Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II CSK 361/19 Generato dall'IA

Polish Supreme Court dismisses cassation appeal based on prior binding interpretation of acquisition by prescription law.

Numero d'incarto II CSK 361/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by former owners against the State's acquisition of property via prescription. The appellants argued that political conditions prevented them from reclaiming their land until 1989, challenging the start date of the prescription period established by the lower courts. The court ruled that the binding legal interpretation of the relevant civil code provisions, already set by the Supreme Court in a prior decision, mandates that the prescription period began on September 1, 1990, and appeals contradicting this established interpretation are inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 398 § 2 k.p.c.; Art. 121 pkt 4 k.c. w zw. z art. 175 k.c.: A cassation appeal against a judgment rendered after retrial cannot be based on grounds contradicting the binding legal interpretation of the law already established by the Supreme Court in that specific case.

Parole chiave

Generato dall'IA
acquisition by prescription binding legal interpretation cassation appeal inadmissibility retrial proceedings civil code provisions diritto d'abitazione azione di manutenzione proprietà immobiliare

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 398 § 2 k.p.c.
Oznacza to, że wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Sąd Najwyższy jest związany nie tylko sąd, któremu została ona przekazana (art. 39820 zd.
Art. 121 pkt 4 k.c.
w ten tylko sposób, że ustalił datę nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości na dzień 1 września 1990 r.W skardze kasacyjnej uczestnicy zarzucili wyłącznie naruszenie art. 121 pkt 4 w związku z art.
Art. 175 k.c.
121 pkt 4 w związku z art. 175 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że bieg terminu zasiedzenia przeciwko uczestnikom nie był zawieszony do dnia 4 czerwca 1989 r.
Art. 3986 § 2 k.p.c.
Art. 520 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 520 § 3, art.
Art. 98 § 3 k.p.c.
520 § 3, art. 98 § 3 i art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
98 § 3 i art. 108 § 1 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 1 w związku z art. 391 § 1, art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
39821 i art. 13 § 2 k.p.c. Wysokość należnych Skarbowi Państwa-Prokuratorii Generalnej kosztów zastępstwa procesowego ustalono zgodnie z § 5 pkt 1 w zw.
§ 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22 października 2015 r.
Wysokość należnych Skarbowi Państwa-Prokuratorii Generalnej kosztów zastępstwa procesowego ustalono zgodnie z § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22 października 2015 r. (Dz.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CSK 141/07
Supreme Court voids appeal ruling due to conflict between binding precedent and material res judicata principles.
II CSK 668/08
V CSK 427/10
Supreme Court dismisses appeal on contract interpretation and delay in payment under Polish Civil Code.
IV CSK 23/12
Supreme Court allows trademark infringement claim by partially upholding appeal against lower court's dismissal.
I CSK 5/12
Supreme Court quashes appeal and allows claim for damages under Art. 160 k.p.a. regarding state takeover of enterprise.
V CSK 475/12
Supreme Court dismisses appeal on civil procedure grounds, ruling appeal must stay within cassation grounds limits.
I CSK 270/13
Supreme Court dismisses appeal in joint property division case between partners regarding asset allocation.
I CSK 864/14
Cassation appeal dismissed for inadmissibility due to challenging a binding Supreme Court interpretation of statute. The defendant's argument contradicted the Supreme Court's prior ruling on the statute's interpretation. The court rejected the appeal because it violated the binding nature of the Supreme Court's interpretation. The appeal was inadmissible as it directly contradicted the Supreme Court's established interpretation of the statute. The court dismissed the appeal based on the binding nature of the Supreme Court's interpretation. The defendant's cassation appeal was rejected for being inadmissible. The court ruled that the appeal was inadmissible because it contradicted the Supreme Court's binding interpretation. The appeal was dismissed because it challenged the Supreme Court's binding interpretation. The court held that the appeal was inadmissible due to contradicting the Supreme Court's binding interpretation. The appeal was dismissed as it contradicted the Supreme Court's binding interpretation of the statute.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II CSK 361/19 POSTANOWIENIE Dnia 31 stycznia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Trzaskowski w sprawie z wniosku Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K.‎przy uczestnictwie A. S., J. S., M. S., R. C., J. S. i Z. S.‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odrzuca skargę kasacyjną;

2) zasądza od uczestników na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 8100 (osiem tysięcy sto) zł tytułu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w K. stwierdził, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie udziały uczestników postępowania R. C., A. S., J. S., J. S., M. S. oraz Z. S. w prawie własności nieruchomości położonej w K. przy ul. G. z dniem 1 stycznia 1975 r.Postanowieniem z dnia 21 lutego 2019 r. Sąd Okręgowy w K. zmienił - po ponownym rozpoznaniu sprawy - postanowienie Sądu Rejonowego w K. w ten tylko sposób, że ustalił datę nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości na dzień 1 września 1990 r.W skardze kasacyjnej uczestnicy zarzucili wyłącznie naruszenie art. 121 pkt 4 w związku z art. 175 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że bieg terminu zasiedzenia przeciwko uczestnikom nie był zawieszony do dnia 4 czerwca 1989 r. (a nie do dnia 1 września 1980 r.), podczas gdy uwarunkowania polityczne oraz pozycja poprzedników prawnych uczestników jednoznacznie wskazują, że do tego dnia nie mieli oni realnych szans na podjęcie skutecznych kroków prawnych polegających na przywróceniu posiadania nieruchomości będącej przedmiotem zasiedzenia.W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawca domagał się jej odrzucenia, ewentualnie odmowy jej przyjęcia lub oddalenia, w każdym przypadku wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Zgodnie z art. 39820 zd. 2 k.p.c., nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy.

Oznacza to, że wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Sąd Najwyższy jest związany nie tylko sąd, któremu została ona przekazana (art. 39820 zd. 1 k.p.c.), ale także podmiot wnoszący skargę kasacyjną, a w konsekwencji - również Sąd Najwyższy rozpoznający taką skargę. Związanie to dotyczy wykładni prawa dokonanej w ramach rozpatrywania zarzutów kasacyjnych, a nie wszelkich poglądów prawnych, ocen dotyczących stanu faktycznego czy też wskazań co do dalszego postępowania (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2007 r., III CSK 141/07, niepubl., z dnia 6 maja 2009 r., II CSK 668/08, nie publ., z dnia 22 września 2011 r., V CSK 427/10, nie publ., z dnia 5 lipca 2012 r., IV CSK 23/12, z dnia 12 lipca 2012 r., I CSK 5/12, nie publ., z dnia 30 października 2013 r., V CSK 475/12, z dnia 26 marca 2014 r., V CSK 284/13, OSNC 2015, Nr 3, poz. 37, z dnia 24 kwietnia 2014 r., III CSK 319/13, nie publ., z dnia 7 kwietnia 2016 r., II CSK 230/15, OSNC-ZD 2017, Nr 4, poz. 60 i z dnia 12 września 2018 r., II CSK 658/17, nie publ.).W postanowieniu z dnia 24 października 2018 r., II CSK 628/17 (nie publ.), uchylającym wydane w niniejszej sprawie, pierwotne postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 czerwca 2017 r., Sąd Najwyższy, rozpoznając m.in. zarzut naruszenia art. 121 pkt 4 w związku z art. 175 k.c., wytknął Sądowi Okręgowemu nieuwzględnienie, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego przedstawione zostały „przekonujące argumenty”, zgodnie z którymi utworzenie, z dniem 1 września 1980 r., Naczelnego Sądu Administracyjnego umożliwiło poddanie kontroli sądowej legalności decyzji administracyjnych, w tym także decyzji wydanych przed tym dniem.

Zwrócił też uwagę, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazano również, iż możliwość zastosowania art. 121 pkt 4 w związku z art. 175 k.c. wchodzi w rachubę wówczas, gdy zainteresowany wykaże, że w ramach dopuszczalnych przed 1989 r. środków prawnych rzeczywiście podejmował próby odzyskania nieruchomości przejętej przez Państwo na podstawie decyzji administracyjnej, uznanej następnie za nieważną i próby te nie były skuteczne, albo że ich niepodjęcie wynikało z uzasadnionego zagrożenia dla niego samego lub jego bliskich; samo ogólne powołanie się na ówczesną sytuację społeczno-polityczną nie jest wystarczające do uznania, że nastąpiło zawieszenie lub przerwanie biegu zasiedzenia.

W tym kontekście zauważył, że z poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych nie wynika, aby w okresie po dniu 1 września 1980 r., ale także przed tym dniem, członkowie rodziny S. byli poddawani represjom lub choćby doświadczali ich uzasadnionej obawy, co realnie rzecz oceniając, mogło powstrzymywać ich przed dochodzeniem zwrotu przedmiotowej nieruchomości, w której zamieszkiwali i którą zarządzało Państwo, szczególnie po dniu 1 września 1980 r. Ustalenia te wskazują także, że B. S. podejmował działania w celu uzyskania sądowego orzeczenia rehabilitującego go w związku z podpisaniem volkslisty oraz czynności mające na celu odzyskanie zajętego mienia, w znacznie trudniejszych dla obywateli, niż po dniu 1 września 1980 r., czasach, a mianowicie w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku, gdy wymagało to istotnie pewnej odwagi, co zdaje się przeczyć istnieniu po jego stronie obawy o bezpieczeństwo własne lub jego rodziny.

Wywody te nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że stosownie do wiążącej – dokonanej w ramach rozpoznawania zarzutów kasacyjnych - wykładni art. 121 pkt 4 w związku z art. 175 k.c. dokonanej przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 października 2018 r., wprowadzenie z dniem 1 września 1980 r. kontroli sądowej legalności decyzji administracyjnych co do zasady kończyło zawieszenie biegu zasiedzenia nieruchomości przejętej przez Państwo na podstawie decyzji administracyjnej, spowodowane „zawieszeniem wymiaru sprawiedliwości”, a wyjątek dotyczył tylko sytuacji, w których zainteresowany zdołał wykazać, że podejmował próby odzyskania nieruchomości z wykorzystaniem tego środka prawnego i próby te nie były skuteczne, albo że ich niepodjęcie wynikało z uzasadnionego zagrożenia dla niego samego lub jego bliskich.Wywody skargi kasacyjnej, kwestionujące rozpoczęcie biegu zasiedzenia z dniem 1 września 1980 r. z odwołaniem do „uwarunkowań politycznych oraz pozycji poprzedników prawnych uczestników”, mających wskazywać, że do dnia 4 czerwca 1989 r.

„nie mieli realnych szans na podjęcie skutecznych kroków prawnych polegających na przywróceniu posiadania nieruchomości będącej przedmiotem zasiedzenia”, a tym samym abstrahujące od kwestii faktycznego podejmowania takich prób albo ich niepodejmowania ze względu na ryzyko prześladowań, są wprost sprzeczne z wykładnią Sądu Najwyższego.Skarga kasacyjna wniesiona od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, oparta wyłącznie na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn w rozumieniu art. 3986 § 2 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 2014 r., I CSK 270/13, nie publ. i z dnia 16 czerwca 2015 r., I CSK 864/14, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 520 § 3, art. 98 § 3 i art. 108 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 13 § 2 k.p.c. Wysokość należnych Skarbowi Państwa-Prokuratorii Generalnej kosztów zastępstwa procesowego ustalono zgodnie z § 5 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).aj