Supreme Court dismisses summary conviction due to evidentiary doubts and statute of limitations expiration.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the summary conviction order against the defendant for indecent exposure. The Court of First Instance had convicted the defendant based on a victim's statement, but the Supreme Court found significant doubts regarding the defendant's guilt due to conflicting witness testimonies and the victim's prior conflict with the defendant. Consequently, the Court ruled that the summary procedure was inappropriate and the case had expired under the statute of limitations, ordering the dismissal of the proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 93 § 2 k.p.s.w.; Art. 45 § 1 k.w.: Summary proceedings may only be conducted when facts and guilt are obvious without doubt; if doubts exist or the limitation period has expired, the case must be dismissed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II KK 106/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński (przewodniczący)SSN Michał LaskowskiSSN Piotr Mirek (sprawozdawca) w sprawie P.M. ukaranego za wykroczenie z art. 140 k.w. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 listopada 2019 r., kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w W. z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt III W (…), uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. art. 45 § 1 k.w. umarza postępowanie, a jego kosztami obciąża Skarb Państwa.
UZASADNIENIESąd Rejonowy w W. wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt III W (…), uznał P.M. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 140 k.w., polegającego na tym, że w dniu 22 stycznia 2014 r. ok. godz. 17.15, w W. przy ul. T., dopuścił się nieobyczajnego wybryku, poprzez obnażanie się na klatce schodowej w obecności U.J., za które wymierzył mu 200 zł grzywny.Wobec niezłożenia sprzeciwu wyrok nakazowy uprawomocnił się z dniem 11 września 2014 r. Kasację od tego wyroku wniósł na korzyść ukaranego Rzecznik Praw Obywatelskich.
Zaskarżając go w całości i zarzucając rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa procesowego, tj. art. 93 § 2 k.p.s.w., poprzez wydanie w stosunku do obwinionego P.M. wyroku nakazowego w sytuacji, gdy wina obwinionego budzi wątpliwości, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w W. oraz umorzenie postępowania, na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w., z powodu przedawnienia orzekania.Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.Kasacja jest zasadna w stopniu oczywistym, a to pozwalało na uwzględnienie jej w całości na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
Ma rację Rzecznik praw Obywatelskich, że zaskarżony wyrok nakazowy został wydany z rażącym naruszeniem prawa procesowego wskazanym w kasacji, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia.Zgodnie z art. 93 § 2 k.p.s.w. orzekanie w postępowaniu nakazowym może nastąpić, jeżeli okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że brak owych wątpliwości oznacza, że nie ma ich zarówno odnośnie sprawstwa danego czynu, jak i winy obwinionego, z uwzględnieniem zarówno jego wyjaśnień, jak i innych dowodów przeprowadzonych w toku czynności wyjaśniających.
Postępowanie nakazowe jest bowiem instytucją prawa procesowego, której stosowanie zastrzeżono do najbardziej oczywistych przypadków, gdzie materiał dowodowy istniejący w aktach sprawy jest tak jednoznaczny, że nie nasuwa żadnych istotnych wątpliwości, co do winy i okoliczności popełniania zarzuconego czynu (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2014 r., III KK 143/14, LEX nr 1545148).Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodziła. Dowody przedstawione Sądowi z wnioskiem o ukaranie nie były na tyle jednorodne i jednoznaczne, aby wykluczały możliwość przyjęcia innej wersji zdarzenia niż ta, która znalazła odzwierciedlenie w opisie wykroczenia przypisanego obwinionemu, a to implikowało konieczność przeprowadzenia przewodu sądowego.Wniosek taki wypływał nie tylko z faktu nieprzyznawania się obwinionego do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, który nie zawsze musi blokować możliwości zastosowania trybu nakazowego, lecz analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie pozwalała na stwierdzenie, że okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości.
Jak słusznie podnosi skarżący, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy obwiniony dopuścił się zarzucanego mu wykroczenia. Zauważyć trzeba, że relacja pokrzywdzonej, dotycząca obnażania się obwinionego na klatce schodowej nie została w całej rozciągłości potwierdzona zeznaniami przesłuchanych świadków. Wystarczy tu wskazać, że nie tylko córka obwinionego – J. M. i żona obwinionego – U. M., ale również świadkowie T. U. i L. K., mający obserwować zdarzenie, zaprzeczyli, aby obwiniony zachowywał się w sposób podawany przez pokrzywdzoną i świadka M.
C..Nie bez znaczenia jest i to, że pokrzywdzona i obwiniony byli ze sobą skonfliktowani. Powyższe nie wykluczało oczywiście możliwości ustalenia, że obwiniony jest sprawcą zarzucanego mu wykroczenia, ale wymagało zbadania sprawy w postępowaniu zwyczajnym i wyjaśnienia jej okoliczności na rozprawie. Wobec tego, że zarzucanego mu wykroczenia P. M. miał się dopuścić w dniu 22 stycznia 2014 r., przedawnienie jego karalności, zgodnie treścią art. 45 § 1 k.w., nastąpiło w dniu 22 stycznia 2016 r. Stąd też, uchylenie zaskarżonego wyroku musi skutkować wydaniem przez Sąd Najwyższy orzeczenia następczego – umorzenia postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.s.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w., przy jednoczesnym obciążeniu kosztami postępowania w sprawie Skarbu Państwa. as