Supreme Court quashes sentence for exceeding one-month limit and dismisses case due to statute of limitations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's sentence for exceeding the one-month maximum limit for misdemeanor detention restrictions. While the prosecution successfully argued the sentence violated Article 20 of the Code on Misdemeanors, the court dismissed the request for retrial because the statute of limitations had already expired by the time the appeal was filed. Consequently, the proceedings were terminated, and the state was ordered to bear the costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 20 § 1 k.w.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.; Art. 45 § 1 k.w.; Art. 118 § 2 k.p.w. - A sentence exceeding one month for a misdemeanor violates the Code on Misdemeanors; however, if the statute of limitations has expired at the time of appeal, the proceedings must be terminated rather than remanded for retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 293/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący)SSN Tomasz Grzegorczyk (sprawozdawca)SSN Józef SzewczykProtokolant Marta Brylińska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowiczaw sprawie M. O.ukaranego z art. 119 § 1 w zw. z art. 9 § 2 k.w.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 5 marca 2015 r.,kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego,od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W.z dnia 24 lipca 2013 r. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umarza postępowanie w niniejszej sprawie, a jego kosztami obciąża Skarb Państwa.
U Z A S A D N I E N I EWyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego wydanym w tej sprawie M. O. został uznany winnym 2 zarzucanych mu czynów, popełnionych w dniach 10 lipca i 12 lipca 2012 r. w W., każdego na szkodę innej osoby, a stanowiących wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., i za to – na podstawie tego przepisu w zw. z art. 9 § 2 k.w. – wymierzono mu karę 3 miesięcy ograniczenia wolności, z zaliczeniem na jej poczet okresu zatrzymania i obciążono kosztami postępowania. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 21 sierpnia 2013 r. bez zaskarżenia.
W dniu 17 października 2014 r. wpłynęła do Sądu Najwyższego kasacja Prokuratora Generalnego od tego orzeczenia, wywiedziona na korzyść obwinionego w części dotyczącej orzeczenia o karze. Zarzucono w niej rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 § 1 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu kary 3 miesięcy ograniczenia wolności, w sytuacji, gdy zgodnie z tym przepisem kara ta za wykroczenie trwać może tylko jeden miesiąc. Wywodząc w ten sposób skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Generalnej popierając tę skargę zmodyfikował jej wniosek występując o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania z uwagi na przedawnienie.Rozpoznając tę kasację, Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Podniesiony w tej kasacji zarzut jest zasadny, jako że rzeczywiście miało w tej sprawie miejsce naruszenie art. 20 § 1 k.w. Stanowi on bowiem wyraźnie, że kara ograniczenia wolności na gruncie prawa wykroczeń „trwa 1 miesiąc”. Nie ma zatem nawet dolnej granicy tej kary, co wiąże się z faktem dostosowania kodeksu wykroczeń już w 1998 r. do wchodzącego wówczas w życie kodeksu karnego, w którym karę tę orzeka się od 1 miesiąca do 12 miesięcy (zob. np.
T. Grzegorczyk, W. Jankowski, M. Zbrojewska, Kodeks wykroczeń. Komentarz, Warszawa 2013, s. 104.). Tym samym orzeczenie jej w rozmiarze wyższym jest w sposób niebudzący wątpliwości rażącą obrazą prawa, która nie tylko mogła, ale wręcz miała wpływ na treść wydanego orzeczenia. Takie też stanowisko odnośnie do owego naruszenia art. 20 § 1 k.w. reprezentowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. np. wyroki SN: z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV KK 62/14, LEX nr 1454009, czy z dnia 2 lutego 2010 r., III KK 420/09, LEX nr 843416).
Także fakt jednoczesnego orzekania za więcej niż jedno wykroczenie nie daje podstaw do wymierzania wyższej niż 1 miesiąc kary ograniczenia wolności, jako że przepis § 2 art. 9 k.w. zakłada, iż wymierza się wówczas łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym karę najsurowsza. Jak więc zasadnie wskazano np. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2014 r., II KK 212/14, LEX nr 1496283, przepis art. 9 § 2 k.w. nie umożliwia orzekania kary ograniczenia wolności w wymiarze innym niż miesiąc.
Powyższe wskazuje, że orzeczona w niniejszej sprawie kara 3 miesięcy ograniczenia wolności oznacza, iż miało tu miejsce rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 111 k.p.w.Skarżący wnosząc tę kasację nie zauważył jednak, że na gruncie prawa wykroczeń karalność czynu ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, a gdy w tym okresie wszczęto postępowanie, ustaje ona z upływem dwóch lat, ale liczonych także od momentu popełnienia wykroczenia, a nie jak w prawie karnym powszechnym, kiedy to okres wydłużenia karalności zaczyna biec po ustaniu pierwotnego terminu przedawnienia.
Jak już wskazano, czyny, za które został ukarany obwiniony popełniono w dniach 10 i 12 lipca 2012 r., przeto przedawnienie ich karalności nastąpiło odpowiednio 10 i 12 lipca 2014 r. Wprawdzie w § 2 art. 45 k.w. przyjmuje się, że w razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia przedawnienie biegnie ponownie od daty jego uchylenia, ale jak wskazano już w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2012 r., I KZP 15/12, OSNKW 2002, z. 7-8, poz. 49, przepis ten ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy w momencie uchylania prawomocnego orzeczenia do przedawnienia karalności jeszcze nie doszło.
Stanowisko to jest już utrwalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. np. uzasadnienia wyroków SN: z dnia 14 czerwca 2013 r., IV KK 139/13, LEX nr 1433433, czy z dnia 4 listopada 2014 r., III KK 143/14, LEX nr 1545148). Ponieważ, jak wcześniej wskazano, przedawnienie karalności czynów przypisanych nastąpiło w lipcu 2014 r., a więc istniało już ono w momencie wnoszenia tej kasacji, co miało miejsce w październiku 2014 r., to w żadnej mierze nie można przychylić się do wniosku zawartego w tej skardze o uchylenie zaskarżonego orzeczenia z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Należy natomiast podzielić wniosek zgłoszony na rozprawie kasacyjnej o umorzenie postępowania jako orzeczenie następcze po uchyleniu zaskarżonego wyroku.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok, jako dotknięty rażącym naruszeniem prawa, mającym wpływ na jego treść, i stosownie do art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w., z uwagi na przedawnienie karalności wykroczenia, które wyłącza możliwość dalszego kontynuowania procesu po uchyleniu, umorzył postępowanie wobec M. O. Ze względu na to umorzenie, stosownie do art. 118 § 2 k.p.w., kosztami procesu o wykroczenie obciążono Skarb Państwa.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku.