Supreme Court quashes bank's payment order against guarantors for exceeding the 600 million zloty guarantee limit.

Sygn. akt II CKU 1/96

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 września 1996 r.

Sąd Najwyższy Izba Cywilna

w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN

- S. Dąbrowski

Sędziowie: SN

- E. Skowrońska

SN

- M. Sychowicz (spraw.)

Protokolant: P. Malczewski

przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej P. Wiśniewskiego

po rozpoznaniu w dniu 25 września 1996 r.

sprawy z powództwa Banku […] SA w P. - Oddział w J. obecnie Banku […] SA

w W. - […] Oddział w J.

przeciwko B. M. i M. J.

o zapłatę

na skutek kasacji Ministra Sprawiedliwości

Nr S/C […]

od wyroku Sądu Wojewódzkiego w J.

z dnia 27 grudnia 1995 r., sygn. akt I C […]

uchyla zaskarżony wyrok i

przekazuje sprawę Sądowi Woje-

wódzkiemu w J. do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia

o kosztach postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Bank […] SA w P., Oddział w J., którego następcą prawnym jest

Bank […] SA w W., […] Oddział w J., wniósł o wydanie nakazu zapłaty

m.in. przeciwko B. M. i M. J. jako poręczycielom weksla dołączonego do pozwu i domagał się nakazania pozwanym, aby solidarnie zapłacili powodowi

oznaczoną w wekslu sumę 1.263.990.931 zł z odsetkami ustawowymi

od dnia 25 grudnia 1992 r., prowizję komisową w kwocie 2.106.652 zł i kosztami procesu.

Sąd Rejonowy w J. w dniu 22 lutego 1993 r. wydał żądany nakaz zapłaty.

W zarzutach od tego nakazu pozwani podnieśli m.in., że nakaz wydany

został z naruszeniem art. 30 prawa wekslowego, gdyż nie uwzględniona została

treść „dokumentu poręczenia”, z którego wynika, iż poręczenie dotyczy sumy

600.000.000 zł.

Po rozpoznaniu zarzutów Sąd Wojewódzki w J. wyrokiem z dnia

27 grudnia 1995 r. utrzymał w mocy wydany w sprawie nakaz zapłaty w stosunku do pozwanych B. M. i M. J. i orzekł o kosztach procesu oraz nieuiszczonej

opłacie sądowej. Wyrok ten nie zawiera uzasadnienia. Uprawomocnił się bez

zaskarżenia w zwykłym trybie.

W złożonej w dniu 17 lipca 1996 r. na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy

z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43,

poz. 189) kasacji od wymienionego wyroku Minister Sprawiedliwości zarzucił,

iż wydany on został bez uwzględnienia treści deklaracji wekslowej, która określa zakres poręczenia na 600.000.000 zł, co stanowi rażące naruszenie

art. 496 kpc oraz art. 10 w zw. z art. 30 i 103 prawa wekslowego i wniósł

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w J. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie jest poza sporem, że weksel własny będący podstawą powództwa nie został całkowicie wypełniony w chwili wystawienia, a zatem był to weksel niezupełny (art. 10 prawa wekslowego), tzw. weksel in blanco. Został on

wystawiony celem zabezpieczenia zwrotu kredytu (wraz z należnościami dodatkowymi) udzielonego wystawcy przez remitenta. Przy uzupełnieniu weksla i

przy dochodzeniu roszczeń z tego weksla przez stronę umowy zawartej przy jego wystawieniu obowiązuje i wiąże strony treść tej umowy, tzw. deklaracji wekslowej. Także jeżeli deklarację tę podpisał poręczyciel, remitent jest związany

jej treścią i może dochodzić od poręczyciela roszczeń z tytułu udzielonego przez

niego poręczenia wekslowego tylko w granicach określonych umową. Granicę

taką może stanowić oznaczenie wysokości sumy, za którą poręczyciel udzielił

poręczenia (art. 30 w związku z art. 103 prawa wekslowego).

W świetle tego co wyżej powiedziano kasacja jest zasadna, skoro z dołączonego do pozwu dokumentu (k. 4), który jest deklaracją wekslową, wynika, że

spółka cywilna p.n. „[…] C. […]” w J., która udzieliła poręczenia wekslowego,

przy jego udzieleniu złożyła remitentowi oświadczenie, według którego poręcza

- jak należy rozumieć za wystawcę weksla (art. 31 prawa wekslowego) - „do

wysokości 600.000.000 zł.” Zaskarżony wyrok nie biorąc pod uwagę tej okoliczności rażąco narusza przepisy powołane w kasacji, co uzasadnia zarzut rażącego naruszenia prawa przez ten wyrok i jest wystarczające do uwzględniania

kasacji. Stosownie do art. 39313 § 1 kpc Sąd Najwyższy orzekł przeto zgodnie z

wnioskiem kasacji i na podstawie art. 108 § 2 kpc w związku z art. 39320 kpc

pozostawił rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego sądowi, któ-

remu sprawa została przekazana do po- nownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę sąd ten rozważy zasadność wszystkich zarzutów, które zostały

należycie zgłoszone przez pozwanych przeciwko nakazowi zapłaty wydanemu

w sprawie (art. 493 i 496 kpc).

aw