Criminal appeal dismissed for being obviously groundless due to improper procedural filing of a prior appeal argument.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless because the defense attorney filed a procedural error regarding a prior appeal argument. The defense argued that the lower court failed to credit a period of actual imprisonment under Article 63 § 1 of the Criminal Code, but this was merely a repetition of the appeal stage. The court ruled that such arguments must be raised against the appellate court's decision under specific procedural articles, not as a new ground for cassation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 433 § 1, 2 k.p.k.; Art. 63 § 1 k.k.: A cassation appeal raising a ground identical to one already decided by the appellate court constitutes a procedural defect, requiring the appeal to be directed against the appellate judgment rather than the final judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 307/12 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2012 r.,sprawy K. M.skazanego za przestępstwo z art. 258 § 2 kk i in.z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcęod wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 13 lipca 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 27 maja 2011 r., p o s t a n o w i ł: 1.oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2.zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. D. Kancelaria Adwokacka kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23% VAT, 3.zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna, albowiem podniesiony w niej zarzut rażącego naruszenia prawa, które miało wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 63 § 1 k.k., polegające na niezaliczeniu przez Sąd okresu rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego w sprawie, tj. od dnia 27 kwietnia 2008 r. do dnia 27 maja 2011 r., jest w sposób oczywisty nietrafny. Stanowi on powtórzenie zarzutu odwoławczego, który został przez Sąd odwoławczy rozpoznany. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że kasację wnosi od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie (art. 519 k.p.k.).
Dlatego też zarzut kasacyjny powinien zostać skierowany przeciwko orzeczeniu tego Sądu z przyczyn wskazanych w art. 433 § 1 i 2 k.p.k., a więc z uwagi na nienależyte przeprowadzenie kontroli odwoławczej. Natomiast postawienie w kasacji wyłącznie zarzutu obrazy art. 63 § 1 k.k. bez odniesienia go do wyroku Sądu odwoławczego, de facto stanowi żądanie ponownego przeprowadzenia kontroli odwoławczej przez Sąd Najwyższy, która nie jest przewidziana w polskim procesie karnym.Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku dokonał szczegółowej analizy argumentacji przedstawionej w apelacji na gruncie realiów procesowych niniejszej sprawy.
To stanowisko Sąd Najwyższy w pełni podziela. Skarżąca, wskazując na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2003 r. (IV KK 425/2002, LEX nr 77428), sama zresztą zdaje sobie sprawę, że wyrażony przez nią pogląd jest sprzeczny z dotychczasowym stanowiskiem judykatury. W tym zakresie przywołany w kasacji wyrok Trybunału Konstytucyjnego, do którego odniósł także Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku, nie może mieć wprost zastosowania, albowiem dotyczy innego zagadnienia prawnego związanego z okresem trwania tymczasowego aresztowania w kontekście art. 263 § 3 k.p.k.
Podsumowując, należy podzielić pogląd wyrażony w niniejszej sprawie, a także przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. (II AKa 404/11, LEX nr 1120043), że „sama tylko różnica w rygorach odbywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania, nie daje podstaw do formułowania tezy o obowiązku zaliczenia tego samego okresu izolacji jednocześnie na poczet kary pozbawienia wolności odbywanego w innej sprawie i kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie, w której stosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania”.Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.