Supreme Court quashes sentence for repeated prosecution on defendant's favor violating reformationis in peius principle.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's sentence regarding the penalty imposed on the defendant. The prosecution argued that the new sentence violated procedural law by imposing a harsher penalty despite a prior favorable ruling. The court found a clear violation of the reformationis in peius principle because the defendant received a significantly stiffer sentence than in the previously quashed favorable judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 443 k.p.k. w zw. z art. 434 § 1 k.p.k.; The court must quash a sentence if it imposes a heavier penalty than a previously quashed favorable judgment, violating the principle of reformationis in peius.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 29/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący)SSN Małgorzata GierszonSSN Roman Sądej (sprawozdawca)Protokolant Anna Janczak po rozpoznaniu na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 kpk, w dniu 19 lutego 2013r., w sprawie S. M.skazanego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomaniikasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, w części dotyczącej orzeczenia o karze, od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 września 2011 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w W.
UZASADNIENIE
Wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w W. z dnia 23 września 2011r. S. M. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i na podstawie tego przepisu wymierzono mu karę 2 miesięcy pozbawienia wolności; na jej poczet zaliczono okres zatrzymania oraz orzeczono o przepadku przedmiotu przestępstwa i kosztach postępowania.Wyrok ten, bez zaskarżenia, uprawomocnił się w dniu 28 października 2011r.Kasację od powyższego wyroku, na korzyść skazanego, w części dotyczącej orzeczenia o karze, wniósł Prokurator Generalny.
Podniósł w niej zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa procesowego – art. 443 k.p.k. w zw. z art. 434 § 1 k.p.k., polegającego na naruszeniu zakazu orzekania na niekorzyść oskarżonego przy ponownym rozpoznaniu sprawy, pomimo tego, że uprzednio wydane orzeczenie zaskarżone było wyłącznie na korzyść oskarżonego. Autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego była zasadna w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej uwzględnienie w trybie art. 535 § 5 k.p.k. W niniejszej sprawie już po raz drugi Prokurator Generalny wniósł kasację na korzyść skazanego. Pierwsza została uwzględniona wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2011r., sygn. II KK 334/10, po stwierdzeniu rażącego naruszenia prawa procesowego, związanego z niedopuszczalnością wydania wyroku nakazowego oraz orzeczonej nim kary grzywny, przekraczającej wysokość stawek dziennych określonych w art. 502 § 1 k.p.k. (k.99-100).
Podkreślić trzeba, że w pierwotnie wydanym wyroku nakazowym z dnia 12 sierpnia 2009r. wymierzono skazanemu wyłącznie karę grzywny (k.75). Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 czerwca 2011r. wprost wskazał, że w ponownym postępowaniu konieczne jest uwzględnienie również „kierunku wniesionej kasacji – na korzyść S. M.” (k.100).Ponownie sprawę rozpoznając Sąd Rejonowy tego wskazania nie uwzględnił. Orzekł karę 2 miesięcy pozbawienia wolności. Tym samym w sposób oczywisty i rażący naruszył pośredni zakaz reformationis in peius.
Naruszenie wskazanych w kasacji przepisów art. 443 k.p.k. w zw. z art. 434 § 1 k.p.k. miało oczywisty i istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, skoro S. M. wymierzono karę zdecydowanie surowszą, niż kara orzeczona wyrokiem nakazowym, zaskarżonym wyłącznie na jego korzyść. W pełni trafnie autor kasacji zauważył, że pomimo iż pierwotnie zapadły wyrok był wyrokiem nakazowym, to w żadnym razie w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 506 § 6 k.p.k., uchylający działanie powyższej zasady wyłącznie w wypadku wniesienia sprzeciwu.
W konsekwencji, również obecnie wydany wyrok zaoczny dotknięty był rażącym naruszeniem prawa, co implikowało jego uchylenie. Wobec zaskarżenia wyroku wyłącznie w części dotyczącej orzeczenia o karze, w tym właśnie zakresie nastąpiło jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Pozostaje powtórzyć w tym miejscu, że po raz trzeci sprawę rozpoznając, Sąd a quo ze szczególną starannością powinien uwzględnić procesowe implikacje wynikające zarówno z kierunku zaskarżenia wyroków przez obie kasacje Prokuratora Generalnego, jak i zakresu obecnego uchylenia wyroku skazującego (w części dotyczącej orzeczenia o karze).
Niniejsza sprawa nie należy do skomplikowanych. Niemniej, czego dowodzi treść zaskarżonego wyroku, wymaga ona uważnego rozważenia i przemyślenia, a w konsekwencji uniknięcia tych jakże przecież oczywistych i rażących uchybień, które stały się przyczyną konieczności dwukrotnego już wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego i ich uwzględnienia przez Sąd Najwyższy.Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w części dyspozytywnej wyroku.