Supreme Court dismisses cassation appeal regarding invalidity of shareholder resolution due to temporary advisor's lack of court consent.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a limited liability company against a lower court ruling. The company argued that a temporary advisor lacked authority to approve a shareholder resolution appointing a new CEO without prior court consent. The court held that the advisor's actions required judicial approval under guardianship laws, and the absence of such consent rendered the resolution void. Consequently, the Supreme Court found no significant legal issue warranting cassation review and rejected the appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 156 k.r.o. in conjunction with Art. 178 § 2 k.r.o.; The Supreme Court may not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists, as the Supreme Court does not retry the case but reviews the admissibility of the appeal based on public interest and legal uniformity.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CSK 632/19 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Władysław Pawlak w sprawie z powództwa Prokuratora Okręgowego w P.przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcyjno - Handlowemu A. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w K.o stwierdzenie nieważności uchwał,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt I AGa [...]] 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. oddala wniosek Prokuratora Okręgowego w P. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną strony pozwanej PPH A. sp. z o.o. w K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt I AGa 274/18 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001, III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53).Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została jednak spełnione.Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.
Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych podobnych spraw (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001, II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002, III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 21 czerwca 2016 r., V CSK 21/16, nie publ., z dnia 15 czerwca 2016 r., V CSK 4/16, nie publ.).Skarżąca sformułowała zagadnienia prawne dotyczące, po pierwsze, dopuszczalności wniesienia przez prokuratora powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały zgromadzenia wspólników sp. z o.o. na podstawie art. 252 k.s.h. w sytuacji, gdy brak jest materialno-prawnej przesłanki do powstania takiego roszczenia wobec braku osób legitymowanych na podstawie art. 250 k.s.h. do jego zgłoszenia; po drugie, konieczności wyjaśnienia, czy czynność doradcy tymczasowego ustanowionego na podstawie art. 548 § 1 k.p.c., dla podlegającego ubezwłasnowolnieniu wspólnika sp. z o.o. polegająca na głosowaniu w trakcie zgromadzenia wspólników nad uchwałą powołującą członka zarządu spółki, jest czynnością dotyczącą majątku tego wspólnika, a tym samym wymagającą zgody sądu opiekuńczego na podstawie art. 156 k.r.o. w zw. z art. 178 § 2 k.r.o. i art. 549 § 2 k.p.c.Wytaczając powództwo o stwierdzenie nieważności uchwały zgromadzenia wspólników pozwanej spółki z o.o.
Prokurator działał w ramach ogólnej urzędowej kompetencji, tj. w celu ochrony praworządności (art. 7 k 57 k.p.c.). W kwestii dopuszczalności powództwa prokuratora o stwierdzenie nieważności czynności prawnych wypowiadał się już Sąd Najwyższy (zob. wyroki z dnia 9 marca 1993 r., I CR 3/93, OSNC, nr 9, poz. 165, z dnia 2 sierpnia 2007 r., V CSK 109/07, OSNC 2008, nr 9, poz. 107 oraz postanowienie z dnia 3 grudnia 2014 r., IV CSK 365/14, nie publ.).Jeśli chodzi o drugi problem, to z art. 549 § 2 k.p.c. jednoznacznie wynika, że do doradcy tymczasowego stosuje się przepisy o kuratorze osoby częściowo ubezwłasnowolnionej.
Oznacza to, że uprawnienia i obowiązki takiej osoby reguluje art. 181 k.r.o. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 1968 r., I CZ 77/68, OSNCP 1969, nr 3, poz. 56). Jak stanowi art. 178 § 2 k.r.o., w zakresie nie uregulowanym przez przepisy, które przewidują ustanowienie kuratora, stosuje się odpowiednio do kurateli przepisy o opiece.W konsekwencji oczywistym jest, że doradca tymczasowy dla osoby, co do której toczy się postępowanie o jej ubezwłasnowolnienie jest obowiązany do pieczy nad nią, a to z kolei oznacza, że obowiązany jest uzyskać zgodę sądu na dokonanie ważniejszych spraw z zakresu zarządu jego majątkiem, ale i także tych, które dotyczą jego osoby (art. 156 k.r.o.).
Należy zwrócić uwagę, iż głosowanie przez większościowego wspólnika (w niniejszej sprawie osoba, której dotyczył wniosek o ubezwłasnowolnienie ma 1200 z 2000 udziałów w sp. z o.o.) nad uchwałą, której przedmiotem jest powołanie prezesa zarządu spółki z o.o. jest czynnością o charakterze mieszanym majątkowo-niemajątkowym. Oczywistym jest, że to, kto będzie prezesem zarządu sp. z o.o. ma bezpośrednie przełożenie na położenie majątkowe wspólnika takiej spółki. Zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę (art. 200 § 1 k.s.h.).
Mając na względzie kolejne odesłanie zawarte w art. 155 § 2 k.r.o. (do art. 101 § 3 k.r.o.) skutkiem braku zgody sądu na dokonanie przez doradcę tymczasowego ważniejszej czynności dotyczącej majątku i osoby, której dotyczy wniosek o ubezwłasnowolnienie jest nieważność czynności dokonanej przez doradcę tymczasowego jako przedstawiciela ustawowego takiej osoby. W tej materii miarodajne jest przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone, w odniesieniu do zarządu majątkiem małoletniego, w uchwale Izby Cywilnej z dnia 24 czerwca 1961 r., I CO 16/61, OSNCP 1963, poz. 187 (zob. też uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2007 r., II UK 178/06, OSNP 2008, nr 9-10, poz. 141 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1995 r., II CRN 155/94, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek Prokuratora o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego podlegał oddaleniu, gdyż nie zostało wykazane jakie wydatki zostały przez niego poniesione. aj