Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding insufficient appellate court reasoning on evidence sufficiency.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower courts' decision that the defendant's declaration was false. The defendant argued the first-instance court erred by deeming evidence insufficient to prove the secrecy of cooperation with a foreign intelligence officer. The court ruled that the appellate court correctly relied on the first-instance findings without needing to re-examine every detail, as the lower court had thoroughly considered the issue.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: The appellate court may rely on the first-instance court's assessment of evidence and reasoning without detailed re-examination if the lower court's evaluation was thorough and adequate.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 263/19 POSTANOWIENIE Dnia 13 sierpnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 sierpnia 2019 r.,na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy G. G. której oświadczenie lustracyjne zostało uznane za niezgodne z prawdą na podstawie art. 21a ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa z lat 1944 – 1990 oraz treści tych dokumentów.z powodu kasacji obrońcy lustrowanejod wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 12 marca 2019 r., II AKa [...], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.z dnia 19 kwietnia 2018 r, sygn. akt XVIII K [...], p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć G. G. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Orzeczeniem Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 kwietnia 2018 r. (sygn. akt XVIII K [...]) w przedmiocie zgodności z prawdą oświadczenia lustracyjnego:I.na podstawie art. 2la ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 roku o ujawnieniu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944 -1990 oraz treści tych dokumentów (tekst jedn.: Dz. U. z 2016r. poz. 1721 ze zm.) stwierdzono, że oświadczenie lustracyjne złożone w dniu 11 lutego 2008 roku przez G. G. jest niezgodne z prawdą;II.na podstawie art. 21a ust. 2a ustawy wymienionej w punkcie I orzeczono wobec lustrowanej G.
G. utratę prawa wybieralności w wyborach do Sejmu, Senatu i Parlamentu Europejskiego oraz w wyborach powszechnych organu i członka organu jednostki samorządu terytorialnego oraz organu jednostki pomocniczej jednostki samorządu terytorialnego, której obowiązek utworzenia wynika z ustawy na okres 3 (trzech) lat;III.na podstawie art. 21a ust. 2b ustawy wymienionej w punkcie I orzeczono wobec lustrowanej G. zakaz pełnienia funkcji publicznej, o której mowa w ustawie w art. 4 pkt. 2 - 57, 61 na okres 3 (trzech) lat.Orzeczenie to zostało następnie utrzymane w mocy orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 12 mara 2019 r. (sygn. akt II AKa [...]).Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca lustrowanej, zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa – „art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 19 u.l. poprzez nienależyte rozważenie i w konsekwencji nieuwzględnienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania - art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 19 u.l., podniesionego w apelacji obrońcy lustrowanej od orzeczenia Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 marca 2018 r., wyrażające się w uznaniu, iż nie naruszało przepisów postępowania (w tym prawa do obrony) oddalenie wniosku obrońcy o dopuszczenie dowodu z zeznań J.
L. F. (osoby inwigilowanej przez G. G.) motywowane brakiem znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji, gdy wiedza osoby inwigilowanej o współpracy osoby lustrowanej z organami bezpieczeństwa PRL (połączona z możliwością przekazania tej informacji nieograniczonemu kręgowi adresatów) skutkuje wyłączeniem przesłanki tajności współpracy w rozumieniu art. 3a ust. 1 u.l., a należyte rozpoznanie wspomnianego zarzutu apelacyjnego skutkowałoby uchyleniem zaskarżonego apelacją wyroku Sądu Okręgowego w W. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.”Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w [...] i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na powyższą kasację Prokurator IPN wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazałą się bezzasadna w stopniu oczywistym.
Zarzut zawarty w kasacji sprowadza się de facto do zanegowania oceny Sądów I i II instancji dotyczących tajnego charakteru współpracy lustrowanej z kontrwywiadem PRL. Jej zdaniem przesłuchanie obywatel Francji J. L. F. miałoby zmienić ocenę sądów w zakresie kręgu osób, jakim G. G. przekazywała informacje o swoich zadaniach w zakresie inwigilacji tegoż obcokrajowca.Zarzut ten jest jednak prostym powieleniem zarzutu zawartego pierwotnie w apelacji lustrowanej, do którego wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd Apelacyjny odniósł się w stopniu adekwatnym z punktu widzenia reguł postępowania odwoławczego.
Otóż na s. 7 uzasadnienia wyroku Sąd odwoławczy powołuję in extenso wyjaśnienia złożone przez lustrowaną w toku postępowania sądowego, w których to wyraźnie sama deklaruje, że o jej działalności wiedział ojciec, matka i najpewniej brat. Natomiast wyraźnie wykluczyła, by wyznała swój udział w inwigilacji J. L. F.. Wobec tego słusznie Sąd Apelacyjny uznał, że materiał dowodowy zebrany w tym zakresie przez Sąd I instancji był w zupełności wystarczający do wydania orzeczenia. Skarżąca, tak jak nie uczyniła tego w apelacji, tak w kasacji nie precyzuje dlaczego jej zdaniem osoba inwigilowana w latach 80 - tych mogłaby mieć wiedzę o tym, że była przedmiotem zainteresowania kontrwywiadu PRL.
I nie chodzi tutaj o wiedzę obiektywną pochodzącą od np. francuskich służb wywiadowczych, lecz tę mająca swe źródło w samej lustrowanej. Wszak G. G. wykluczyła w toku składania wyjaśnień, iż informowała J. L. F. o swojej współpracy.Pamiętać należy, że sposób wykonania obowiązku art. 457 § 3 k.p.k. w odniesieniu do zarzutów i wniosków apelacji (art. 433 § 2 k.p.k.) jest pochodną, z jednej strony, jakości i kompletności wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji, a z drugiej strony, treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać te zarzuty.
Zwłaszcza, gdy określona kwestia (zagadnienie, problem) była wnikliwie i wszechstronnie rozważona przez sąd pierwszej instancji, także w tym zakresie, który stanowi następnie podstawę (sedno) apelacji, Sąd odwoławczy może poprzestać na odwoływaniu się do ocen Sądu I instancji, bez konieczności drobiazgowego opisywania i omawiania na nowo każdego elementu uzasadnienia wyroku.Wobec tego, iż w niniejszej sprawie w zakresie objętym kasacją uzasadnienie rozumowania Sądu II instancji jest w pełni adekwatne i nieobarczone rażącymi błędami, należało orzec jak w sentencji.