Supreme Court dismisses divorce jurisdiction request as local venue is determinable from plaintiff's residence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's request to designate a competent court for a divorce case. The plaintiff argued that local venue could not be determined, but the court found the plaintiff's residence in D, Poland, was clear from the complaint. Consequently, the court ruled that no special designation was needed under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 45 k.p.c.; Art. 25 k.c.: The Supreme Court designates a court only when local venue cannot be established; otherwise, the plaintiff's residence determines jurisdiction, and a request for clarification is premature if the residence is already known.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt II CO 25/08
POSTANOWIENIE
Dnia 7 stycznia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z powództwa S.A.
przeciwko C.M – A.
o rozwód,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 7 stycznia 2009 r.,
wniosku powoda
o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy
oddala wniosek.
Uzasadnienie
Powód S.A., zobowiązany do tego przez zarządzenie sędziego Sądu
Okręgowego w S., wystąpił do Sądu Najwyższego o oznaczenie sądu właściwego
do rozpoznania sprawy o rozwód.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jak wynika z art. 45 k.p.c., Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy
wytoczyć powództwo, jeżeli nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić
właściwości miejscowej. Sytuacja taka nie zachodzi, bowiem w niniejszej sprawie
ustalenie właściwości miejscowej nie dość, że jest możliwe, to jeszcze nie sprawia
trudności, przy prawidłowym zastosowaniu art. 41 k.p.c. Z przepisu jasno wynika,
że – w braku innych podstaw – właściwość miejscową wyznacza miejsce
zamieszkania powoda. Miejsce zamieszkania osoby fizycznej definiuje art. 25 k.c. –
jest to miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.
Już z pozwu wynika, że powód czasowo przebywa w Anglii. Pobyt czasowy nie jest
jednak jednoznaczny z pobytem stałym, zatem – w razie wątpliwości – należało
żądać od powoda sprecyzowania, w jakiej miejscowości przebywa z zamiarem
stałego pobytu. Dopiero wówczas, gdyby wskazana miejscowość znajdowała się
poza granicami Polski, zaistniałaby podstawa do zastosowania art. 45 k.p.c.
We wniosku do Sądu Najwyższego powód wyjaśnił, że stałym miejscem jego
pobytu jest D. Zobowiązanie zatem strony do złożenia wniosku w trybie tego
przepisu było przedwczesne i okazało się zbędne.
Wobec zatem braku podstaw do oznaczenia sądu właściwego Sąd
Najwyższy orzekł, jak w sentencji.