Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for sexual exploitation of a minor, rejecting procedural and sentencing arguments.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's four main and four alternative arguments. The defense alleged procedural violations regarding witness credibility assessments and sentencing disproportionality, while the prosecution requested dismissal. The court ruled that the lower courts correctly evaluated the victim's credibility and that the defendant committed sexual exploitation of a minor before turning eighteen, thus precluding statute of limitations defenses.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 199 § 2 k.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously unfounded when the lower courts properly assessed evidence and the defendant's criminal act occurred before the victim reached the age of criminal responsibility.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 165/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie M. P. skazanego za przestępstwo z art. 199 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), w dniu 21 kwietnia 2022 r., kasacji obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w R. z dnia 18 sierpnia 2021 r., sygn. akt V Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II K (…), postanowił:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.
UZASADNIENIE
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w R. z 18 sierpnia 2021 r. – którym utrzymano w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G. z 15 grudnia 2020 r. skazujący M. P. za czyn z art. 199 § 2 k.k. na karę roku pozbawienia wolności i orzekający wobec niego środek karny z art. 41a § 2 i 4 k.k. – złożył obrońca, podnosząc 4 zasadnicze zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenia prawa procesowego oraz – alternatywnie, z ostrożności procesowej – 4 dalsze zarzuty, w tym dwa obrazy praw materialnego, jeden obrazy prawa procesowego i jeden rażącej niewspółmierności kary.Prokurator Rejonowy w G. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.Dwa pierwsze zasadniczej natury zarzuty, eksponujące zaniechanie przez Sąd ad quem wszechstronnej kontroli odwoławczej (art. 433 § 2 k.p.k.), a dokładniej bezkrytyczne zaaprobowanie oceny zeznań pokrzywdzonego K.
K. oraz odstąpienie od odniesienia się do tez apelacyjnych podważających ocenę zeznań M. O., C. W., M. L. i K. A., należało potraktować jako w istocie zawoalowaną próbę uczynienia z postępowania kasacyjnego trzeciej merytorycznej instancji kontroli orzeczenia. Nie mogła się ona powieść, jako że Sąd odwoławczy problematyce wiarygodności pokrzywdzonego poświęcił wiele uwagi i wykazał, iż w jego prawdomówność nie sposób powątpiewać. Zgodził się również w sposób dorozumiany z dokonaną przez Sąd a quo krytyczną oceną wymienionych w drugim zarzucie kasacyjnym relacji 4 świadków, ale też autor kasacji nie sformułował w tym zakresie poprawnego zarzutu (ograniczył się do luźnych uwag w uzasadnieniu środka odwoławczego).Trzeci zarzut kasacyjny, podnoszący wprost pod adresem Sądu odwoławczego obrazę art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z określonymi przepisami prawa europejskiego, stanowił swoiste nieprzyjęcie do wiadomości przez obrońcę normy wyrażonej w art. 519 k.p.k., skoro nie powiązał go z zarzutem naruszenia reguły procesowej obligującej Sąd drugiej instancji do rozważenia tej kwestii.Co do czwartego zarzutu kasacyjnego wystarczyło odnotować, że sam fakt wprowadzenia formularzy uzasadnienia wyroku (art. 99a § 1 k.p.k.), które zostały skonkretyzowane w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 5 grudnia 2019 r. (Dz.U. poz. 2349), nie może być automatycznie odczytywany jako naruszenie standardu rzetelnego procesu karnego (zob. wyr.
SN z 16 kwietnia 2021 r., V KA 1/20).Przechodząc do tzw. zarzutów alternatywnych, podniesionych z ostrożności procesowej, trzeba stwierdzić, że trzy pierwsze z nich bazowały na założeniu – skądinąd nieprawdziwym – iż pokrzywdzony w chwili czynu miał już ukończone 18 lat. Ustalenie w tej mierze, dokonane w sposób poprawny, było wszak odmienne. Sąd a quo wyraźnie podał (co zaakceptował Sąd odwoławczy), że czyn niewątpliwie miał miejsce przed ukończeniem przez K. K. 18 roku życia. Zatem w rozważanym przypadku M. P. dopuścił się seksualnego wykorzystania stosunku zależności na szkodę małoletniego, a więc czynu określonego w art. 199 § 2 k.k., co wykluczało możliwość przyjęcia ustania karalności wskutek przedawnienia.Ostatni zarzut kasacyjny kwestionujący wysokość kary, bez odniesienia się do przepisów prawa mających charakter obligatoryjny, ewidentnie kolidował z zakazem przewidzianym w art. 523 § 1 zd. drugie k.p.k.Dlatego Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k.
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.