Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II KK 254/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded regarding procedural violations and factual errors in a criminal case.

Numero d'incarto II KK 254/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded and ordered the defendant to bear the costs. The defense argued that the lower court violated procedural rules by evaluating evidence without addressing contradictions in victim testimony and incorrectly concluded that the defendants exhausted the legal provision for the crime. The court ruled that the appellate court properly considered all arguments and that the procedural exceptions regarding pre-trial investigations were correctly applied given the specific circumstances of the arrests.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 325c pkt 1 k.p.k. - A cassation appeal is obviously unfounded when the appellate court has thoroughly examined all arguments and the lower court's procedural decisions were lawful under the specific facts of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded appeal procedural violations factual errors pre-trial investigation rules appellate court duties criminal procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. nie miało miejsca.Oczywiście bezzasadny jest również drugi zarzut kasacji obrońcy skazanego M.
Art. 433 § 2 k.p.k.
W tej sytuacji obowiązkiem Sądu odwoławczego, wynikającym z art. 433 § 2 k.p.k., było rozważenie wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji oraz rzetelne ustosunkowanie się do każdego z nich.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak prawidłowej kontroli odwoławczej podniesionych w apelacji zarzutów dotyczących:a)braku rozważenia przez Sąd Rejonowy sprzeczności zachodzących w obrębie poszczególnych zeznań A.
Art. 325c pkt 1 k.p.k.
W czasie prowadzenia postępowania przygotowawczego był zatem spełniony warunek z art. 325c pkt 1 k.p.k. umożliwiający prowadzenie dochodzenia pomimo, że wobec części podejrzanych stosowany był środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania.
Art. 4 k.p.k.
zarzucając:I.obrazę przepisów postępowania karnego, tj.:1.art. 4 k.p.k. i art.
Art. 7 k.p.k.
Art. 410 k.p.k.
z art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie w analizie materiału dowodowego sprzeczności zachodzących w zeznaniach pokrzywdzonej A.
Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonych i odmówienie im przymiotu wiarygodności w zakresie w jakim wyjaśnienia te pozostają w kolizji z zeznaniami pokrzywdzonej A.
Art. 442 § 3 k.p.k.
D.;2.art. 442 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 5 § 2 k.p.k.
zawartym w wyroku z dnia 26 listopada 2013 r.;3.art. 5 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 191 § 2 k.k.
skazanego z art. 191 § 2 k.k. w zw.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.
Art. 12 k.k.
z art. 12 k.k. a następnie wobec nich zastosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania (postanowienia k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V Ka (…)
akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł.
VI K (…)
akt VI K (…), p o s t a n o w i ł:

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II KK 254/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 października 2016 r., sprawy M. K. skazanego z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 15 lutego 2016 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt VI K (…), p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 19 czerwca 2015 r. Sąd Rejonowy w Ł., rozpoznający sprawę P. N., M. Z., M. K. i S. S., uznał oskarżonego M. K. za winnego popełnienia czynu z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to skazał go na karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.Od powyższego wyroku apelację złożył obrońca P. N., M. Z., M. K. i S. S. zarzucając:I.obrazę przepisów postępowania karnego, tj.:1.art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego w postaci wyjaśnień oskarżonych i odmówienie im przymiotu wiarygodności w zakresie w jakim wyjaśnienia te pozostają w kolizji z zeznaniami pokrzywdzonej A.

C. oraz T. D.;2.art. 442 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez pominięcie w analizie materiału dowodowego sprzeczności zachodzących w zeznaniach pokrzywdzonej A. C. w tym, że pokrzywdzona w toku postępowania wielokrotnie zmieniała zeznania i co do przebiegu zdarzenia z dnia 26 maja 2011 r. przyjmując, że "całość złożonych przez nią depozycji tworzy jednolity obraz sytuacji", wbrew wytycznym Sądu Okręgowego w Ł. zawartym w wyroku z dnia 26 listopada 2013 r.;3.art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez przyjęcie, że w dniu 26 maja 2011 r. oskarżeni kierowali wobec pokrzywdzonej A.C. groźby uprowadzenia jej córki X.

C., podczas gdy zeznania pokrzywdzonej w tym zakresie obarczone były nieścisłościami odnoszącymi się do tego, który z oskarżonych i jakie słowa wypowiadał wobec niej w dniu 26 maja 2011 r., a których to wątpliwości Sąd I instancji nie usunął;II.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, że oskarżeni swoim zachowaniem wyczerpali dyspozycję art. 191 § 2 k.k., w sytuacji gdy w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, brak było podstaw do takiej oceny.W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji.

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Ł. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Od powyższego wyroku kasację złożył obrońca skazanego M. K. zarzucając:I.naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 449 § 2 k.p.k. w zw. z art. 325c pkt. 1 k.p.k., stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k., polegające na wydaniu skarżonego rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy w składzie jednoosobowym mimo, iż możliwość prowadzenia i zakończenia postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia, warunkującą rozpoznanie sprawy w składzie jednoosobowym, była wyłączona z uwagi na fakt zastosowania w niniejszej sprawie tymczasowego aresztowania względem dwójki współoskarżonych, co w konsekwencji doprowadziło do procedowania w niniejszej sprawie przez Sąd nienależycie obsadzony;II.rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.:1.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez brak prawidłowej kontroli odwoławczej podniesionych w apelacji zarzutów dotyczących:a)braku rozważenia przez Sąd Rejonowy sprzeczności zachodzących w obrębie poszczególnych zeznań A.

C., która w toku postępowania wielokrotnie zmieniała swoje zeznania i wersje przebiegu zdarzenia z dnia 26 maja 2011 r., co jednocześnie nastąpiło wbrew wytycznym Sądu Okręgowego w Ł. zawartym w wyroku z dnia 26 listopada 2013 r. (przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania) podczas, gdy Sąd I instancji nie odniósł się do najistotniejszej rozbieżności w tych zeznaniach, tj. dotyczącej treści gróźb oraz osób je wypowiadających, co zostało w całości pominięte przez Sąd odwoławczy i w konsekwencji miało istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia;b)bezzasadnego przyjęcia, że w dniu 26 maja 2011 r.

M. K. kierował wobec pokrzywdzonej A. C. groźby porwania i uprowadzenia jej córki X. C., podczas gdy zeznania pokrzywdzonej były w tym zakresie obarczone nieścisłościami, odnoszącymi się do tego, który z oskarżonych i jakie słowa wypowiadał wobec niej w dniu 26 maja 2011 r., a których to wątpliwości Sąd I instancji nie usunął, rozstrzygając je przy tym na niekorzyść oskarżonego M. K.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego M.

K. jest bezzasadna w stopniu oczywistym.Z przepisu art. 449 § 2 k.p.k. wynika reguła, że gdy postępowanie przygotowawcze zakończyło się w formie dochodzenia, sąd odwoławczy orzeka na rozprawie jednoosobowo, chyba że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej. Art. 325c pkt 1 a k.p.k. - obowiązujący w czasie prowadzenia w rozpoznawanej sprawie postępowania przygotowawczego - stanowił zaś, że niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia „w stosunku do oskarżonego pozbawionego wolności w tej lub innej sprawie” (art. 325c pkt 1 in princ.).

Powyższa reguła doznawała jednakże wyjątku na mocy art. 325c pkt 1 lit. a i b k.p.k. w sytuacji, gdy zastosowano zatrzymanie, bądź gdy sprawcę ujętego na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem tymczasowo aresztowano.Jak wynika z akt sprawy oskarżeni P. N. oraz M. Z. zostali zatrzymani w dniu 30 maja 2011 r. podczas kolejnej wizyty w sklepie prowadzonym przez A. C. . Oskarżonym przedstawiono zarzut popełnienia w okresie od 26 maja 2011 r. do dnia 30 maja 2011 r. przestępstwa z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. a następnie wobec nich zastosowano środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania (postanowienia k. 150 i 160).

Z tożsamym do zawartego w zarzucie opisem czynu, skierowano także przeciwko tym dwóm oskarżonym do Sądu Rejonowego w Ł. akt oskarżenia. W czasie prowadzenia postępowania przygotowawczego był zatem spełniony warunek z art. 325c pkt 1 k.p.k. umożliwiający prowadzenie dochodzenia pomimo, że wobec części podejrzanych stosowany był środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Podkreślić należy, iż powyższego stanowiska nie zmienia fakt późniejszego zatrzymania oskarżonego M. K., skoro wobec tego oskarżonego tymczasowy areszt nie był stosowany.

Rację ma także prokurator stwierdzając w odpowiedzi na kasację, iż ocena prawidłowości formy w jakiej prowadzone jest postępowanie przygotowawcze, nie może być dokonywana przez pryzmat zmienionych następnie w postępowaniu sądowych ustaleń faktycznych, co do czasu popełnienia przestępstwa. W świetle powyższego uznać należy, że podniesione przez skarżącego naruszenie art. 449 § 2 k.p.k. w zw. z art. 325c pkt 1 k.p.k. stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. nie miało miejsca.Oczywiście bezzasadny jest również drugi zarzut kasacji obrońcy skazanego M.

K.. W wywiedzionej apelacji obrońca oskarżonego zarzucił wyrokowi Sądu Rejonowego w Ł. szereg uchybień związanych ze sposobem procedowania oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Zarzuty te skarżący szczegółowo uzasadnił, przedstawiając argumenty, które jego zdaniem wskazywały na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania karnego oraz dokonanie błędnych ustaleń faktycznych. W tej sytuacji obowiązkiem Sądu odwoławczego, wynikającym z art. 433 § 2 k.p.k., było rozważenie wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji oraz rzetelne ustosunkowanie się do każdego z nich.

Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozostawia wątpliwości, że Sąd Okręgowy w Ł. z tych obowiązków wywiązał się prawidłowo, rozważając w sposób wszechstronny każdy z zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego, zgodnie z dyspozycją art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. Na marginesie jedynie wskazać należy, iż przepis art. 433 § 2 k.p.k. może być naruszony jedynie wówczas, kiedy Sąd odwoławczy pominie w swoich rozważaniach któryś z zarzutów wskazanych w apelacji. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie miała jednakże miejsca.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.