Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 29/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless due to clear procedural compliance and factual findings.

Numero d'incarto II KK 29/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the appellant to bear the costs. The defense argued that the lower courts failed to properly evaluate evidence regarding stolen goods value, witness testimony, and logical inconsistencies in identifying the defendant. The court rejected these claims, noting that the appellate court thoroughly reviewed all arguments and that the defendant's identification was supported by witness testimony and physical evidence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 193 § 1 k.p.k.; Art. 438 pkt 3 k.p.k.; Art. 433 § 1 k.p.k.; Art. 440 k.p.k.; Art. 437 § 1 k.p.k.; Art. 4 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 391 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the appellate court has thoroughly examined the appeal arguments and the lower court's factual findings are supported by evidence and logical reasoning.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal appellate review standards factual findings review witness testimony evaluation evidence assessment procedural compliance

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 457 § 3 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 433 § 2 k.p.k.
z art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 193 § 1 k.p.k.
z art. 193 § 1 k.p.k., w zw.
Art. 438 pkt 3 k.p.k.
z art. 438 pkt 3 k.p.k., poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach zarzutów apelacji odnośnie zarzutu błędu Sądu Rejonowego w G.
Art. 433 § 1 k.p.k.
art. 433 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 440 k.p.k.
Art. 437 § 1 k.p.k.
art. 437 § 1 k.p.k., art.
Art. 4 k.p.k.
457 § 3 k.p.k.,, art. 4 k.p.k. i art.
Art. 7 k.p.k.
i art. 7 k.p.k. polegające na utrzymaniu w mocy wyroku skazującego M.
Art. 391 § 1 k.p.k.
z art. 391 § 1 k.p.k w zw.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt II KK 29/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 marca 2014 r.,‎sprawy M.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 29/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 marca 2014 r.,‎sprawy M. F.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 20 sierpnia 2013 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G.‎z dnia 25 kwietnia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. kosztami postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego M. F.

UZASADNIENIE

Kasacja obrońcy okazała się być bezzasadna w stopniu oczywistym.W kasacji zarzucono:1. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k., w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k., poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach zarzutów apelacji odnośnie zarzutu błędu Sądu Rejonowego w G. w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia i mających wpływ na jego treść, polegającego na przyjęciu, iż wartość sprzętu skradzionego na szkodę J. B. wynosi łącznie 48.500,00 zł., w sytuacji, gdy Sąd nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, przyjął wartości rzeczy gołosłownie zadeklarowane przez poszkodowanego;2. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach zarzutów apelacji, polegające na zaaprobowaniu przez Sąd Odwoławczy nieprzesłuchania świadka P. L., która była jednym z dwóch bezpośrednich świadków zdarzenia i widziała sprawców włamania do domu J.

B., w sytuacji gdy jej zeznanie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jej pobyt a granicą miał charakter czasowy, a daty jej przyjazdów do kraju łatwo można było ustalić;3. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji i utrzymanie w mocy wyroku rażąco niesprawiedliwego przez Sąd II instancji, a polegającego na niedostrzeżeniu istotnych uchybień i wydanie orzeczenia nadal obarczonego tymi uchybieniami, które przeniknęły do postępowania odwoławczego, a które pozostawały w rażącej sprzeczności z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, a w sposób istotny wpłynęły na wydanie zaskarżonego wyroku, w szczególności zaś na przyjęciu:a. faktu, iż Sąd uznał sprawstwo oskarżonego, w sytuacji gdy żaden ze świadków nie rozpoznał M.

F. jako jednego z mężczyzn, którzy w miejscowości C. jeździli samochodem marki Audi i wynosili rzeczy z domu J.B.,b. iż fakt rozpoznania oskarżonego przez policjantów jako mężczyzny, który w miejscowości S. wsiadał do samochodu Audi świadczą o tym, że uczestniczył w kradzieży z włamaniem do domu J. B., w sytuacji, gdy nie jest to wniosek wynikający z tego dowodu w sposób logiczny, a nadto dający się uzasadnić w realiach niniejszej sprawy zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego;c. że ciemne Audi, którym poruszali się sprawcy włamania do domu poszkodowanego było tym samym samochodem, który widzieli świadkowie […] w dwie godziny po zdarzeniu w miejscowości S. oddalonej od C. o około 36 km;d. faktu, iż 7 sztuk poduszek, które zostały znalezione w domu M.

F. oraz wieża Philips, którą miał przy sobie skazany podczas zatrzymania świadczą o dokonaniu przez niego kradzieży z włamaniem;4. art. 437 § 1 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k.,, art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. polegające na utrzymaniu w mocy wyroku skazującego M. F. w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw, gdyż prawidłowo przeprowadzona kontrola odwoławcza powinna skutkować ustaleniem, że Sąd Rejonowy dokonał dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, w tym głównie domniemań, w oparciu o niepełny, wątpliwy materiał dowodowy, co uzasadniało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz było wynikiem dokonania pobieżnej kontroli odwoławczej z ograniczeniem się praktycznie do powtórzenia argumentacji Sądu I instancji, a więc powieleniem błędu tegoż Sądu, bowiem nie ma jednoznacznych i nie budzących wątpliwości dowodów pozwalających na ustalenie, iż M.

F. dopuścił się zarzucanego mu czynu.Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego, a także wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Zarzuty naruszenia prawa procesowego, poprzez nierozpoznanie sprawy w granicach apelacji ujęte w pkt 1-3 kasacji są bezzasadne w stopniu oczywistym. Zauważyć należy, że Sąd odwoławczy rozważył wszystkie zarzuty i wnioski apelacji, a wyniki rozważań starannie przedstawił w uzasadnieniu wyroku.

I tak, zarzuty błędnych ustaleń faktycznych, których dotyczy w istocie zarzut z pkt 3 kasacji, zostały rozważone na s. 14-24 uzasadnienia wyroku SO. Rozważania tam zawarte są obszerne i przekonujące, a poziom ich szczegółowości i wnikliwości jest bardzo wysoki, świadcząc o starannym przeprowadzeniu kontroli odwoławczej. W rozważaniach tych odniesiono się też do kwestii przyjętej przez Sąd Rejonowy wartości skradzionych ruchomości, czyli do materii zarzutu z pkt 1 kasacji. Obszerne i przekonujące argumenty Sądu Okręgowego dotyczące tej kwestii Sąd Najwyższy uznaje za własne i nie widzi potrzeby ponownego argumentowania w tym zakresie.Także zarzut z pkt 2 kasacji, tj. nieprzesłuchania świadka P. L., okazał się bezzasadny.

Sąd odwoławczy na s. 20 uzasadnienia wskazał powody, dla których postępowanie Sądu Rejonowego uznał za zasadne. Argumentacja tam powołana świadczy o rzetelnym rozważeniu wspomnianego zarzutu apelacji – Sąd odwoławczy trafnie zauważył, że po podjęciu nieudanych prób wezwania świadka i wobec ustalenia, że świadek studiuje za granicą, skorzystanie z dyspozycji art. 391 § 1 k.p.k. było uzasadnione.W końcu, bezzasadny okazał się także zarzut z pkt 4 kasacji, odnoszący się w istocie do błędnych ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego, a zatem kwestii tożsamych z podniesionymi w zarzucie pkt 3 kasacji.

Zarzut ten w istocie zmierza do poddania ponownej kontroli kwestii ustaleń faktycznych, co w kasacji jest niedopuszczalne. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.