Supreme Court quashes prior conviction for continuous crime elements to prevent double jeopardy violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the lower court's conviction for two acts of embezzlement, remanding the case for retrial on the first act while dismissing the second. The prosecution argued that the second act was part of a continuous crime already adjudicated, violating procedural rules against re-prosecution. The court ruled that since the second act was not explicitly included in the earlier continuous crime charge, convicting the defendant for it separately constituted a fundamental procedural error requiring the entire judgment to be overturned.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.; Art. 12 k.k.: A final conviction for a continuous crime bars subsequent prosecution for acts constituting that crime unless they were explicitly charged as part of the continuous offense.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 25/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Małgorzata GierszonSSN Roman SądejProtokolant Anna Janczak w sprawie A. M.skazanej z art. 284 § 2 kkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpkw dniu 19 lutego 2013 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanejod wyroku Sądu Rejonowego w W.z dnia 28 listopada 2011 r., na podstawie art. 537 § 2 kpk i art. 632 § 2 kpk uchyla zaskarżony wyrok i ; - umarza postępowanie o czyn z pkt 2, obciążając kosztami procesu w tej części Skarb Państwa, - przekazuje sprawę w zakresie czynu z pkt 1 Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W. wyrokiem nakazowym z dnia 11 marca 2011 r., prawomocnym z dniem 19 maja 2011 r. uznał A. M. za winną tego, że w okresie od dnia 8 czerwca 2010 r. do dnia 29 lipca 2010 r. w W. przy ul. D. na Poczcie Polskiej numer …, działając czynem ciągłym dokonała przywłaszczenia powierzonego mienia w łącznej kwocie 3020,81 zł, poprzez przyjęcie i potwierdzenie odciskiem imiennie przydzielonego datownika czterech wpłat, a następnie niezarachowanie ich na rachunki bankowe zgodnie z danymi zawartymi na dowodach wpłat, czym działała na szkodę Poczty Polskiej, tj. czynu z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., po czym na podstawie art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 58 § 3 k.k. wymierzył oskarżonej karę 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w rozmiarze 20 godzin miesięcznie i podjął inne rozstrzygnięcia.Tenże Sąd wyrokiem z dnia 28 listopada 2011 r., uznał A.
M. za winną dokonania dwóch, pozostających w zbiegu realnym, przestępstw z art. 284 § 2 k.k., polegających na tym, że:1)w dniu 7 czerwca 2010 r. w W. będąc zatrudniona na stanowisku asystenta w Urzędzie Pocztowym nr .. przy ul. D. przywłaszczyła powierzone jej mienie ruchome w postaci pieniędzy w kwocie 588,10 zł i 195,50 zł w ten sposób, że posługując się imiennym datownikiem i podpisem pobrała od klienta Poczty Polskiej pieniędzy w w/w kwocie, a następnie pobranych pieniędzy nie zaksięgowała, czym działała na szkodę Poczty Polskiej S.A. /…/,2)w dniu 5 lipca 2010 r. w W. będąc zatrudniona na stanowisku asystenta w Urzędzie Pocztowym nr … przy ul.
D. przywłaszczyła powierzone jej mienie ruchome w postaci pieniędzy w kwocie 684,50 zł w ten sposób, że posługując się imiennym datownikiem i podpisem pobrała od klienta Poczty Polskiej pieniędzy w w/w kwocie, a następnie pobranych pieniędzy nie zaksięgowała, czym działała na szkodę Poczty Polskiej S.A. /…/,i za każdy z tych czynów skazał ją na kary po 10 miesięcy pozbawienia wolności. Następnie Sąd wymierzył karę łączną roku pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby 4 lat, na podstawie art. 72 § 2 k.k. orzekł obowiązek naprawienia w całości szkody przez zapłatę 1468,10 zł poszkodowanemu oraz obciążył oskarżoną kosztami sądowymi.Ten wyrok uprawomocnił się z dniem 6 grudnia 2011 r.Wyrok został zaskarżony w całości, na korzyść skazanej przez Prokuratora Generalnego, który zarzucił „rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., stanowiące bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k., polegającą na wydaniu przez Sąd Rejonowy w W. w dniu 28 listopada 2011 r. wyroku skazującego A.
M. za czyn opisany w pkt II z art. 284 § 2 k.k., popełniony w dniu 5 lipca 2010 r., pomimo tego, że stanowił on element czynu ciągłego z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., popełnionego w okresie od dnia 8 czerwca 2010 r. do dnia 29 lipca 2010 r., za dokonanie którego została ona wcześniej skazana prawomocnym wyrokiem tego sądu z dnia 11 marca 2011 r., sygn. X K … .”Prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania karnego przeciwko A. M. o czyn opisany w pkt II na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 537 § 2 k.p.k., a w pozostałym zakresie przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w W. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja, wywiedziona na korzyść skazanej, jest oczywiście zasadna w całości i dlatego mogła być uwzględniona na posiedzeniu (art. 535 § 5 k.p.k.).Nie budzi wątpliwości, utrwalone m.in. w judykaturze, aprobowane przez obecny skład Sądu Najwyższego, stanowisko, że prawomocne skazanie za czyn ciągły (art. 12 k.k.) stoi na przeszkodzie ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia (patrz uchwały: z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 25/01 – OSNKW 2002, z. 1 – 2, poz. 2, z dnia 15 czerwca 2007 r., I KZP 15/07 – OSNKW 2007, z. 7 – 8, poz. 55, wyrok z dnia 5 stycznia 2011 r., V KK 64/10 – OSNKW 2011, z. 2, poz. 14).
Aktualne są również motywy tego stanowiska i nie ma potrzeby ich tutaj przytaczać.Porównanie opisu przypisanego czynu w tamtej sprawie X K … z opisem czynu z pkt II osądzonego w niniejszej sprawie oraz ich kwalifikacji prawnych, prowadzi do oczywistego wniosku, że ten ostatni czyn jest elementem czynu ciągłego wcześniej przypisanego oskarżonej. Na skutek późniejszego ujawnienia czyn z pkt II nie został wymieniony jako składnik czynu ciągłego objętego zarzutem w sprawie X K …, lecz w rezultacie skazania za ten czyn doszło do skazania za czyn z pkt II niniejszej sprawy.
Tym samym, wystąpiła tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, określona w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. - orzeczenie co do tego czynu zostało wydane pomimo to, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone.Uchylenie wyroku w całości wynikało z potrzeby uwzględnienia, że nie mogło się ostać rozstrzygnięcie o karze łącznej i jej warunkowym zawieszeniu oraz o naprawieniu w całości szkody oraz z tego powodu, że orzeczenie co do czynu z pkt I nie będzie mogło pozostawać bez związku z orzeczeniem co do czynu ze sprawy X K … tego Sądu, którą przekazano do ponownego rozpoznania po uchyleniu wyroku (sprawa II KK 24/11 Sądu Najwyższego).