Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding sentencing proportionality and procedural violations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower court's conviction and sentence. The defendant argued that the one-year prison term was disproportionately severe given his cooperation, remorse, and participation in mediation, while also alleging procedural errors in evidence evaluation. The court rejected these claims, noting that arguments regarding sentencing leniency constitute a violation of sentencing guidelines rather than substantive law, and that the lower court properly addressed all appeals without ignoring the mediation outcome.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 53 § 1, 2, 3 k.k.; Art. 60 § 2, 6 k.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 in fine k.p.k.; Art. 438 pkt 4 k.p.k.; Sentencing proportionality arguments regarding leniency factors constitute a violation of sentencing guidelines (Art. 438 pkt 4 k.p.k.) rather than substantive law (Art. 53 k.k.), and combining such claims with disproportionality charges is inadmissible under Art. 523 § 1 in fine k.p.k.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 273/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 października 2013 r.,sprawy J. G.skazanego z art. 207 § 1 i in. kkz powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Okręgowego w W.z dnia 21 lutego 2013 r. utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 lutego 2012 r.; p o s t a n o w i ł :
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIESąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia 27 lutego 2012 r., uznał J. G. za winnego popełnienia przestępstw:1)z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., i za to na podstawie art. 207 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności;2)z art. 190 § 1 k.k. – i za to wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; łącznie orzekł karę 1 roku pozbawienia wolności, na poczet której zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 3 czerwca 2011 r. do 4 stycznia 2012 r.W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzuty obrazy prawa materialnego – art. 53 § 1 i 2 w zw. z art. 60 § 2 i 5 k.k. rażącej niewspółmierności kary pozbawienia wolności.Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r., zaskarżony wyrok utrzymał w mocy uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną.Powyższy wyrok zaskarżył kasacją obrońca skazanego, zarzucając:
I.rażące naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:1.art. 53 § 1, § 2 i § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 2 i § 6 k.k. przez ich niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie skazanemu J. G. kary bez nadzwyczajnego jej złagodzenia, mimo ustalenia, że tenże skazany zrozumiał naganność swojego zachowania, samodzielnie zgłosił się do poradni przeciwalkoholowej, podjął leczenie odwykowe, wyraził skruchę i przeprosił pokrzywdzone, ujawnił istotne okoliczności popełnienia zarzucanego mu czynu, a także podtrzymał te wyjaśnienia w toku postępowania przed Sądem I instancji, w żaden sposób nie utrudniał postępowania w sprawie, stawiał się na wszystkie posiedzenia sądowe, co dodatkowo winno zostać uwzględnione przy wymiarze kary,2.rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu skazanemu kary bezwzględnego pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku w sytuacji, gdy okoliczności sprawy w tym w szczególności współdziałanie skazanego w wyjaśnieniu sprawy, ujawnienie wszystkich istotnych faktów popełnionego przestępstwa, pełna i szczera współpraca skazanego z organami ścigania w okresie prowadzonego postępowania dowodowego, jak i postawa skazanego przed aresztowaniem jak i w trakcie trwania procesu, przeproszenie pokrzywdzonych i przyjęcie przeprosin przez pokrzywdzone oraz ojca skazanego — przemawiają za zastosowaniem względem J.
G. kary pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem;II. rażące naruszenie prawa procesowego, polegającego na obrazie przepisów:1.art. 7 k.p.k. przez dokonanie oceny dowodów z zeznań pokrzywdzonych B. G. i M. G. wbrew zasadom wyrażonym w tym przepisie,2.art. 457 § 3 k.p.k. przez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez Sąd Okręgowy do wszystkich zarzutów i wniosków apelacyjnych skazanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w szczególności do pozytywnego wyniku mediacji pozasądowej między pokrzywdzonymi a skazanym, co miało istotny wpływ na treść wyroku.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Podniesione przez skarżącego zarzuty obrazy art. 53 § 1, 2 i 3 k.k. w zw. z art. 60 § 2 i 6 k.k. oraz rażącej niewspółmierności kary stanowią dosłowne powtórzenie zarzutów przedstawionych w apelacji, które to zarzuty były przedmiotem wnikliwego rozpoznania przez sąd odwoławczy.
W sytuacji gdy zarzuty naruszenia art. 53 k.k. dotyczą wymierzenia kary nieodpowiadającej dyrektywom sądowego wymiaru kary, a więc są zarzutami co do uchybień z art. 438 pkt 4 k.p.k., nie sposób uznać je za obrazę prawa materialnego. Połączenie tych zarzutów z zarzutem rażącej niewspółmierności kary stanowi zabieg niedopuszczalny w świetle art. 523 § 1 in fine k.p.k. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. Treść uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego jednoznacznie przekonuje, że podniesione w apelacji zarzuty zostały przez ten sąd należycie rozpoznane.
Uzasadnienie to merytorycznie jest prawidłowe, odnosi się do zarzutów apelacji w takim zakresie, w jakim zostały one postawione, i w tych warunkach nie sposób przyjąć, że doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 457 § 3 k.p.k., nierzetelnego, czy niepełnego rozpoznania środka odwoławczego.Zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. jest nieporozumieniem. Kwestia oceny dowodów nie była przedmiotem zarzutów apelacji, zatem sąd odwoławczy nie mógł naruszyć tego przepisu.Poza formalnym powołaniem się na rażące naruszenie prawa, kasacja w istocie ogranicza się do powtórzenia stanowiska prezentowanego w postępowaniu odwoławczym, nie zawiera natomiast żadnych merytorycznych argumentów, które pozwalałyby na zakwestionowanie stanowiska sądu drugiej instancji.W tym stanie rzeczy, podzielając wywody zawarte w prokuratorskiej odpowiedzi na skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.