Legislator Giurisprudenza & Legislazione
II CNP 47/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency as obviously unfounded without deep legal analysis.

Numero d'incarto II CNP 47/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the appeal for legal inconsistency, ruling it obviously unfounded under the Civil Procedure Code. The appellant argued the lower court's judgment violated fundamental legal standards, but the court found no convincing evidence of a glaring error requiring substantive review. Consequently, the appeal was rejected because its lack of merit was apparent without needing deep jurisprudential analysis.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4249 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 42412 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.; Art. 4241 k.p.c.; Art. 4171 § 2 k.c.; C-224/01, Gerhard Kobler v. Austria: An appeal for legal inconsistency is obviously unfounded if, without deep analysis, it is clear the judgment does not contradict fundamental rules or stems from a glaring error, thus precluding state liability.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for legal inconsistency obviously unfounded state liability for judicial error glaring error standard marginal error tolerance civil procedure code supreme court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4249 k.p.c.
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Art. 42412 k.p.c.
3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.).
Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.
Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności wyroku z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).
Art. 4241 k.p.c.
Wyrok niezgodny z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw.
Art. 4171 § 2 k.c.
art. 42412 k.p.c
3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.).
art. 4241 k.p.c
Wyrok niezgodny z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c
art. 4249 k.p.c
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
C-224/01, Gerhard Kobler v. Austria

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt II CNP 47/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2013 r.‎skargi Z. K. K.o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt VII Ca […]wydanego w sprawie z powództwa Z. K. K.‎przeciwko K. B.‎o zapłatę, odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne (art. 4249 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności wyroku z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Wyrok niezgodny z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.

Takie definiowanie pojęcia „wyrok niezgodny z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzona orzeczeniem sądowym. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości podkreśla się, że szczególne funkcje wypełniane w państwie przez sądy oraz zasada pewności prawa powodują, że państwo może ponieść odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym tylko wtedy, gdy sąd naruszył prawo w sposób oczywisty, w przypadku bowiem wykonywania władzy dyskrecjonalnej niezbędny jest pewien margines błędu, którego popełnienie nie może rodzić odpowiedzialności odszkodowawczej państwa (orzeczenie z dnia 30 września 2003 r. w sprawie C-224/01, Gerhard Kobler v.

Austria). Przyjąć zatem należy, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona.Wywód prawny przedstawiony w skardze Z. K. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 31 stycznia 2012 r. (VII Ca […]) nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo że zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). awjw