Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II CSK 622/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and obvious merit under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto II CSK 622/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, dismissing the request for costs. The appellant argued that a significant legal issue existed regarding adverse possession based solely on unilateral recognition of document errors, while the respondent contended that factual findings and evidence assessment are beyond the cassation court's jurisdiction. The court ruled that the appeal failed to meet the statutory requirements for a legal issue or obvious merit, as the appellant's arguments essentially sought to challenge factual determinations which are excluded from cassation review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or is obviously meritorious, but it cannot be used to challenge factual findings or evidence assessment made by lower courts.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue requirement obvious merit standard factual findings exclusion adverse possession procedure Civil Procedure Code Supreme Court jurisdiction allegazioni insufficientemente motivate

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
W świetle tej regulacji, cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
art. 39813 § 2 k.p.c.
Z art. 39813 § 2 k.p.c. wynika bowiem związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, które w połączeniu z art.
art. 3983 § 3 k.p.c.
wynika bowiem związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, które w połączeniu z art. 3983 § 3 k.p.c., wyłącza możliwość zgłaszania w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów.W art.
art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 1 k.p.c.), uzasadniających odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie mogą być uznane - w razie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania - za koszty celowej obrony w rozumieniu art. 98 § 1 ‎w związku z art.
art. 391 § 1 k.p.c.
98 § 1 ‎w związku z art. 391 § 1 i art.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego ‎z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, OSNC 2015, nr 7-8, poz.
art. 3989 § 1 k.p.c
Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
W świetle tej regulacji, cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2018 r., V CSK 224/18
91; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2018 r., V CSK 224/18).
II CSK 344/10
151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.).
I PK 237/10
Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove obvious legal error under Art. 3989 § 1 k.p.c.
III PK 44/11
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and inadmissible new facts.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II CSK 622/19 POSTANOWIENIE Dnia 30 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku T. G. i B. G. ‎przy uczestnictwie R. O. ‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w P. ‎z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt IV Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. oddala wniosek T. G. i B. G. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W świetle tej regulacji, cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może rozstrzygnąć w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jednocześnie przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, które ujęła w formie pytania:

„Czy można orzec o zasiedzeniu nieruchomości tylko na podstawie jednostronnego uznania (orzeczenia) istnienia błędów w określonych dokumentach, np. własności ziemi bez właściwego w tym zakresie zbadania i wyjaśnienia wątpliwości, powodując tym samym niemożność swobodnego korzystania z nieruchomości przez dotychczasowego właściciela”.W ocenie skarżącej skarga jest także oczywiście uzasadniona wobec wydania przez sąd II instancji orzeczenia bez zastosowania się przez ten Sąd do wykładni prawa dokonanej w tej sprawie przez Sąd Najwyższy oraz wobec niezbadania przez Sąd II instancji sposobu korzystania przez strony ze spornych działek, zwłaszcza pod kątem kwalifikacji posiadania ich jako posiadaczy samoistnych i wobec uznania, wbrew dowodom, że wnioskodawcy nabyli sporne działki jako posiadacze samoistni 05.11.1971 r.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Powołanie we wniosku przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. zobowiązuje skarżącego do sformułowania zagadnienia prawnego oraz przedstawienia pogłębionej argumentacji prawnej, wskazującej na rzeczywiste istnienie powołanej przesłanki, uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, Nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.).

Zagadnienie prawne wymaga przytoczenia argumentów wskazujących na istniejące w nauce lub orzecznictwie rozbieżne oceny prawne, w związku z którymi zagadnienie zostało sformułowane. Zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia.Problematyka wskazana przez skarżącą nie ma charakteru uniwersalnych zagadnień prawnych w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Jest ściśle związana z rozstrzygną sprawą i własną oceną rozstrzygnięcia przez skarżącą.

Powołując się na naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów skarżąca zmierzała do podważenia części ustaleń faktycznych lub podważenia oceny dowodów przez Sądy pierwszej i drugiej instancji, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne. Z art. 39813 § 2 k.p.c. wynika bowiem związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, które w połączeniu z art. 3983 § 3 k.p.c., wyłącza możliwość zgłaszania w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów.W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa.

Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego ‎z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, ‎24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).

Przytoczone okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, i z dnia 24 lutego 2006 r, IV CSK 8/06).Bliższa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej nie pozwala przyjąć, by była ona – w powyższym rozumieniu – oczywiście uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca wskazała na jej oczywistą zasadność oraz na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych.

Nie ulega wątpliwości, że ta sama kwestia nie może stanowić źródła zagadnienia o problemowym i niejasnym charakterze i zarazem podstawę ewidentnej zasadności skargi kasacyjnej, możliwej do stwierdzenia, bez prowadzenia bardziej złożonych rozumowań (por. m.in.: postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 lipca 2015 r., I CSK 980/14 ‎i z dnia 10 kwietnia 2013 r., III CSK 67/13).Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Oddalając zawarty w odpowiedzi wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy miał na względzie okoliczność, że wnioskodawcy wnosili jedynie o oddalenie skargi kasacyjnej.

Koszty odpowiedzi na skargę kasacyjną, w której nie wskazano argumentów dotyczących przyczyn kasacyjnych (art. 3989 § 1 k.p.c.), uzasadniających odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie mogą być uznane - w razie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania - za koszty celowej obrony w rozumieniu art. 98 § 1 ‎w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego ‎z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, OSNC 2015, nr 7-8, poz. 91; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2018 r., V CSK 224/18). aj