Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding expert opinion or damage scope.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the defendant's cassation appeal against a partial appellate judgment. The appellant argued that a court expert's opinion on property devaluation required professional association review and that environmental noise should be considered in environmental damage calculations. The court determined that evaluating expert opinions is solely within the trial court's discretion and that the legal issue regarding damage scope was already settled in prior Supreme Court precedents.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal unless a significant legal issue exists, as the trial court's evaluation of expert evidence and established case law on environmental damage scope do not meet the threshold for a significant legal issue.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CSK 450/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa A. B. i P. B.przeciwko P. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w P.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 stycznia 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnegoz dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt I ACa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Zaskarżając wyrok częściowy Sądu Apelacyjnego z dnia 10 lutego 2016 r. strona pozwana zarzuciła naruszenie art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.
U. 2015.1774 - dalej: „u.g.n.”) w zw. z art. 157 ust. 3 i art. 156 ust. 1 tej ustawy oraz art. 278 § 1 k.p.c., a także naruszenie art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2016.672 - dalej: „u.p.o.ś.”) w zw. z art. 361 § 1 k.c. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona pozwana uzasadniła występowaniem w sprawie dwóch istotnych zagadnień prawnych - po pierwsze, czy opinia biegłego sądowego dotycząca obniżenia wartości nieruchomości stanowi operat szacunkowy podlegający ocenie organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, a po drugie, czy ustalając odszkodowanie na podstawie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. należy brać pod uwagę generowane przez zakład immisje (hałas), gdy zakład oddziaływał w stopniu równym lub wyższym na środowisko już także przed ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 §1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.Kwestie podniesione w skardze kasacyjnej tych warunków nie spełniają.Ocena środka dowodowego w postaci opinii biegłego przysługuje wyłącznie sądowi.
Zajęte w zaskarżonym wyroku stanowisko o braku podstaw do poddania opinii biegłego K. R. weryfikacji przez Komisję Arbitrażową Polskiej Federacji Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych na podstawie dotyczącego operatów szacunkowych art. 157 u.g.n. mieści się niewątpliwie w granicach należącej do sądu oceny tego środka dowodowego. Podniesione w skardze kasacyjnej zagadnienie charakteru opinii powołanego w sprawie biegłego pod kątem możliwości zastosowania art. 157 u.g.n. nie ma zatem znaczenia z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy.Wymagań istotnego zagadnienia prawnego nie spełnia także kwestia zakresu szkody podlegającej naprawieniu na podstawie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś.
Sąd Najwyższy zajmował już w tej kwestii stanowisko na skutek skarg kasacyjnych tego samego pozwanego w sprawach dotyczących odszkodowania na podstawie art. 129 ust. 2 u.p.o.ś. (wyroki z dnia 24 listopada 2016 r., II CSK 100/16 oraz II CSK 113/16). Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego (por. wyroki z dnia 6 maja 2010 r., II CSK 602/10, z dnia 25 maja 2012 r., I CSK 509/11, OSNC 2013, nr 2, poz. 26, z dnia 21 sierpnia 2013 r., II CSK 578/12, OSNC 2014, nr 4, poz.
47) ograniczenie prawa własności spowodowane ustanowieniem obszaru ograniczonego użytkowania jest tylko jednym z elementów składających się na szkodę w rozumieniu art. 129 ust. 2, ale szkody tej nie wyczerpuje.Z przedstawionych przyczyn, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnie sąd, który wyda orzeczenie kończące postępowanie w sprawie. jw r.g.