Criminal appeal dismissed; Supreme Court rejected procedural and substantive errors regarding sentencing and continuous offenses.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's conviction and sentence. The defendant and defense argued violations of procedural fairness and material law, including improper application of the continuous offense rule. The court rejected these claims, noting the lower courts thoroughly reviewed the evidence and correctly applied legal standards regarding sentencing discretion and the definition of continuous offenses.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4 k.p.k.; Art. 91 § 1 k.k.; Art. 387 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal if the lower courts correctly exercised their discretion in sentencing and properly distinguished between separate and continuous offenses, provided the procedural requirements were met.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 284/13 POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 listopada 2013 r.,sprawy M. S.skazanego z art. 280 § 1 kk i in.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w Ł.,z dnia 27 marca 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego […]z dnia 5 września 2012 r., p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 5 września 2012 roku, oskarżony M. S. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzono mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 30 (trzydziestu) stawek dziennych grzywny po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda. Ponadto oskarżony M. S. został uznany za winnego popełnienia dwóch czynów z art. 279 § 1 k.k., za które na podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzono kary po roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz po 20 (dwadzieścia) stawek dziennych grzywny po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda.
Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone kary jednostkowe połączono i wymierzono M. S. karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 50 (pięćdziesiąt) złotych każda. W orzeczeniu Sądu Rejonowego zawarto także rozstrzygnięcie w przedmiocie zaliczenia okresu tymczasowego aresztowania i kosztów sądowych. Apelację od powyższego wyroku wnieśli oskarżony M. S. oraz jego obrońca.Oskarżony M. S. w swojej apelacji zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów procesowych, w szczególności art. 4 k.p.k. i art. 410 k.p.k., zakwestionował także wymiar orzeczonej wobec niego kary.Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie mu kary 2 lat pozbawienia wolności.Obrońca oskarżonego M.
S. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: obrazę przepisów postępowania, tj. art. 4 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 41 § 2 k.p.k., a ponadto w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 1 wyroku – obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.; w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 2 wyroku – obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 366 k.p.k. i art. 410 k.p.k., art. 167 k.p.k. i art. 366 § 1 k.k. w zw. z art. 410 k.p.k.; w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 3 wyroku – obrazę przepisów postępowania, tj. art. 174 k.p.k. w zw. z art. 392 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz będący konsekwencją obrazy przepisów postępowania błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 91 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy czyny opisane w pkt 2 i 3 wyroku stanowią ciąg przestępstw.
Zaskarżonemu wyrokowi obrońca oskarżonego M. S. zarzucił ponadto rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary.W konkluzji skarżący wniósł o:1)uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięcia o karze łącznej,2)w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w pkt 1 wyroku, zmianę orzeczenia poprzez uznanie, że oskarżony dopuścił się czynu określonego w art. 279 k.k., nie zaś w art. 280 § 1 k.k.,3)w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt 2 i 3 wyroku, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.Ewentualnie obrońca skazanego wniósł o:1)zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 2 i 3 poprzez przyjęcie, że czyny popełnione przez oskarżonego stanowią ciąg przestępstw, wymierzenie jednej kary pozbawienia wolności,2)złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności w punkcie 1 wyroku do 2 lat pozbawienia wolności i wymierzenie kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji.Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 27 marca 2013 roku, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 marca kwietnia 2013 roku wniósł obrońca skazanego M. S., zarzucając rażące naruszenie przepisów art. 437 § 1 i 2 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. poprzez wadliwą i niepełną kontrolę odwoławczą wyroku Sądu Rejonowego z dnia 5 września 2012 roku, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu I instancji, pomimo istnienia podstaw do jego zmiany, a to z powodu naruszenia przez Sąd Rejonowy:a)art. 4 k.p.k., art. 41 § 1 k.p.k., art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w następstwie prowadzenia rozprawy i wydania orzeczenia przez sędziego zawodowego, w stosunku do którego zaistniały w trakcie przewodu sądowego okoliczności procesowe i faktyczne budzące wątpliwości co do obiektywnej i bezstronnej oceny dowodów,b)przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 91 § 1 k.k. poprzez niezastosowanie instytucji „ciągu przestępstw” do czynów przypisanych oskarżonemu M.
S. w punktach II i III aktu oskarżenia – punkt 2 wyroku Sądu Rejonowego z dnia 5 września 2012 roku, pomimo zaistnienia wszystkich przesłanek wskazanych w tym przepisie.W konkluzji skarżący wniósł ouchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu. Prokurator Prokuratury Okręgowej w odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego M. S. wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego M. S. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie należy przypomnieć, że co do zasady, kasację można wnieść tylko od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie (art. 519 k.p.k.), a powodem uzasadniającym jej wniesienie mogą być uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. lub inne rażące naruszenia prawa, jeżeli mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Oznacza to, że podnoszone w kasacji zarzuty muszą wskazywać na rażące naruszenie prawa, do którego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia sądu odwoławczego. Rolą sądu kasacyjnego nie jest bowiem ponowne "dublujące" kontrolę apelacyjną – rozpoznawanie zarzutów stawianych przez skarżącego orzeczeniu sądu pierwszej instancji. Stwierdzenie ich zasadności ma znaczenie wyłącznie jako racja ewentualnego stwierdzenia zasadności i uwzględnienia zarzutu odniesionego do zaskarżonego kasacją orzeczenia sądu odwoławczego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III KKN 148/96, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).Powyższe uwagi o charakterze ogólnym należy uznać za niezbędne ze względu na podniesione w kasacji zarzuty, które stanowią wierne powielenie zarzutów apelacyjnych.
Odnosząc się bowiem do zarzutu naruszenia art. 4 k.p.k., art. 41 § 1 k.p.k.. art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. wskazać należy, że zarzuty te zostały podniesione w apelacji obrońcy oskarżonego M. S. (pkt 1 i 2 apelacji), a kwestia podnoszonego przez skarżącego „braku bezstronności i kierunkowego nastawienia do rzeczonej sprawy” sądu procedującego w instancji a quo została prawidłowo rozstrzygnięta przez Sąd Odwoławczy. Na s. 8–10 uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowy zawarł szeroką argumentację przekonującą o nietrafności stanowiska obrońcy w zakresie braku obiektywizmu Sądu I instancji (k. 775 – 776, t.
IV). W szczególności trafnie podniesiono, że zarówno charakter instytucji z art. 387 k.p.k., jak też wykładnia literalna jej przepisów jednoznacznie wskazują, że w sytuacji złożenia w ustawowym terminie przez oskarżonego wniosku o skazanie w opisanym trybie, sąd orzekający może uzależnić jego uwzględnienie od dokonania w nim wskazanej przez siebie zmiany, która może dotyczyć wszystkich elementów proponowanego rozstrzygnięcia, w tym także w zakresie wymiaru kary. Uwzględnienie zaś tej części argumentacji skargi kasacyjnej w efekcie prowadziłoby do wniosku nie tylko o iluzoryczności instytucji dobrowolnego poddania się karze, ale i ograniczenia roli sądu do akceptacji wniosków stron procesowych.
Nie sposób tym samym przyjąć, że wyrażenie przez sąd poglądu, co do treści wniosku złożonego w trybie art. 387 k.p.k. i możliwości jego uwzględnienia miałoby prowadzić do wyłączenia sędziego.Za bezzasadny w stopniu oczywistym należy uznać również zarzut obrazy prawa materialnego tj. art. 91 § 1 k.k. Zdaniem skarżącego zarzut ten ma swoje uzasadnienie w „wadliwej i niepełnej kontroli odwoławczej wyroku pierwszej instancji, jak również w błędnej ocenie dowodów przeprowadzonych w trakcie postępowania odwoławczego”.
Argumentacja skargi kasacyjnej również w tej części abstrahuje od treści pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu II instancji (s. 18–20 uzasadnienia, k. 780–781, t. IV), gdzie jasno i precyzyjnie opisano charakter instytucji ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. oraz niemożność zastosowania tej konstrukcji w realiach niniejszej sprawy. Nie sposób nie zauważyć jednocześnie, że w odniesieniu do zachowań M. S. z art. 279 § 1 k.k. ani Sąd I instancji, ani też Sąd Odwoławczy nie ustaliły, by przestępstwa te popełnione zostały w podobny sposób i w krótkich odstępach czasu.Niewątpliwie zatem – wbrew twierdzeniom skarżącego – Sąd Okręgowy przeprowadził kontrolę instancyjną zaskarżonego apelacją orzeczenia w sposób wszechstronny i wnikliwy.
Uzasadnienie zaś orzeczenia Sądu odwoławczego zawiera powody jego rozstrzygnięcia oraz argumentację wyjaśniającą w sposób logiczny i rzeczowy, dlaczego nie podzielono zarzutów i wniosków zawartych w apelacji obrońcy, nie uchybiając przy tym wymogom określonym tak w art. 433 § 2 k.p.k., jak i art. 457 § 3 k.p.k., którego naruszenia de facto wywiedziona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zarzuca. Analiza natomiast przedmiotowej kasacji prowadzi do wniosku, że podniesione w niej zarzuty miały jedynie na celu zainicjowanie postępowania kasacyjnego i obejście podstaw kasacji z art. 523 § 1 k.p.k.
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniesionej kasacji, Sąd Najwyższy orzekł o jej oddaleniu, jako oczywiście bezzasadnej, przy czym obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.