Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 275/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation on theft of credit cards, ruling they are not ATM cards and cash withdrawal constitutes theft.

Numero d'incarto II KK 275/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for theft involving credit and payment cards. The defense argued that stealing such cards did not constitute theft under Article 278 § 5 of the Criminal Code because they are not ATM cards, and that the defendant's actions should be classified differently. The court rejected this, holding that the cards allowed payment for goods and services, and the subsequent cash withdrawal fulfilled the elements of theft regardless of the card's specific type or the amount involved.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 278 § 1, 5 k.k.; Art. 91 § 1 k.k.: The Supreme Court ruled that stealing credit or payment cards constitutes theft under Article 278 § 1 of the Criminal Code, as these cards authorize payment for goods and services, and the withdrawal of funds therefrom fulfills the statutory elements of the crime.

Parole chiave

Generato dall'IA
theft of credit cards payment card definition cash withdrawal liability criminal code theft consecutive crimes sentencing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 278 § 1 k.k.
‎skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw.
Art. 278 § 5 k.k.
z art. 278 § 5 k.k. w zw.
Art. 91 § 1 k.k.
z art. 91 § 1 k.k. wymierzył karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Następnie Sąd wymierzył karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 2 lat i 6 miesięcy.Apelację od tego wyroku złożyli obrońcy oskarżonego, którzy zarzucili:a)w zakresie pkt 1 wyroku naruszenie prawa materialnego, tj.
Art. 119 § 1 k.k.
Sąd odwoławczy nie podzielił natomiast wyrażonego w niej poglądu, że zachowanie oskarżonego sprowadziło się do realizacji tylko znamion wykroczenia z art. 119 § 1 k.k. ze względu na wartość skradzionych kart i niemożność zakwalifikowania tego zachowania z art.
Art. 279 § 1 k.k.
ze względu na wartość skradzionych kart i niemożność zakwalifikowania tego zachowania z art. 279 § 1 k.k. wobec braku apelacji na niekorzyść.
art. 535 § 3 k.p.k
akt II KK 275/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 278 § 1 k.k
‎skazanego z art. 278 § 1 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.
art. 278 § 5 k.k
78), że art. 278 § 5 k.k.
art. 11 § 2 k.k
Sąd odwoławczy nie podzielił natomiast wyrażonego w niej poglądu, że zachowanie oskarżonego sprowadziło się do realizacji tylko znamion wykroczenia z art. 119 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 275/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. ‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 maja 2017 r.,‎sprawy M.S. ‎skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt IX Ka (…)‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w W. ‎z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt IV K (…), p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 10 września 2015 r., sygn. akt IV K (...), uznał M.S. za winnego tego, że:1.od 8 lutego 2008 r. do 25 lutego 2008 r. w Warszawie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu zabrał w celu przywłaszczenia karty bankowe w postaci karty kredytowej banku P. nr (...), karty kredytowej banku Bank B. oraz karty płatniczej P. S.A. o numerze (...) po czym przy pomocy skradzionej karty kredytowej banku P. Nr (...) w dniu 18 lutego 2008 r. dokonał szeregu wypłat z bankomatów na terenie W. pieniędzy w kwocie 14.700 zł, co po uwzględnieniu prowizji banków skutkowało stratami w wysokości 15.288 zł na szkodę A.M., to jest czynu wypełniającego dyspozycję art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności (czyn I aktu oskarżenia),2.czynów z pkt I, III i IV aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że stanowią ciąg przestępstw z art. 278 § 1 k.k. i na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.Następnie Sąd wymierzył karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 2 lat i 6 miesięcy.Apelację od tego wyroku złożyli obrońcy oskarżonego, którzy zarzucili:a)w zakresie pkt 1 wyroku naruszenie prawa materialnego, tj. art. 278 § 5 k.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą kradzież kart, o których mowa w zarzucie, mogła stanowić wyłącznie czyn z art. 278 § 1 k.k., bowiem żadna z tych kart nie jest kartą uprawniającą do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego; a także art. 278 § 1 k.k. polegające na błędnym uznaniu, iż znamiona tego czynu wypełnia zachowanie sprawcy, który za pomocą karty kredytowej i posiadanego numeru PIN wypłaca pieniądze, podczas gdy właściwą kwalifikacją prawną dla takiego zachowania jest art. 279 § 1 k.k.b)w zakresie pkt 2 wyroku rażące naruszenie przepisów postępowania.Obrońcy w konkluzji wnieśli o:1)wyeliminowanie z opisu czynu z pkt 1 wyroku (pkt I aktu oskarżenia) stwierdzenia, iż oskarżony „przy pomocy skradzionej karty kredytowej banku P. nr (...) w dniu 18 lutego 2008 roku dokonał szeregu wypłat z bankomatów na terenie W. pieniędzy w kwocie 14.700 złotych, co po uwzględnieniu prowizji banków skutkowało stratami w wysokości 15.288 złotych na szkodę A.M.", a następnie uchylenie wyroku w tej części i umorzenie postępowania ze względu na przedawnienie karalności;2) uchylenie wyroku w pozostałej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania.Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt IX Ka (...), Sąd Okręgowy w W. zmienił zaskarżony wyrok jedynie w ten sposób, że 1) „z kwalifikacji prawnej i podstawy skazania za czyn przypisany oskarżeniu w pkt 1” wyeliminował „art 278 § 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., zaś z podstawy wymiaru kary art. 11 § 3 k.k.”, a następnie 2) utrzymał w mocy ten wyrok w pozostałej części.W kasacji obrońca skazanego zarzucił wyrokowi Sądu odwoławczemu:rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 278 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy z opisu czynu, o którym mowa w punkcie 1 wyroku Sądu Okręgowego, nie wynika, jakie było saldo na rachunku bankowym ani rachunku kredytowym, co stanowi jedno ze znamion czynu zabronionego (zgodnie z treścią uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego), a zatem skazanemu nie można przypisać popełnienia czynu, o którym mowa w art. 278 § 1 k.k., a w razie niepodzielenia powyższych argumentów,rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 91 § 1 k.k. polegające na niezastosowaniu tego przepisu przy korekcie kwalifikacji prawnej czynu z pkt I, podczas gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki uzasadniające uznanie, że skazany w przypadku wszystkich czterech przypisanych mu czynów działał w warunkach ciągu przestępstw, a w związku z tym zastosowanie art. 91 § 1 k.k. co do każdego z nich, kwalifikowanego z tego samego przepisu art. 278 § 1 k.k., i wymierzenie jednej kary - zamiast kary łącznej - było obligatoryjne.Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku zakresie pkt I orzeczenia i uniewinnienie M.S. od zarzutu z pkt I aktu oskarżenia, ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu apelacyjnym.Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wyeliminowanie przez Sąd odwoławczy z podstawy prawnej skazania za czyn z pkt I a/o (pkt 1 części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji) art. 278 § 5 k.k. było efektem uznania, że przepis ten dotyczy zaboru wyłącznie karty bankomatowej, czyli uprawniającej jedynie do wypłaty pieniędzy z bankomatu.

Natomiast oskarżony skradł dwie karty kredytowe i kartę płatniczą, które uprawniają również do zapłaty za towar lub usługi. Zmiana ta nastąpiła w uwzględnieniu pierwszej części zarzutu z pkt 1 apelacji. Sąd odwoławczy nie podzielił natomiast wyrażonego w niej poglądu, że zachowanie oskarżonego sprowadziło się do realizacji tylko znamion wykroczenia z art. 119 § 1 k.k. ze względu na wartość skradzionych kart i niemożność zakwalifikowania tego zachowania z art. 279 § 1 k.k. wobec braku apelacji na niekorzyść. Nadto Sąd Okręgowy wskazał, że, zgodnie z trafnymi ustaleniami Sądu Rejonowego, działanie oskarżonego nie ograniczyło się do kradzieży kart, ale polegało także na zaborze w celu przywłaszczenia przez użycie jednej z nich kwoty 14. 700 zł, co lokuje to działanie w ramach znamion z art. 278 § 1 k.k. Ostatecznie więc nie ma żadnego znaczenia wielkość salda na rachunku bankowym, z którego pobierane były te pieniądze, jak utrzymuje się w kasacji.

Oskarżony zachowaniem opisanym w pkt I a/o, uzupełnionym w pkt 1 części dyspozytywnej wyroku Sądu meriti, wypełnił więc co najmniej znamiona art. 278 § 1 k.k. Na marginesie, w kolejnych tego typu sprawach w polu uwagi pozostawać powinien pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2016 r., II KK 129/16 (OSNKW 2016, z. 11, poz. 78), że art. 278 § 5 k.k. kryminalizuje kradzież „karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego”, niezależnie od tego, jaki charakter ma karta.Zarzut podniesiony po drugim tiret jest w rzeczywistości, niedopuszczalnym w postępowaniu kasacyjnym, zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, i to przez Sąd Rejonowy, że przesłanki z art. 91 § 1 k.k. nie dotyczą wszystkich czynów, ale trzech ostatnich.

Ponadto, gdyby nawet przyjąć, że należałoby wszystkie przypisane zachowania rozpatrywać jako ciąg przestępstw (tzn. powinien to czynić Sąd odwoławczy), to w kasacji trzeba było wykazać, że cztery działania w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, ocenione byłyby łagodniej (orzeczona byłaby niższa kara) niż wymierzona kara łączna. A tego w skardze nie wykazano.Z przytoczonych względów uznając zarzuty za całkowicie chybione, oddalono kasację jako oczywiście bezzasadną.as