Supreme Court quashes conviction for surrendering crime under European arrest warrant without consent.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's conviction of K. P. for a crime unrelated to the European arrest warrant basis of his surrender. The prosecution argued the lower court violated procedural rules by failing to verify the legal grounds for surrender or obtain the defendant's explicit consent to prosecution. The court ruled that since no statutory exceptions applied and consent was not clearly waived, the conviction was illegal and the case must be retried.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 607e § 1 k.p.k.; Art. 607e § 3 k.p.k.: Persons surrendered under a European arrest warrant cannot be prosecuted for crimes other than those constituting the basis of surrender, unless specific statutory exceptions regarding consent or waiver are met.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 181/09
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 19 sierpnia 2009 r.
Sąd Najwyższy - Izba Karna
w składzie następującym:
Przewodniczący: Prezes SN Lech Paprzycki
Sędziowie: SSN Jadwiga Żywolewska-Ławniczak
SSN Stanisław Zabłocki (sprawozdawca)
Protokolant : Jolanta Włostowska
w sprawie K. P.,
skazanego z art. 286 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
w dniu 19 sierpnia 2009 r.,
kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego,
na korzyść skazanego (PR V KSU - [...])
od wyroku Sądu Rejonowego w M.
z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. II K [...],
uchyla w całości zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w M..
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2009 r., sygn. akt II K [...], Sąd Rejonowy w
M. uznał K. P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 286 § 1 k.k.
i za to wymierzył mu m.in. karę 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 23 kwietnia
2009 r.
Kasację w sprawie, na podstawie art. 521 k.p.k. wniósł Prokurator
Generalny, zaskarżając powyższy wyrok w całości na korzyść skazanego i na
zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. zarzucił
temu orzeczeniu rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa, tj.
art. 607e § 1 k.p.k., polegające na skazaniu K. P. za czyn określony w art. 286 §
1 k.k., pomimo tego, że przestępstwo to nie stanowiło podstawy przekazania
skazanego do Polski na mocy europejskiego nakazu aresztowania i nie zaistniały
okoliczności wskazane w art. 607e § 3 k.p.k.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w M. do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna w stopniu oczywistym,
umożliwiającym jej uwzględnienie na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,
bez udziału stron.
Nie ulega wątpliwości, że skazanie K. P. nastąpiło wbrew przepisowi art.
607e § 1 k.p.k. Na k. 160 akt sprawy znajduje się informacja Placówki Straży
Granicznej w Ś., z której wynika, że w dniu 17 grudnia 2008 r. nastąpiło
przekazanie K. P. z Republiki Federalnej Niemiec do Polski na podstawie
europejskiego nakazu aresztowania. Pomimo posiadanej informacji, Sąd
Rejonowy nie podjął czynności zmierzających do ustalenia, na jakiej podstawie
prawnej odbyło się przedmiotowe przekazanie i uwzględniając wniosek
oskarżonego złożony w trybie art. 387 § 1 k.p.k. skazał go na karę pozbawienia
wolności.
Po uprawomocnieniu się wyroku wobec K. P. okazało się, że to Sąd
Okręgowy w T., postanowieniem z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt II Kop [...],
zarządził wydanie europejskiego nakazu aresztowania w sprawach II K [...] i II
K [...], na którego podstawie nastąpiło przekazanie wyżej wymienionej osoby do
spraw w nakazie tym wymienionych.
Z treści art. 607e § 1 k.p.k. wynika, że osoby przekazanej w wyniku
wydania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły
postawę przekazania. Wyjątki od tej zasady ustawodawca określił w § 3. tego
przepisu. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby zachodził którykolwiek z tych
wyjątków, w szczególności, aby oskarżony K. P. wyraził zgodę na przekazanie i
zrzekł się korzystania z prawa określonego w § 1 art. 607e k.p.k. (art. 607e § 3
pkt 6 k.p.k.). Wprawdzie oskarżony złożył wniosek o tzw. dobrowolne poddanie
się karze w trybie art. 387 § 1 k.p.k., jednak nie można tej czynności procesowej
traktować jako „zrzeczenia” się prawa określonego w art. 607e § 1 k.p.k.,
bowiem zrzeczenie się tego przywileju musi nastąpić w sposób jednoznaczny,
dobrowolny i z pełną świadomością konsekwencji, co w przedmiotowej sprawie
budzi poważne wątpliwości.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał kasację Prokuratora
Generalnego za oczywiście zasadną. Ponieważ po przekazaniu osoby w wyniku
europejskiego nakazu aresztowania możliwe jest podjęcie działań zmierzających
do uzyskania jej zgody na ściganie od organu sądowego państwa wykonania
nakazu (pkt 8 § 3 art. 607e k.p.k.) lub do uzyskania zgody oskarżonego o
zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 tego przepisu
(wspomniany wyżej pkt 6 § 3 art. 607e k.p.k.), zasadne było uchylenie wyroku
Sądu Rejonowego w M. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu
Sądowi.