Supreme Court dismisses appeal as legal issues already settled in prior precedent without new grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's decision regarding the priority of cooperative ownership rights over mortgages. The appellant argued for a reinterpretation of civil code provisions concerning property registration and priority, but the Court found these questions had already been definitively resolved in earlier judgments. Consequently, the Court determined no new legal interpretation was necessary and the appeal lacked the required statutory grounds for admission.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may admit a cassation appeal only if it raises a need for legal interpretation or reveals a significant inconsistency in case law; mere repetition of settled precedents or lack of factual identity does not constitute a valid ground for admission.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CSK 330/18 POSTANOWIENIE Dnia 4 stycznia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z wniosku M. z siedzibą w R. - Księstwo Liechtenstein obecnie M. w likwidacji z siedzibą w R. - Księstwo Liechtensteinprzy uczestnictwie Z. L.o dokonanie wpisu hipoteki przymusowej łącznej kaucyjnej w kwocie 27.958.907,50 zł w dziale IV księgi wieczystej nr […],na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 stycznia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt VII Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik uczestnika Z. L. w skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 marca 2018 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłankach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Istotne zagadnienie prawne sprowadzało się do pytania, „czy w sytuacji, gdy tę samą nieruchomość spółdzielni mieszkaniowej obciążają hipoteka oraz spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu stosuje się przepisy art. 249 § 2 k.c., art. 15 u.k.w.h. w zw. z art. 1718 ust. 1 u.s.m., art. 1000 § 4 k.p.c., art. 86 ust. 1 i 2 pr. upadł. oraz art. 19 § 3 pr. spółdz. o pierwszeństwie ograniczonych praw rzeczowych, a w razie udzielenia odpowiedzi pozytywnej, czy pierwszeństwo spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu przed hipoteką wyłącza zastosowanie art. 76 ust. 1 u.k.w.h. w sytuacji określonej w art. 1718 ust. 1 u.s.m.” oraz „czy w przypadku, gdy nastąpił obrót nieruchomością lokalową nieujawnioną w jej księdze wieczystej hipoteką, podstawę wpisania hipoteki łącznej stanowi art. 76 ust. 1 u.k.w.h., czy też konieczne jest wytoczenie przez wierzyciela hipotecznego powództwa, o którym mowa w art. 10 u.k.w.h ?”.Przez istotne zagadnienie prawne rozumie się problem o charakterze prawnym nie zaś faktycznym albo wynikającym z twierdzonych przez skarżącego uchybień Sądu, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter nowy i rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozstrzygnięcie stwarza realne i poważne trudności, a którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/2013, nie publ.).
Jeżeli w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołuje się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, powinien to zagadnienie precyzyjnie sformułować i wskazać argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11).Odnosząc powyższe uwagi do przedstawionych w skardze kasacyjnej pytań, należało dostrzec, że kwestie podniesione w skardze zostały już wyjaśnione w orzecznictwie. Sąd Najwyższy dokonał wykładni wskazanych przepisów w znanych skarżącemu sprawach dotyczącej tej samej nieruchomości położonej w K. przy ul.
P. […] (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2014 r., II CSK 394/13, nie publ.; z 27 lutego 2014 r., II CSK 353/13, nie publ.; II CSK 550/13, nie publ.; z dnia 26 czerwca 2014 r., II CSK 543/13, nie publ.; z dnia 26 października 2017 r., II CSK 869/16). Nie istnieje zaś potrzeba wykładni przepisów prawa, ani nie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli Sąd Najwyższy wyraził już swój pogląd we wcześniejszym orzecznictwie, a nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmianę tego stanowiska. Szczegółowa analiza sprawy prowadzi ponadto do wniosku, że nie wystąpiła przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przyczyną kasacyjną w rozumieniu tego przepisu jest potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Przez tę rozbieżność należy rozumieć brak zgodności rozstrzygnięć w sprawach o takich samych lub bardzo podobnych stanach faktycznych, w którym mają zastosowanie te same przepisy. Rozbieżności tej nie ma w sytuacji, w której sądy wysnuwają odmienne wnioski prawne, a następnie wydają różne orzeczenia w sprawach o różnym podłożu faktycznym, przy braku tożsamych lub bardzo zbliżonych ustaleń faktycznych. Nie należy więc zrównywać wielokierunkowości stosowania prawa w niejednakowych stanach faktycznych oraz różnorodności orzecznictwa - naturalnej i uzasadnionej - z rozbieżnością, zasadniczo niepożądaną i wymagającej krytycznej oceny i ewentualnej eliminacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016 nr 2, poz. 29).
W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opartego na przyczynie przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. nie jest więc wystarczające przytoczenie spraw i oznaczających je sygnatur bez wykazania, że rozbieżność w orzecznictwie rzeczywiście występuje, że jest istotna i że wyraża się odmiennością rozstrzygnięć wydanych w takich samych lub bardzo podobnych okolicznościach faktycznych i prawnych. W odniesieniu do skargi kasacyjnej uczestnika Z. L., należało stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że wykładnia tych samych przepisów wywołuje wątpliwości lub rozbieżność w orzecznictwie sądowym na tle tożsamych stanów faktycznych.
W sprawie nie wystąpiła zatem przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, na którą powołał się skarżący. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Na wniosek pełnomocnika wnioskodawcy zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 520 § 2 oraz § 5 pkt 5 w zw. z 10 ust. 4 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.
U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). jw