Supreme Court quashes ban on driving for traffic offense due to lack of specific statutory basis in special provisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the second part of the lower court's judgment, which imposed a two-year ban on driving. The defendant was convicted of traffic violations including running a red light and driving without a license, but the lower court incorrectly applied a general ban provision. The Court ruled that the specific article authorizing such a ban only applies to a different traffic offense, making the lower court's decision a clear violation of the principle of legality.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 28 § 2 k.w.; Art. 92 § 3 k.w.: A criminal sanction may only be imposed if explicitly provided by a special provision; since the special provision authorizing a driving ban applies only to a specific traffic offense not committed by the defendant, the sanction is invalid.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 151/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz KalaProtokolant Klaudia Binienda w sprawie T. B. ukaranego za czyn z art. 92 § 1 k.w. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 czerwca 2021 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego od wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt IV W (…) 1. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 2;
2. wydatkami postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
T. B. został obwiniony o to, że w dniu 13 lutego 2019 roku na ulicy K. w Ł., kierując pojazdem marki Mercedes sprinter o numerze rejestracyjnym (…), ominął stojący na przystanku tramwaj z lewej strony, czym nie zastosował się do znaku poziomego P4 „linia podwójna ciągła", wykonał skręt w prawo w ulicę Ż. w kierunku ulicy M. nie stosując się do sygnalizatora S-2, który nadawał sygnał czerwony dla jego kierunku jazdy, nie posiadał przy sobie wymaganego dokumentu tj. prawa jazdy, tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w., z art. 92 § 1 k.w. i z art. 95 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.p.w.Wyrokiem z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt IV W (…), Sąd Rejonowy w Ł.:1.obwinionego T.
B. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu precyzując, że czynem wyczerpał dyspozycję art. 92 § 1 k.w., art. 92 § 1 k.w. i art. 95 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. wymierzył mu karę 2000 (dwóch tysięcy) złotych grzywny;2.na podstawie art. 92 § 3 k.w. w zw. z art. 29 § 1, § 2, § 3 k.w. orzekł wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat, zobowiązując obwinionego do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów.
Wyrok zawiera również rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania.Od powyższego orzeczenia nie wywiedziono zwyczajnego środka zaskarżenia. Prawomocny wyrok, w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym zawartego w pkt. 2 części dyspozytywnej wyroku, zaskarżył kasacją wywiedzioną na korzyść ukaranego, Prokurator Generalny, podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 § 2 k.w. w zw. z art. 92 § 3 k.w., polegającego na orzeczeniu wobec T.
P. B., w związku ze skazaniem za wykroczenia z art. 92 § 1 k.w., z art. 92 § 1 k.w. i z art. 95 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w., środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat, podczas gdy orzeczenie tego środka karnego, wobec sprawcy wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. lub z art. 95 k.w., nie jest dopuszczalne.Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o uchylenie pkt. 2 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna.Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 28 § 2 k.w.
środki karne można orzec, jeżeli są one przewidziane w przepisie szczególnym, a orzeka się je, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Żaden z przepisów szczególnych nie przewiduje zaś możliwości orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów ani za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w., ani za wykroczenie z art. 95 k.w. Powołany przez sąd, jako podstawa prawna orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, art. 92 § 3 k.w., przewiduje możliwość orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów wyłącznie za wykroczenie z art. 92 § 2 k.w.
Czynu zabronionego wyczerpującego znamiona określone w ostatnio powołanym przepisie ukaranemu jednak nie przypisano.W tym stanie rzeczy nie może budzić wątpliwości, że orzekając wobec T. B. ww. środek karny sąd rażąco obraził art. 28 § 2 k.w. i art. 92 § 3 k.w., co bez wątpienia miało istotny wpływ na treść orzeczenia. Doprowadziło bowiem do bezpodstawnego zastosowania wobec T. B. zakazu prowadzenia pojazdów.W tym stanie rzeczy kasację należało uznać za oczywiście zasadną (art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 § 1 k.p.w.) i w konsekwencji uchylić rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 zaskarżonego wyroku, bez potrzeby wydawania orzeczenia następczego (zob. szerzej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt V KK 100/12).O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 638 k.p.k. w zw. z art. 121 k.p.w.