Supreme Court dismisses appeal for non-appealable procedural ruling on missing justification deadline.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court partially dismissed the appellant's appeal against a lower court's decision to reject a request for restoring a deadline to submit a justification for an appeal. The appellant argued the lower court erred in finding the lawyer did not represent her and that service of the hearing notice was valid. The court ruled that the specific issue regarding the justification deadline was not properly raised in the appeal under the relevant procedural code, rendering that part of the decision unappealable.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 380 k.p.c.; Art. 139 k.p.c.: A procedural ruling affecting the case outcome is appealable only if the appellant explicitly requests review of that specific unappealable decision in the appeal, and the court may uphold findings of fact regarding service of notice if supported by evidence.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CZ 125/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący)SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa G. K. i A. R. następczyń prawnych A. R.przeciwko Z.W.o rozwiązanie umowy przekazania gospodarstwa rolnego,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2016 r.,zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt I ACa …/10, odrzuca zażalenie w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 (pierwszym) i oddala zażalenie w pozostałym zakresie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny oddalił wniosek pozwanej Z. W. o przywrócenie jej terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 marca 2010 r. i odrzucił wniosek o uzasadnienie wyroku tego Sądu. Postanowienie to zapadło po uchyleniu przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 24 listopada 2010 r. postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r., w którym oddalono wniosek pozwanej (z dnia 9 czerwca 2010 r.) o przywrócenie jej terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 marca 2010 r. i odrzucono wniosek o uzasadnienie wyroku tego Sądu.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 31 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny stwierdził, że wniosek pozwanej z dnia 9 czerwca 2010 r. nie zasługuje na uwzględnienie w świetle postanowień art. 168 § 1 k.p.c. Zawiadomienie o rozprawie apelacyjnej w dniu 4 marca 2010 r. zostało prawidłowo doręczone pozwanej w świetle postanowień art. 139 k.p.c. W postępowaniu apelacyjnym pozwanej nie reprezentował bowiem adwokat W.G., jego umocowanie obejmowało jedynie uprawnienie do sporządzenia apelacji, którą ostatecznie wniosła osobiście pozwana. W zażaleniu pozwanej od całego postanowienia pozwana sformułowała zarzut „błędnej oceny okoliczności niniejszej sprawy w zakresie uprawdopodobnienia okoliczności braku winy pozwanej w niedochowaniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 4 marca 2010 r.” oraz zarzut „błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania art. 91 k.p.c.”.
Skarżąca domagała się zmiany w całości zaskarżonego postanowienia i przywrócenie wspomnianego terminu, ewentualnie - uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W zażaleniu pozwanej w ogóle nie powołano się na przepis art. 380 k.p.c. w związku z wniesionym zażaleniem. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że warunkiem zaskarżalności niezaskarżalnych postanowień, które miały wpływ na wynik sprawy (np. oddalających wniosek o przywrócenie terminu) jest zamieszczenie w środku zaskarżenia stosownego, wyraźnego wniosku w tym zakresie (art. 380 k.p.c.). W odniesieniu do środków zaskarżenia wnoszonych przez zawodowych pełnomocników wniosek taki powinien być w nich wyraźnie i jednoznacznie sformułowany (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2006 r., I CZ 53/06, IC 2007, nr 12, s. 49).
Także w uzasadnieniu powołanego postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r. stwierdzono możliwość kontroli postanowień w przedmiocie przywrócenia terminu (z uwagi na jego niezaskarżalność) „tylko w sposób dopuszczony przepisem art. 380 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.” (k. 621v akt sprawy). Niemożność skontrolowania rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 zaskarżonego postanowienia oznacza konieczność odrzucenia wniesionego przez pozwaną zażalenia w tym zakresie jako niezaskarżalnego.Gdyby jednak przyjąć, że wyraźne powołanie się na przepis art. 380 k.p.c. w rozpoznawanym zażaleniu nie było konieczne (np. z racji skoncentrowania się w nim jedynie na ocenie zasadności oddalenia wniosku pozwanej z dnia 9 czerwca 2010 r.), to należy także stwierdzić, że zażalenie nie mogłoby być uwzględnione z następujących powodów.Uchylając wcześniejsze postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r., Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 listopada 2010 r. (k. 620 i n. akt sprawy) stwierdził, że w toku ponownego orzekania Sąd Apelacyjny przeprowadzi dowody wskazane przez pozwaną we wniosku z dnia 9 czerwca 2010 r. o przywróceniu terminu, rozważy także ponownie treść dokumentu pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi W.G. (k. 621v akt sprawy).Sąd Apelacyjny szczegółowo badał okoliczności dotyczące zakresu udzielonego pełnomocnictwa procesowego adwokatowi W.G. i w konkluzji przyjął, że adwokat ten nie reprezentował jednak pozwanej w postępowaniu apelacyjnym, dlatego nie było podstaw do zawiadamiania tego adwokata o terminie rozprawy apelacyjnej w dniu 4 marca 2010 r.Nie istnieją też uzasadnione powody, aby kwestionować prawidłowość ustaleń faktycznych i ocen dokonanych przez Sąd Apelacyjny w zakresie doręczenia pozwanej zawiadomienia o rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. zgodnie z postanowieniami art. 139 k.p.c. Pozwana wskazywała adres dla doręczeń pism sądowych (T., ul.
P. 2; k. 350-351 akt sprawy) i pod tym adresem kierowane były przesyłki (k. 551, 558 akt sprawy). Zarówno zeznania świadka R. M. (listonosza), jak i S. W. (syna pozwanej) nie dostarczyły podstaw do wnioskowania, że odpowiednie awiza (przynajmniej trzy pierwsze przed dniem 4 marca 2010 r.) nie były jednak pozostawiane w skrzynce. Dwa pierwsze awiza dokonane zostały w odpowiednim okresie przed tym dniem. Obfitość korespondencji pozostawionej w skrzynce pocztowej pozwanej i spora ilość materiałów reklamowych może właśnie usprawiedliwiać wymaganie odpowiedniej staranności od adresata korespondencji (i osób upoważnionych do jej odbioru) w zakresie odpowiedniej weryfikacji i selekcji przesyłek.W tej sytuacji Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. jw, db