwaga SN).Powołując się podniesione zarzuty, na zasadzie przepisu art. 439 § 1 pkt. 10 i 11 k.p.k., wobec stwierdzenia bezwzględniej przesłanki odwoławczej obrońca wniósł o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji.Na wypadek nie podzielenia przez Sąd odwoławczy zaistnienia w sprawie bezwzględnych przyczyn odwoławczych, zaskarżonemu orzeczeniu autor apelacji, na podstawie przepisu art. art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k., zarzucił:„1) mającą wpływ na jego treść - obrazę przepisów postępowania, to jest.:a) naruszenie przepisu art. 7 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na popadnięciu przez Sąd Rejonowy [...] w W. w dowolność ocen w zakresie:- uznania przez Sąd, że składane wyjaśnienia R.K. są niewiarygodne, tendencyjne i kłamliwe, a pismo wysłane przez oskarżonego do Prokuratury w dniu 25 lipca 2007 r., stanowi jedynie linię obrony, podczas gdy takie stanowisko Sądu jest pozbawione zasad logiki; - uznania przez Sąd, że z wyjaśnień współoskarżonego wynika, że oskarżony nie posiada wiedzy na temat kochanki R.K., podczas gdy, w ocenie obrony ze wspomnianych wyjaśnień wynika odmiennie;- uznania przez Sąd, że zachowanie R.K. w momencie zatrzymania, tj. próba ucieczki z mieszkania, wynikała z posiadania czegoś na sumieniu, co według Sądu stanowi dowód na popełnienie przez R.K. zarzucanego mu czynu, podczas gdy jego zachowanie wynikało z zaskoczenia niniejszą sytuacją;- uznania przez Sąd, że na podstawie wykazów połączeń telefonicznych ze wskazaniem stacji BTS, możliwe jest wskazanie, że R.K. był dokładnie w miejscu przedmiotowego czynu, podczas gdy nie ma możliwości ustalenia położenia telefonu z dokładnością na jaką powołuje się Sąd;- odmówienia wiarygodności zeznań świadka A.

A. oraz stwierdzenie, że nie są one kategoryczne oraz świadczą o podjęciu nieudolnej próby zapewnienia bezkarności R.K., w sytuacji, gdy zeznania te są spójne, zgodne z zasadami logiki oraz doświadczeniem życiowym;- uznania R.K. winnym zarzucanego czynu, działając wspólnie i w porozumieniu z współoskarżonym w sprawie, jednocześnie nie wskazując na czym polegała rola oskarżonego, czym zajmował się podczas zdarzenia, z kim się kontaktował w tej sprawie, a co za tym idzie na czym polegało jego działanie wspólnie i w porozumieniu.- uznania przez Sąd za wiarygodne, że kwota pieniędzy znajdująca się w schowku samochodu, opiewała na sumę 41.086,00 euro, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czy kwota ta de facto znajdowała się w tym miejscu.b) naruszenie przepisu art. 424 k.p.k., polegające na niedopełnieniu określonego tym przepisem obowiązku zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia koniecznych elementów, a przede wszystkim szczegółowego i odpowiedniego wskazania, jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej materii konkretnie oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych;c) naruszenie przepisu art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 § 1 k.p.k. przez nieuwzględnienie wszystkich możliwych wersji zdarzenia będącego przedmiotem postępowania przeciwko R.K. i rozstrzygnięcie zachodzących w sprawne wątpliwości wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, a nadto niedopełnienie obowiązku wydania orzeczenia w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego;d) naruszenie przepisu art. 167 § 1 k.p.k. oraz 170 k.p.k., poprzez zaniechanie realizacji zasady dążenia do wykrycia prawdy materialnej i zaniechanie wyjaśnienia okoliczności dotyczących zarzucanych oskarżonemu czynów, a ich wyjaśnienie mogłyby doprowadzić do odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy w zakresie inkryminowanych R.K. czynów, w tym przede wszystkim poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd z urzędu dowodu z przesłuchania osoby o pseudonimie „K.”, osoby o pseudonimie „R.”, oraz K. .

– kierowcy firmy C. na okoliczność zaistniałego zdarzenia i relacji z oskarżonymi, a także J. S., na okoliczność dostępu do kluczy, ponadto dowodu z oględzin telefonu komórkowego oskarżonego na okoliczność sprawstwa oraz powołanie dowodu z opinii biegłego antropologa na okoliczność identyfikacji osoby widniejącej na nagraniu z monitoringu.2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał istotny wypływ na treść orzeczenia i polegał na nietrafnym przekonaniu Sądu, że pomimo nie ustalenia dowodu, który w sposób bezpośredni wskazywałby na fakt popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadziła do odmiennego wniosku”.Na zakończenie obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie powyższego wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Po rozpoznaniu m.in. apelacji obrońcy oskarżonego R.

K., Sąd Okręgowy w W., wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. VI Ka …/16, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się obrońca skazanego, który we wniesionej na jego korzyść kasacji, zaskarżając w całości wyrok Sądu Okręgowego, zarzucił rażące naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:„1) przepisu art. 434 § 1 k.p.k. polegające na niekorzystnej dla skazanego zmianie ustaleń faktycznych od tej jaka została przyjęta w wyroku Sadu Rejonowego w W. z dnia 3 września 2015 r. (sygn.

IV K …/121) pomimo braku wniesienia środka odwoławczego na niekorzyść skazanego, a zatem wbrew zakazowi refomationis in peius i w efekcie pogorszenie sytuacji R.K.;2) przepisu art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 458 k.p.k. przez rażąco nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli instancyjnej oraz nienależyte, nierzetelne oraz pozbawione wnikliwej analizy rozważenie przez Sąd Okręgowy w W. każdego z zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego i nie ustosunkowanie się do argumentacji zawartej w jej uzasadnieniu, co skutkowało niezasadną aprobacją ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, bagatelizowaniu naruszeń jakich dopuścił się ten Sąd oraz przyjęcie za własną, ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowego w W., która wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów zakreślone przepisem art. 7 k.p.k. w kierunku oceny dowolnej, a także nieuwzględniających wszystkich możliwych wersji zdarzenia będącego przedmiotem postępowania przeciwko R.K. oraz nie opartych na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego;3) przepisu art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nienależyte uzasadnienie orzeczenia Sąduodwoławczego, polegające na braku odpowiedniej argumentacji przy ocenie zarzutów zawartych w apelacji obrońcy skazanego i odwoływaniu się do trafności ustaleń i ocen Sądu I instancji oraz bagatelizowaniu naruszeń dotyczących braków w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w W., niepozwalających na dokonanie prawidłowej kontroli instancyjnej wydanego przez ten Sąd orzeczenia, a także braku odpowiedniej własnej argumentacji, która wskazywałaby, dlaczego podniesione przez obrońcę zarzuty oraz argumenty na ich poparcie, nie zasługują na uwzględnienie;4) przepisu art. 170 § 1 pkt. 3 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. poprzez brak podjęcia stosownych działań mających na celu wyjaśnienie niniejszej sprawy i ustalenie prawdy materialnej, w tym niezasadne oddalenie ma rozprawie apelacyjnej w dniu 14 kwietnia 2016 r. wniosku dowodowego złożonego przez obrońcę skazanego i nieprawidłowe uznanie, iż złożony wniosek dowodowy jest nieprzydatny do stwierdzenia danych okoliczności, w sytuacji, gdy prawidłowa analiza przedmiotowego wniosku dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku”.W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w całości i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniesiona przez obrońcę skazanego kasacja jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie sądowe w rozpoznawanej sprawie nie jest obarczone żadnymi uchybieniami określonymi w art. 439 k.p.k., jak również innymi, które należałoby zakwalifikować, jako rażące naruszenie prawa, mogące mieć wpływ na treść zaskarżonego kasacją wyroku.

Tylko bowiem w wypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, czy to materialnego, czy procesowego, zgodnie z treścią art. 523 k.p.k. jest możliwe wzruszenie prawomocnego orzeczenia w drodze nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest kasacja.Wbrew stanowisku obrońcy, iż w sprawie doszło do obrazy art. 434 § 1 k.p.k., zarzut ten jawi się jako oczywiście bezzasadny. Analiza wyroku Sądu Rejonowego pozwala na stwierdzenie, iż z opisu czynu przypisanego skazanemu R.K. wynika, że skazano go za dokonanie w nocy z 10 na 11 lipca 2007 r. zaboru w celu krótkotrwałego użycia samochodu Toyota Avensis z parkingu, a następnie dokonanie kradzieży z włamaniem z jego wnętrza rzeczy ruchomych i porzucenie pojazdu w stanie uszkodzonym, a skoro tak, to nie sposób zgodzić się ze stawianym w tym zakresie zarzutem kasacyjnym, gdyż stanowisko Sądu Okręgowego w tym względzie jest zgodne z ustaleniami Sądu pierwszej instancji.

Nie mniej jednak, gdyby nawet uznać, że Sąd Odwoławczy rzeczywiście poczynił nowe ustalenia w sprawie to „nie stanowi naruszenia zakazu reformationis in peius z art. 434 § 1 k.p.k. oraz reguły ne peius z art. 454 § 2 k.p.k. dokonanie przez sąd odwoławczy niekorzystnych dla oskarżonego nowych ustaleń, które jednak w konkretnej sytuacji procesowej nie wywołują negatywnych skutków dla niego, w szczególności nie prowadzą do zaostrzenia wymierzonej kary, lecz stają się wyłącznie podstawą do takiego samego, co uprzednio orzeczenia.

Tym bardziej nie są objęte tymi zakazami ustalenia, które w konsekwencji prowadzą do utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku, chociaż na podstawie innych, niż przyjęte przez sąd pierwszej instancji przesłanek” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2015 r., V KK 195/14, LEX nr 1650307 i podane tam orzecznictwo).Sąd Okręgowy nie dopuścił się także rażącego naruszenia prawa polegającego na obrazie art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 458 k.p.k. (zarzut z pkt 2 kasacji). Z analizy uzasadnienia wyroku Sądu drugiej instancji wynika, że stosując się do nakazu wyrażonego w art. 433 § 2 k.p.k., rozpoznał, a w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z wymogiem określonym w art. 457 § 3 k.p.k., podał dlaczego uznał zarzuty podniesione w apelacji za niezasadne, swoje stanowisko przedstawiając w sposób jasny, pełny i logiczny.

Sąd nie ograniczył się tylko do zaaprobowania stanowiska Sądu I instancji, ale w sposób obszerny zaprezentował własne stanowisko i własne wywody na jego poparcie, szczegółowo rozważając tym samym kwestie sprawstwa R.K., jak i okoliczności popełnienia przez niego zarzuconego mu czynu.W przedmiotowej sprawie nie sposób skutecznie stawiać także zarzutu obrazy art. 7 k.p.k., w sytuacji, gdy Sąd odwoławczy nie dokonywał samodzielnych ustaleń faktycznych, nie oceniał także na nowo zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem nie mógł w sprawie obrazić wskazanego przepisu.Z protokołu rozprawy apelacyjnej z dnia 14 kwietnia 2016 r. wynika, że Sąd oddalił wniosek obrońcy skazanego o zwrócenie się do Toyoty Motor Polska w przedmiocie ustalenia m.in.

„czy były „dogrywane” immobilajzery do (…) samochodu.” (k. 1099, tom VI), bowiem zdaniem obrońcy „dograć” immobilajzer można tylko w serwisie, uznając, że zgłoszony wniosek dowodowy jest nieprzydatny do stwierdzenia danych okoliczności, gdyż skopiowanie immobilajzera do kluczyka samochodu jest możliwe, jak podniósł Sąd, także poza serwisem, co wynika z doświadczenia życiowego oraz wiedzy Sądu wynikającej z innych rozpoznawanych spraw karnych. W uzasadnieniu zaś w sposób obszerny podał i uzasadnił, czym kierował się nie uwzględniając zarzutów apelacyjnych w zakresie nie przesłuchania w charakterze świadków […].Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. kc