Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 298/12 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against acquittal due to statute of limitations barring prosecution.

Numero d'incarto II KK 298/12
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appeal filed by the private prosecutor against the defendant's acquittal. The defendant had been lawfully acquitted after the prosecution was barred by the statute of limitations, which had expired five years after the alleged crimes. Consequently, the court ruled that filing an appeal against an acquittal was inadmissible because the prosecution itself was no longer possible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; Art. 101 § 1 pkt 4 k.k.: The statute of limitations barring prosecution renders the filing of an appeal against an acquittal inadmissible, as no legal basis exists to challenge a judgment when the underlying prosecution is extinguished.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations baring prosecution appeal against acquittal inadmissible appeal private prosecutor rights

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
od popełnienia zarzucanych mu przestępstw jeszcze bardziej korzystne orzeczenie zapaść już nie może.Bezspornie jednak już w chwili wnoszenia kasacji zaistniała okoliczność wyłączająca ściganie, o jakiej mowa w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. (nastąpiło przedawnienie karalności czynów zarzucanych J.
Art. 101 § 1 pkt 4 k.k.
B.).Przepis art. 101 § 1 pkt 4 k.k.
Art. 102 k.k.
Art. 529 k.p.k.
kasację przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego należało pozostawić bez rozpoznania, a to ze względów następujących.Zgodnie z przepisem art. 529 k.p.k.
Art. 434 § 2 k.p.k.
A contrario, wystąpienie którejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek nie tylko uniemożliwia rozpoznanie, lecz nawet wniesienie kasacji na niekorzyść, chyba że – w uwzględnieniu przepisu art. 434 § 2 k.p.k. stosowanego odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym (art.
Art. 531 § 1 k.p.k.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., IV KK 434/06, R-OSNKW 2007/1/740; z dnia 16 lutego 2012 r., III KK 449/11, OSNKW 2012/6/61).Skoro zaś tak się nie stało i niedopuszczalna z mocy ustawy kasacja została wniesiona, a następnie przyjęta, to zgodnie z przepisami art. 531 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 530 § 2 k.p.k.
i art. 530 § 2 k.p.k. oraz art.
Art. 429 § 1 k.p.k.
oraz art. 429 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 425 § 3 k.p.k.
art. 425 § 3 k.p.k.).Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
art. 231 § 1 k.k
‎oskarżonego z art. 231 § 1 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 16 maja 2013 r.,‎kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego – S.-B.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KK 434/06
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., IV KK 434/06, R-OSNKW 2007/1/740; z dnia 16 lutego 2012 r., III KK 449/11, OSNKW 2012/6/61).Skoro zaś tak się nie stało i niedopuszczalna z mocy ustawy kasacja została wniesiona, a następnie przyjęta, to zgodnie z przepisami art.
III KK 449/11
Supreme Court dismisses prosecution appeal due to defendant's death, rendering the appeal inadmissible under criminal procedure law.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 298/12 POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)‎SSA del. do SN Barbara du ChâteauProtokolant Anna Janczak przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora,‎w sprawie J. B. ‎oskarżonego z art. 231 § 1 k.k.,‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 16 maja 2013 r.,‎kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego – S.-B. Sp. z o.o. z siedzibą w W.‎od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 25 stycznia 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 11 lutego 2011 r., p o s t a n o w i ł:

1. kasację pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego pozostawić bez rozpoznania;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. B. - Kancelaria Adwokacka spółka partnerska w W., kwotę 1180,80 zł (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt złotych i osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu za sporządzenie i wniesienie kasacji oraz udział w postępowaniu kasacyjnym;

3. zwolnić oskarżyciela posiłkowego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

J. B. został oskarżony o popełnienie 3 przestępstw - w dniach 14 i 16 marca 2002 r. oraz w okresie od 23 marca 2001 r. do 2 sierpnia 2001 r. – kwalifikowanych z art. 231 § 1 k.k.Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 11 lutego 2011 r., , zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 25 stycznia 2012 r., oskarżony J. B. został prawomocnie uniewinniony od popełnienia zarzucanych jemu trzech przestępstw, a kosztami postępowania w sprawie obciążono Skarb Państwa.Wniesioną – co oczywiste – na niekorzyść J. B. kasację przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego należało pozostawić bez rozpoznania, a to ze względów następujących.Zgodnie z przepisem art. 529 k.p.k. wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zatarcie skazania, akt łaski ani też okoliczność wyłączająca ściganie lub uzasadniająca zawieszenie postępowania.

A contrario, wystąpienie którejkolwiek z wymienionych wyżej przesłanek nie tylko uniemożliwia rozpoznanie, lecz nawet wniesienie kasacji na niekorzyść, chyba że – w uwzględnieniu przepisu art. 434 § 2 k.p.k. stosowanego odpowiednio w postępowaniu kasacyjnym (art. 518 k.p.k.) – wchodziłoby w grę orzeczenie na korzyść skazanego. Tego rodzaju jednak sytuacja (odwrócenie kierunku zaskarżenia i w efekcie tego orzeczenie na korzyść oskarżonego) w przedmiotowej sprawie nie występuje, skoro wobec uniewinnienia J. B. od popełnienia zarzucanych mu przestępstw jeszcze bardziej korzystne orzeczenie zapaść już nie może.Bezspornie jednak już w chwili wnoszenia kasacji zaistniała okoliczność wyłączająca ściganie, o jakiej mowa w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. (nastąpiło przedawnienie karalności czynów zarzucanych J.

B.).Przepis art. 101 § 1 pkt 4 k.k. stanowi, że karalność przestępstwa zagrożonego karą nie wyższą niż 3 lata pozbawienia wolności ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat, a jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie przeciwko osobie, to karalność popełnionego przez nią - takiego jak wskazane wyżej - przestępstwa, ustaje z upływem kolejnych 5 lat (art. 102 k.k.).Skoro zatem zarzucane J. B. czyny miałyby być popełnione w okresie od 23 marca 2001 r. do 16 marca 2002 r., to oczywistym jest, że 10-letni okres skutkujący ustaniem ich karalności upłynął najpóźniej 16 marca 2012 r.

W tej sytuacji wniesienie przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego w dniu 13 sierpnia 2012 r. kasacji na niekorzyść J. B. , pomimo przedawnienia karalności, było niedopuszczalne z mocy ustawy. Jeżeli natomiast okresy przedawnienia karalności czynów zarzucanych J. B. upłynęły jeszcze przed wszczęciem postępowania kasacyjnego, to nie tylko niedopuszczalne było wniesienie przedmiotowej kasacji, ale i jej przyjęcie (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 marca 2007 r., IV KK 434/06, R-OSNKW 2007/1/740; z dnia 16 lutego 2012 r., III KK 449/11, OSNKW 2012/6/61).Skoro zaś tak się nie stało i niedopuszczalna z mocy ustawy kasacja została wniesiona, a następnie przyjęta, to zgodnie z przepisami art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 529 k.p.k. i art. 530 § 2 k.p.k. oraz art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., należało pozostawić ją bez rozpoznania.W świetle powyższego nie ma już potrzeby wskazywać na brak uprawnienia oskarżyciela posiłkowego do skarżenia wyroku Sądu odwoławczego w zakresie, w jakim nie naruszał on jego praw i nie szkodził jego interesom (tzw. gravamen - zob. art. 425 § 3 k.p.k.).Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.