Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II CSK 371/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal regarding invalidity of judge transfer decisions signed by unauthorized officials.

Numero d'incarto II CSK 371/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's decision regarding the inheritance of an estate. The appellant argued that the first-instance proceedings were invalid because judicial transfer decisions were signed by unauthorized officials. The court ruled that the specific legal interpretation regarding the validity of such pre-2014 decisions was already settled by a prior plenary ruling, rendering the appellant's argument incorrect.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may reject a cassation appeal if the appellant's claim of procedural invalidity is based on a legal interpretation already definitively established by a prior plenary ruling, thereby lacking the novelty required for cassation review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal procedural invalidity judicial transfer decisions plenary ruling binding force unauthorized official signature inheritance dispute civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.Skarżący wskazał we wniosku, że postępowanie przed sądem pierwszej instancji (sądem rejonowym) było dotknięte nieważnością z przyczyny wskazanej w art.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych przyczyn powołaną we wniosku argumentację należy uznać za chybioną.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
Art. 379 pkt 4 k.p.c.
Art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.
Badanie nieważności postępowania pierwszoinstancyjnego co do zasady wymyka się spod kognicji Sądu Najwyższego i może nastąpić wyjątkowo, w sposób pośredni, gdy skarżący w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzuca sądowi odwoławczemu naruszenie art.
Art. 386 § 2 k.p.c.
3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzuca sądowi odwoławczemu naruszenie art. 386 § 2 k.p.c. przez nieuwzględnienie nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji (zob.
Art. 75 § 3 Prawo o ustroju sądów powszechnych
Sąd Najwyższy wskazał, że w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art.
Art. 75 § 2 pkt 1 Prawo o ustroju sądów powszechnych
Sąd Najwyższy wskazał, że w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art.
art. 3989 k.p.c
przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.
art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.Skarżący wskazał we wniosku, że postępowanie przed sądem pierwszej instancji (sądem rejonowym) było dotknięte nieważnością z przyczyny wskazanej w art.
art. 379 pkt 4 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II CSK 371/14 POSTANOWIENIE Dnia 2 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z wniosku J. P.‎przy uczestnictwie Z. P., J. N., T. S., H. P., G. P. i U. S.‎o stwierdzenie nabycia spadku ,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 grudnia 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania H. P.od postanowienia Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 4 października 2013 r., sygn. akt XV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.

Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie ujawniły się przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności przemawiające za przyjęciem skargi do rozpoznania. Pełnomocnik uczestnika H. P. w skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w P. z dnia 4 października 2013 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 3 k.p.c.Skarżący wskazał we wniosku, że postępowanie przed sądem pierwszej instancji (sądem rejonowym) było dotknięte nieważnością z przyczyny wskazanej w art. 379 pkt 4 k.p.c., ponieważ decyzje o przeniesieniu sędziów na inne miejsce służbowe były podpisane przez podmiot nieuprawniony.Na wstępie wypada przypomnieć, że Sąd Najwyższy w ramach bezpośredniej kontroli kasacyjnej bada jedynie nieważność postępowania przed sądem drugiej instancji.

Badanie nieważności postępowania pierwszoinstancyjnego co do zasady wymyka się spod kognicji Sądu Najwyższego i może nastąpić wyjątkowo, w sposób pośredni, gdy skarżący w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.) zarzuca sądowi odwoławczemu naruszenie art. 386 § 2 k.p.c. przez nieuwzględnienie nieważności postępowania przed sądem pierwszej instancji (zob. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1997 r., I CKN 825/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 81; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2005 r., III CK 323/04, nie publ.; postanowienie Sadu Najwyższego z dnia 16 listopada 2006 r., II CSK 177/06, nie publ.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2009 r., II CSK 156/09, nie publ.).Odnosząc się do zawartej we wniosku argumentacji, należy stwierdzić, że przedstawiony problem został rozstrzygnięty w uchwale pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2014 r., BSA-4110-4/2013 (OSNC 2014, nr 5, poz. 49).

Sąd Najwyższy wskazał, że w wydaniu decyzji o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe na podstawie art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 2013 r. poz. 427 ze zm.) Minister Sprawiedliwości nie może być zastąpiony przez sekretarza ani podsekretarza stanu. Jednocześnie jednak Sąd Najwyższy zastrzegł, że wykładnia dokonana w tej uchwale wiąże od chwili jej podjęcia, co oznacza, iż nie ma ona zastosowania do decyzji o przeniesieniu sędziego wydanych na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 w zw. z art. 75 § 3 Pr. o u.s.p. przed tym dniem.

Oznacza to, że wszystkie decyzje wydane przed podjęciem uchwały (tj. przed 28 stycznia 2014 r.), podpisane przez sekretarzy lub podsekretarzy stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, należy uznać za skuteczne, niewymagające jakichkolwiek aktów konwalidacyjnych lub konwalescencyjnych (zob. uzasadnienie przywołanej wyżej uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego). Z tych przyczyn powołaną we wniosku argumentację należy uznać za chybioną.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). [aw]