Criminal appeal dismissed as obviously groundless; defendant acquitted of appeal costs for failing to prove statutory mitigation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ruling that the defense failed to establish a violation of the statutory mitigation provision. The defense argued that the lower court ignored evidence showing the defendant cooperated with authorities, which should have triggered mandatory leniency under the Criminal Code. The court held that since the appellate court upheld the first-instance judgment without new factual findings, the appeal's claim regarding the first-instance court's failure to apply the mitigation rule was procedurally invalid.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 60 § 3 k.k.; Art. 536 k.p.k.: An appeal challenging a first-instance judgment's failure to apply statutory mitigation is groundless if the appellate court upheld the original verdict without altering factual findings or legal qualifications.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 293/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Szewczyk na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 listopada 2012 r.,sprawy S. K. I. skazanego z art. 204 § 2 kk i innychz powodu kasacji wniesionej przez obrońcęod wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r., p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia skazanego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r., po rozpoznaniu między innymi apelacji wniesionej przez obrońcę S. K. I. utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2011 r.W kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego obrońca skazanego w zasadzie powtórzył zarzut sformułowany wcześniej w apelacji, to jest rażącej obrazy prawa materialnego polegającej na stwierdzeniu, iż oskarżony nie spełnił warunków art. 60 § 3 k.k. obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary przy zawężeniu rozważań w tym zakresie do materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy II Ka …, który zdaniem obrony także dawał podstawę do zastosowania tej instytucji, gdyż S. K.
I. jako sprawca współdziałający z innymi osobami w popełnieniu przestępstw, ujawnił wobec organu powołanego do ich ścigania informacje na temat tych osób, w tym również rolę jaką poszczególne osoby odgrywały w popełnieniu czynów zabronionych, jak również istotne okoliczności popełnienia przestępstw, przy jednoczesnym pominięciu materiału dowodowego wykorzystanego w toku innych postępowań przygotowawczych stanowiącego podstawę do przedstawienia zarzutów popełnienia szeregu przestępstw w tym zbrodni co najmniej trzem osobom, co winno skutkować zastosowaniem dyspozycji wskazanego przepisu.W oparciu o tak sformułowany zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II AKa …, w części dotyczącej S. K.
I. oraz przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem zastosowania dyspozycji art. 60 § 3 k.k.Sąd Najwyższy, zważył co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna.Stosownie do treści art. 536 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k., których nie ujawniono w sprawie. Oczywiście, kasacja może być wniesiona przez stronę od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie (art. 519 k.p.k.).
Może ona być wniesiona zarówno z powodu rażących wad prawnych, którymi jest dotknięty jedynie wyrok sądu odwoławczego, jak i z powodu tych wad prawnych wyroku sądu I instancji, których sąd odwoławczy nie skorygował, chociaż mógł i powinien był to uczynić w związku z rozpoznaniem apelacji. Zarzuty podniesione w kasacji pod adresem orzeczenia sądu I instancji podlegają rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim to nieodzowne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego, nie jest bowiem funkcją kontroli kasacyjnej ponowne – „dublujące” kontrolę apelacyjną – rozpoznawanie zarzutów stawianych przez skarżącego orzeczeniu sądu I instancji (por.
SN III KKN 148/96, OSNKW 1997, nr 1 – 2, poz. 12).Jak już wspomniano Sąd Apelacyjny utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, a więc nie czynił żadnych własnych ustaleń faktycznych oraz nie zmieniał kwalifikacji prawnej przestępstw przypisanych skazanemu S. K. I. W apelacji obrońca sformułował zarzut obrazy art. 60 § 3 k.k. polegającej na niezastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec S. K. I. Obowiązkiem Sądu odwoławczego było rozpoznanie tego zarzutu (art. 433 § 2 k.p.k.) oraz wskazanie dlaczego nie uznał go za zasadny (art. 457 § 3 k.p.k.).
Kasacja nie formułuje obrazy wcześniej wspomnianych przepisów przez Sąd Apelacyjny, z czego można wnosić, że jej autor aprobuje procedowanie Sądu odwoławczego. W opisanej sytuacji zawarty w kasacji zarzut obrazy art. 60 § 3 k.k., jako odnoszący się bezpośrednio do wyroku Sądu I instancji jest oczywiście bezzasadny.Na marginesie, Sąd Najwyższy zauważa, że Sąd Apelacyjny trafnie przyjął, iż brak było przesłanek do zastosowania w stosunku do S. K. I. instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary unormowanego w art. 60 § 3 k.k. Akceptując w pełni, prezentowaną w uzasadnieniu wyroku, ocenę prawną zarzutu obrazy art. 60 § 3 k.k. (ponowionego w kasacji) nie ma potrzeby jej przytaczania (por. s. 23 – 24 uzasadnienia wyroku SA).Podsumowując, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną oraz zwolnił skazanego z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.