Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II CSK 182/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on contract damages, ruling no legal issue exists regarding warranty breach timing.

Numero d'incarto II CSK 182/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal, ordering the appellant to pay the respondent's costs. The appellant argued that the statute of limitations for contract damages should be interpreted differently based on when the warranty was fulfilled versus when the defect was discovered. The court found no serious legal doubts or significant factual issues requiring re-examination, as the lower courts correctly identified the moment the damage occurred upon completion of the defective work. Consequently, the appeal was rejected for lack of a valid cassation ground under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the appellant fails to demonstrate serious legal doubts or a significant legal issue, particularly when the lower courts have already established the factual basis for the damage arising from defective performance.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal statute of limitations contract damages defective performance warranty fulfillment Civil Procedure Code legal issue existence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
W tym stanie rzeczy, należało uznać, że nie można było stwierdzić istnienia przyczyny kasacyjnej wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
W tym stanie rzeczy, należało uznać, że nie można było stwierdzić istnienia przyczyny kasacyjnej wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 98 k.p.c.
3989 § 2 w związku z art. 98, art.
art. 391 § 1 k.p.c.
art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
art. 3989 § 1 k.p.c
W tym stanie rzeczy, należało uznać, że nie można było stwierdzić istnienia przyczyny kasacyjnej wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 120 k.c
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
W tym stanie rzeczy, należało uznać, że nie można było stwierdzić istnienia przyczyny kasacyjnej wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 646 k.c
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, niepubl., i z dnia 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, niepubl.).Problem stosowania art. 646 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższy z dnia 12 lutego 1991 r., III CRN 500/90
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 9 maja 2013 r., II CSK 602/12
uchwała Sądu Najwyższy z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 72/13
wyrok Sądu Najwyższy z dnia 20 listopada 1999 r., III CRN 474/98
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00
postanowienie Sądu Najwyższy z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II CSK 182/18 POSTANOWIENIE Dnia 24 sierpnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z powództwa ,,S.” Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł.‎przeciwko T.B.‎o zapłatę kwoty 50.212,72 zł,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 sierpnia 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w Ł.‎z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt XIII Ga […]/17, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującego od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W złożonej skardze kasacyjnej skarżąca ,,S.” Spółka Akcyjna wskazała na potrzebę wykładni art. 646, art. 118 i art. 120 k.c. oraz określenia, na podstawie którego z tych przepisów następuje przedawnienie roszczenia zamawiającego wobec wykonawcy o naprawienie szkody powstałej wskutek wadliwego wykonania umowy o dzieło (montażu u klienta sprzedanej rzeczy), a także, od kiedy biegnie termin przedawnienia, gdy szkoda polega na obowiązku zwrotu przez sprzedawcę klientowi części zapłaconej ceny w następstwie uzyskania przez klienta prawomocnego orzeczenia sądowego stwierdzającego wadliwy montaż rzeczy.

Jednocześnie, skarżąca powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej z tego powodu, że Sądy obu instancji pominęły okoliczność, iż pozwany udzielił gwarancji na wykonane prace, na podstawie której był obowiązany do usunięcia wadliwego montażu. W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego przyczyna kasacyjna w postaci potrzeby wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, w drodze stosownego jurydycznego wywodu, na czym owe wątpliwości polegają, a także że mają one poważny i rzeczywisty charakter, a ich rozstrzygnięcie jest istotne z punktu widzenia wyniku postępowania i publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.

Jeżeli konkretny przepis był już przedmiotem wykładni w judykaturze, a interpretacja ta jest w ocenie skarżącego nieuzasadniona, nieodzowne jest również przedstawienie racji, które przemawiają za zmianą dotychczasowej linii orzeczniczej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, niepubl., i z dnia 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, niepubl.).Problem stosowania art. 646 k.c. do roszczeń o naprawienie szkody wynikłej z nienależytego wykonania umowy o dzieło był już podejmowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego, w którym stwierdzono, że użyte w tym przepisie określenie „roszczenia wynikające z umowy o dzieło” obejmuje również roszczenia o naprawienie szkody (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1969 r., III CZP 13/69, OSNPG 1969, nr 10-11, poz. 70).

Stanowisko to zostało potwierdzone w późniejszym orzecznictwie, w którym przesądzono, że art. 646 k.c. ma zastosowanie do roszczeń z tytułu kar umownych, stanowiących surogat odszkodowania (art. 483 k.c.; por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1997 r., II CKN 465/97, niepubl., z dnia 20 października 2006 r., IV CSK 178/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 117 i z dnia 15 maja 2008 r., I CSK 548/07, niepubl.).Wątpliwości formułowane w tym zakresie w niektórych wypowiedziach piśmiennictwa - w odniesieniu do szczególnych przypadków - są in casu o tyle bezprzedmiotowe, że także przy założeniu, iż początek biegu przedawnienia roszczenia odszkodowawczego należy określać zgodnie z art. 120 k.c., do czego zmierzała skarżąca, wymagalność tego roszczenia należało w okolicznościach sprawy łączyć z chwilą zrealizowania przez pozwanego dzieła obarczonego wadami.

Z tym bowiem momentem doszło do powstania po stronie skarżącej, jako zamawiającego, szkody będącej następstwem nieprawidłowego wykonania zobowiązania, wyrażającej się w różnicy wartości dzieła umówionego przez strony z faktycznie zrealizowanym przez wykonawcę (por. wyrok składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1991 r., III CRN 500/90, OSNC 1992, nr 7-8, poz. 137, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2013 r., II CSK 602/12, niepubl.; zob. też uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 72/13, OSNC-ZD 2014, nr B, poz. 40).

Okoliczność, że skarżąca negowała swoją odpowiedzialność, broniąc się przed roszczeniami osoby trzeciej, nie zmienia tego, że w relacji między skarżącą a pozwanym uszczerbek w majątku skarżącej, w ujęciu obiektywnym, powstał. Na stanowisko to nie rzutuje fakt, że zapłata przez skarżącą kwoty zasądzonej na rzecz osoby trzeciej nastąpiła później, dopiero po uprawomocnieniu się wyroku wydanego w sporze z powództwa osoby trzeciej i uzyskaniu przez skarżącą pewności co do faktu powstania szkody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 1999 r., III CRN 474/98, Wokanda 2000, nr 2, s. 1).

W tym stanie rzeczy, należało uznać, że nie można było stwierdzić istnienia przyczyny kasacyjnej wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Z tych samych powodów w okolicznościach sprawy nie można było mówić o istnieniu istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), abstrahując od tego, że powołanie się na tę przyczynę kasacyjną wymaga sformułowania zagadnienia prawnego i zaprezentowania argumentacji na rzecz alternatywnych wariantów interpretacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r.

III CSK 180/07, niepubl.; z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.), czego we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie uczyniono. Strona skarżąca nie wykazała także, aby skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z materiału sprawy nie wynikało, aby skarżąca dochodziła od pozwanego odpowiedzialności z tytułu umowy gwarancji, a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono, że skarżąca nie udowodniła niewykonania lub nienależytego wykonania przez pozwanego zobowiązań wynikających z tej umowy.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie powołano argumentów pozwalających uznać, że stanowisko to jest wadliwe, a tym bardziej, że czyni ono zaskarżone orzeczenie ewidentnie błędnym, w stopniu widocznym prima vista dla każdego przeciętnego prawnika, czego wymaga przyczyna kasacyjna określona w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 98, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw ał