Supreme Court dismisses cassation appeal where claimant misstates damages value to bypass admissibility threshold.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a police officer against a partial judgment awarding him compensation and damages. The court found the claimant's stated value of the dispute was arbitrary because he failed to raise specific legal grounds regarding the damages portion, which was below the admissibility threshold. Consequently, the court ruled that the claimant could not use the inflated total value to circumvent the statutory limits for cassation proceedings.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3981 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible in property rights cases where the disputed value falls below the statutory threshold, and the Supreme Court must verify the value based on the specific claims supported by legal grounds, rejecting arbitrary valuations that include non-argued portions.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CSK 816/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Mirosław BączykSSN Antoni GórskiProtokolant Maryla Czajkowska w sprawie z powództwa M. T.przeciwko Skarbowi Państwa - Komendantowi Wojewódzkiemu Policjio zapłatę,po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 20 października 2016 r.,skargi kasacyjnej powodaod wyroku Sądu Apelacyjnegoz dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt I ACa (…), I odrzuca skargę, II przyznaje adwokatowi L.
L. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 1.200 (tysiąc dwieście) zł, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, III nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEPowód M. T. domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa - Komendanta Wojewódzkiego Policji kwoty 39.000 zł tytułem odszkodowania za utratę zarobków i korzyści wskutek bezprawnego pozbawienia możliwości wykonywania służby w Policji oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w kwocie 40.000 zł, obu tych sum z odsetkami ustawowymi od dnia 13 stycznia 2009 r.Pozwany wniósł o odrzucenie pozwu z uwagi na niedopuszczalność drogi sadowej, ewentualnie o oddalenie powództwa.Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 21.795,66 zł, obejmującą odszkodowanie w wysokości 11.795,66 zł oraz zadośćuczynienie w kwocie 10.000 zł, z odsetkami ustawowymi od dnia 27 listopada 2010 r. oddalił powództwo w pozostałej części i orzekł o kosztach procesu.Sąd Apelacyjny wyrokiem zaskarżonym skargą kasacyjną uwzględnił częściowo apelację pozwanego i zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że zasądzone zadośćuczynienie obniżył do kwoty 2.000 zł oraz oddalił dalej idące powództwo, oddalił apelację pozwanego w pozostałym zakresie oraz w całości apelację powoda i orzekł o kosztach procesu za obie instancje.W skardze kasacyjnej, opartej na obu podstawach określonych w art. 3983 § 1 k.p.c., powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie również wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.W ramach podstawy naruszenia prawa materialnego podniósł zarzut naruszenia art. 361 § 2 k.c. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wypłacone powodowi - na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - świadczenia za czas pozostawania poza służbą wyczerpały w całości obowiązek odszkodowawczy pozwanego dotyczący utraconego uposażenia.Drugą podstawę kasacyjną skarżący wypełnił zarzutami naruszenia: art. 233 § 1 w związku z art. 391 § 1 oraz art. 378 i art. 382 k.p.c., art. 386 § 1 k.p.c. oraz art. 385 k.p.c.Pozwany zastąpiony przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej odrzucenie, zaś w razie nieuwzględnienia tego wniosku - o jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych - niższa niż dziesięć tysięcy złotych.Ochronie dóbr osobistych służą zarówno roszczenia majątkowe, jak i niemajątkowe.
Za prawa majątkowe uważa się zatem również roszczenia pieniężne służące ochronie dóbr niemajątkowych (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24 maja 2007 r., II CZ 31/07, nie publ. oraz z dnia 10 lipca 2014 r., I CZ 45/14, nie publ.). O dopuszczalności skargi kasacyjnej w takiej sprawie, w części dotyczącej roszczeń majątkowych, decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia. Sąd Najwyższy - stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c. - rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz w granicach podstaw, przy czym w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Z unormowania powyższego wynika jednoznacznie, że rozpoznanie skargi kasacyjnej zasadniczo nie może wykraczać poza zarzuty podstaw kasacyjnych.Powód wprawdzie wskazał, że kieruje skargę kasacyjną przeciwko rozstrzygnięciu oddalającemu częściowo powództwo oraz w całości wniesioną przez niego apelację, jednak nie sformułował - z odwołaniem się do przepisów prawa materialnego - zarzutów podważających orzeczenie w części odnoszącej się do wysokości należnego mu zadośćuczynienia. Podniesione przez niego zarzuty w istocie zmierzały do zakwestionowania wyłącznie rozstrzygnięcia oddalającego roszczenie odszkodowawcze o wartości niższej od progu wyznaczającego dopuszczalność skargi kasacyjnej.Reasumując, należy stwierdzić, że wskazana w skardze kasacyjnej wartość przedmiotu zaskarżenia (54.385,66 zł) została określona w sposób dowolny, gdyż skarżący objął nią w sposób nieuprawniony wartość roszczenia o zadośćuczynienie, co do którego - w ramach powołanych podstaw kasacyjnych - nie sformułował stosownych zarzutów.
Wartość ta nie jest wiążąca dla Sądu Najwyższego, który był obowiązany poddać ją weryfikacji na podstawie akt sprawy z pominięciem zasad określonych w art. 25 i art. 26 k.p.c. (zob. postanowienie z 21 listopada 2001 r., I CZ 152/01, nie publ.), przy czym mógł to uczynić również po wydaniu postanowienia o przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. wyrok z dnia 22 stycznia 2014 r., III CNP 10/13, nie publ.).Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. jw r.g.