Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for challenging only sentencing, not conviction, under Polish Criminal Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the convicted party to bear the costs. The defendant challenged the appellate court's sentencing but not the conviction itself, arguing for excessive punishment and procedural errors. The court ruled that cassation is a limited remedy for grave legal errors affecting the verdict's substance, not a tool for re-evaluating sentencing or factual findings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 457 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.: Cassation is a special remedy limited to grave legal errors with significant impact on the verdict; it does not permit re-examination of factual findings or proportionality of sentencing when the conviction remains uncontested.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 309/16 POSTANOWIENIE Dnia 24 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 24 listopada 2016 r., sprawy W. G., skazanego z art. 207 § 1 i 2 k.k. i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w P., z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P., z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VII K (…), p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążyć skazanego W. G. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt VII K (…), W. G. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę 5 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016 roku, sygn. akt V Ka (…), po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego W.G., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w P..
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w P. wniósł obrońca skazanego W. G., zarzucając rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w P. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi w postępowaniu odwoławczym.Prokurator Prokuratury Okręgowej w P. w pisemnej odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego W. G. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego W.G. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wyrok Sądu Rejonowego został zaskarżony przez obrońcę jedynie „w zakresie kary i środków kompensacyjnych”, a sprawstwo i wina oskarżonego w zakresie przypisanego jemu przestępstwa nie były kwestionowane.Wobec treści podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu konieczne staje się przypomnienie, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego.
Celem postępowania kasacyjnego jest wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które miały istotny wpływ na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary.Pomimo wskazanych wyżej granic kasacji i formalnego postawienia zarzutu naruszenia przez Sąd odwoławczy art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. obrońca skazanego podnosi te same argumenty, które wymienił w apelacji, a swoje zastrzeżenia kieruje głównie do wymiaru orzeczonej wobec skazanego kary.
W tym kontekście wskazać należy, że uzasadnienie wyroku Sądu odwoławczego w pełni odpowiada wymogom art. 457 § 3 k.p.k. Sąd ad quem – w zgodzie z przepisem art. 433 § 2 k.p.k. – rozpoznał wszystkie zarzuty i wnioski apelacji, a w uzasadnieniu wskazał, dlaczego uznał podniesione w niej zarzuty za niezasadne. W szczególności Sąd Okręgowy na s. 5-6 uzasadnienia wyroku wykazał bezzasadność zarzutu naruszenia prawa do obrony, a zawarte na wskazanych kartach uwagi należy uzupełnić o stwierdzenie, że Sąd I instancji miał na względzie przepis art. 424 § 3 k.p.k., skoro pisemne motywy jego orzeczenia zawierają także wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku.
Uznanie zaś przez Sąd I instancji, że W. G. oprócz okresu zarzutu znęcania agresywnie i poniżająco traktował żonę i dzieci jeszcze przed datą przyjętą w wyroku nie oznacza jeszcze, iż Sąd Rejonowy wyszedł poza granice oskarżenia, czy też naruszył prawo do obrony, skoro art. 53 § 2 k.k. obliguje sąd przy wymierzaniu kary między innymi do uwzględnienia sposobu życia sprawcy przed popełnieniem przestępstwa.Jeżeli zaś chodzi o podnoszoną w kasacji kwestię „znaczenia tzw. linii orzeczniczej sądu przy kształtowaniu wymiaru kary” to przede wszystkim zauważyć należy, że skarżący najpierw podnosi, iż Sąd odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tożsamego zarzutu zawartego w apelacji, by następnie twierdzić, że uczynił to pozornie i nierzetelnie.
W tym zakresie wskazać jedynie należy, że do zarzutu rażącej niewspółmierności kary odniesiono się wręcz drobiazgowo na s. 6-11 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego. Nie wdając się natomiast w polemikę z obrońcą skazanego, który stara się wykazać w postępowaniu kasacyjnym, że wymierzona W.G. kara pozbawienia wolności jest nadmiernie surowa, przypomnieć wypada o obowiązującej w polskim kodeksie karnym zasadzie indywidualizacji kary, zgodnie z którą na rozmiar sankcji karnej mogą mieć wpływ wyłącznie te okoliczności, które dotyczą samego sprawcy.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy uznał zarzut skarżącego za bezzasadny w stopniu oczywistym i w konsekwencji orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami procesu w postępowaniu kasacyjnym obciążył skazanego W.
G.