Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 275/06 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed; defendant's changing plea does not violate Art. 387 § 2 of Criminal Procedure Code.

Numero d'incarto II KK 275/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless on a hearing. The defense argued that the defendant's initial confession followed by retraction violated procedural fairness under Article 387 § 2 of the Criminal Procedure Code. The court ruled that a defendant's changing stance does not preclude a conviction if the circumstances of the crime remain undisputed and the initial confession was a free exercise of rights.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 387 § 2 k.p.k.; A defendant's changing plea or retraction of a confession does not violate the requirement of undisputed circumstances for voluntary surrender, provided the court finds the facts clear and the initial admission was a free exercise of procedural rights.

Parole chiave

Generato dall'IA
voluntary surrender changing plea criminal procedure code undisputed circumstances procedural fairness confession retraction art 387

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 387 § 2 k.p.k.
art. 387 § 2 k.p.k. Orzeczenie to zostało zaaprobowane w piśmiennictwie
Art. 535 § 2 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu – w trybie art. 535 § 2 k.p.k. – w dniu 8 stycznia 2007 r.
Art. 190 § 1 k.k.
Art. 12 k.k.
z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu – w trybie art.
art. 387 k.p.k
ustalenia, że zachodzą warunki określone w art. 387 k.p.k.
art. 190 § 1 k.k
art. 12 k.k
190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu – w trybie art. 535 § 2 k.p.k. – w dniu 8 stycznia 2007 r. kasacji
art. 535 § 2 k.p.k
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu – w trybie art. 535 § 2 k.p.k.
art. 387 § 2 k.p.k
art. 387 § 2 k.p.k. Orzeczenie to zostało zaaprobowane w piśmiennictwie

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
WA 4/05, OSNKW 2005, z. 7-8, poz. 65

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

POSTANOWIENIE Z DNIA 8 STYCZNIA 2007 R.

II KK 275/06

Zmienność postawy oskarżonego, który na określonym etapie postępowania, to jest na rozprawie przed sądem pierwszej instancji, przyznaje

się do winy, a potem cofa przyznanie, nie musi stanowić przeszkody do

ustalenia, że zachodzą warunki określone w art. 387 k.p.k.

Przewodniczący: sędzia SN S. Zabłocki.

Sąd Najwyższy w sprawie Sławomira Wojciecha W., skazanego z art.

190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu – w trybie art. 535 § 2 k.p.k. – w dniu 8 stycznia 2007 r. kasacji

wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P., z

dnia 22 marca 2006 r., zmieniającego częściowo wyrok Sądu Rejonowego

w C. z dnia 25 października 2005 r.,

p o s t a n o w i ł oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną (...).

Z uzasadnienia:

Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, w rozumieniu art. 535 § 2 k.p.k., a zatem została oddalona na posiedzeniu.

Sąd Najwyższy w pełni akceptuje stanowisko Prokuratora Okręgowego w P., zaprezentowane w pisemnej odpowiedzi na kasację.

Przede wszystkim, należy podnieść, że oczywiście chybiony jest

główny zarzut skargi, dotyczący rzekomej rażącej obrazy art. 387 § 2

k.p.k., z którym to twierdzeniem integralnie związane są pozostałe zarzuty

kasacji.

Zgodnie z treścią powyższego przepisu, uwzględnienie przez Sąd

orzekający wniosku oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie określonej kary lub środka karnego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego jest możliwe, istotnie, tylko wtedy, gdy okoliczności

popełnienia zarzucanego oskarżonemu przestępstwa nie budzą wątpliwości. Nie ma jednak racji obrońca, gdy zdaje się twierdzić, że dla spełnienia

powyższego wymogu niezbędne jest konsekwentnie podtrzymywane w toku całego postępowania przyznanie się przez oskarżonego do popełnienia

zarzucanego mu czynu i do winy. W wyroku z dnia 30 marca 2005 r., WA

4/05, OSNKW 2005, z. 7-8, poz. 65, Sąd Najwyższy zasadnie wskazał, że

sam fakt, iż oskarżony w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu przestępstwa, a uczynił to dopiero

na rozprawie głównej, nie stoi na przeszkodzie uznaniu przez sąd, iż „okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości” w rozumieniu

art. 387 § 2 k.p.k. Orzeczenie to zostało zaaprobowane w piśmiennictwie

prawniczym (por. np. glosę M. Świerka, Pal. 2005, nr 11-12, s. 270 i nast.

oraz P. Hofmanski, E. Sadzik, K. Zgryzek: Kodeks postępowania karnego.

Komentarz, t. II, wydanie 3., Warszawa 2007, s. 440). Wypada w tym kontekście stwierdzić, że w takim razie i zmienność postawy oskarżonego, który na określonym etapie postępowania, to jest na rozprawie przed sądem

pierwszej instancji przyznaje się do winy, a potem znowu to przyznanie „cofa”, nie stanowi nieprzekraczalnej przeszkody do przyjęcia, że zachodzą

warunki określone w art. 387 k.p.k. Rzecz tkwi bowiem w tym, czy oskarżony nie prowadzi swoistej instrumentalnej „gry” z wymiarem sprawiedliwości. Jeśli zatem sąd dojdzie do wniosku, że złożone na rozprawie przed sądem a quo oświadczenie jest wyrazem swobodnego korzystania z procesowych uprawnień, a inne dowody ujawnione w sprawie wzmacniają prze-

konanie, że okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, zmiana

stanowiska przez oskarżonego na etapie postępowania międzyinstancyjnego może być irrelewantna dla ocen sądu ad quem, czy zachodziły warunki do skazania w warunkach tzw. dobrowolnego poddania się odpowiedzialności karnej.

W realiach procesowych niniejszej sprawy, przychylenie się przez

Sąd Rejonowy w C. do wniosku oskarżonego, złożonego na rozprawie

głównej w dniu 25 października 2005 r., o dobrowolne poddanie się karze

uwarunkowane było stwierdzeniem przez ten Sąd, że okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości oraz że cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości. Dodać należy, że decyzja ta została podjęta po uprzednim wyraźnym oświadczeniu

Sławomira Wojciecha W. o przyznaniu się do popełnienia zarzucanego mu

czynu oraz po wystosowaniu przezeń prośby w kwestii dobrowolnego poddania się karze i konsensualnego zakończenia sprawy, zawartej w piśmie

procesowym z dnia 22 lutego 2005 r., a więc złożonym już na ponad pół

roku przed rozprawą. Również obrońca oskarżonego występujący na rozprawie głównej przyłączył się do tego wniosku. Uzasadnienie zaś wyroku

zawiera analizę i ocenę całokształtu dowodów wskazanych w akcie oskarżenia, uznanych za ujawnione w trybie art. 387 § 2 k.p.k. oraz wskazuje

przesłanki, dla których Sąd Rejonowy uznał, że wina oskarżonego i okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu, nie budzą wątpliwości. (...)