Supreme Court quashes conviction for fraud due to expiration of the five-year limitation period for minor offenses.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's conviction and imposed a fine on the defendant for fraud. The prosecution argued that the five-year limitation period for minor offenses had expired in 2018, rendering the prosecution inadmissible. The Court agreed, noting that the investigation began in 2021, well after the statutory deadline, and thus the limitation period had not been interrupted.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 101 § 1 pkt 4 k.k.; Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.: When the limitation period for prosecuting a minor offense expires before the investigation begins, the criminal proceeding must be dismissed as inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 285/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)SSN Marek PietruszyńskiSSN Paweł Wiliński (sprawozdawca)Protokolant Agnieszka Murzynowska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiegow sprawie D. J.skazanego z art. 286 § 3 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 29 września 2022 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego - na korzyśćod wyroku Sądu Rejonowego w Radomiuz dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt II K 2457/21, uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umarza postępowanie, a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 9 marca 2022 r., sygn. akt II K 2457/21, Sąd Rejonowy w Radomiu uznał oskarżonego D. J. za winnego popełnienia zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu, z tym że ustalił, iż stanowił on wypadek mniejszej wagi, o którym mowa w art. 286 § 3 k.k. i za to skazał go na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez uiszczenie na rzecz pokrzywdzonego P. S.A. z siedzibą w Bielsku-Białej kwoty 4 000 zł. Wyrok Sądu Rejonowego uprawomocnił się w dniu 17 marca 2022 r.Kasację od powyższego orzeczenia, na korzyść oskarżonego, wywiódł Prokurator Generalny, zaskarżając wyrok w całości.
Skarżący zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., polegające na wydaniu w dniu 9 marca 2022 r. wyroku skazującego i uznaniu oskarżonego za winnego popełnienia, w dniu 20 listopada 2013 r., czynu zabronionego wyczerpującego ustawowe znamiona art. 286 § 3 k.k., gdzie z uwagi na fakt, iż w terminie zakreślonym art. 101 § 1 pkt 4 k.k. nie wszczęto postępowania w sprawie, karalność przypisanego oskarżonemu czynu uległa przedawnieniu w dniu 20 listopada 2018 r., co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia, przewidzianą w dyspozycji art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.”.Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja wywiedziona przez Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna w stopniu wymaganym przez art. 535 § 5 k.p.k., co skłoniło Sąd Najwyższy do skierowania jej, w celu rozpoznania, na posiedzenie wyznaczone w trybie art. 535 § 5 k.p.k.W przedmiotowej sprawie w istocie doszło do rażącego uchybienia o randze bezwzględnej przesłanki odwoławczej określonej w art. 439 § 1 pkt 9 w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
D. J. oskarżono o to, że w dniu 20 listopada 2013 roku w R. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wprowadził w błąd pełnomocnika doradcy finansowego P. SA z/s w B. co do zamiaru wywiązania się i spłaty pożyczki gotówkowej nr […], czym doprowadził P. SA z/s w B. do niekorzystanego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 1000 zł, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. W zaskarżonym wyroku uznano oskarżonego za winnego tego czynu, z tym jednak, że ustalono, iż stanowił on wypadek mniejszej wagi, o którym mowa w art. 286 § 3 k.k., a więc występku w typie uprzywilejowanym, zagrożonym karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.Tymczasem, zgodnie z art. 101 § 1 pkt 4 k.k., w przypadku, gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat lub jedynie karą grzywny czy ograniczenia wolności, jego karalność ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat.
Wobec treści tego przepisu uznać należało, że karalność przypisanego oskarżonemu występku z art. 286 § 3 k.k. upłynęła w dniu 20 listopada 2018 r. W realiach sprawy nie doszło jednocześnie do przedłużenia okresu przedawnienia zgodnie z regulacją art. 102 k.k., w brzmieniu obowiązującym od 2 marca 2016 r., która stanowi, że karalność przestępstw określonych w art. 101 § 1 ustaje z upływem 10 lat od zakończenia tego okresu, jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 101 k.p.k. wszczęto postępowanie. Z uwagi na to, że postępowanie przygotowawcze w niniejszej sprawie zostało wszczęte dopiero w dniu 18 czerwca 2021 r. (k. 24), a zatem po upływie 5-letniego terminu przedawnienia, o jakim stanowi art. 101 § 1 pkt 4 k.k., warunek ten nie został spełniony.Z uwagi na to, że Sąd Rejonowy zmieniając kwalifikację prawną czynu nie dostrzegł kwestii jego przedawnienia, niezbędne było uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. i umorzenie postępowania stosownie do wymagań nałożonych art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
Ze wskazanych wyżej powodów, należało orzec jak w sentencji.[as]